ตอนที่ 16: ผู้จัดการเขตมาเยือน
บรรยากาศภายในโกดังคลังสินค้าในบ่ายวันอังคารเต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรสะท้อนก้องอยู่ภายนอก ทว่าภายในห้องออฟฟิศเสมียนผนังกระจกใส บัดนี้กลับถูกครอบงำด้วยความเงียบงันและความตึงเครียด น้าหมวยขยับกรอบแว่นสายตาสีดำหนาขึ้นสวม ปลายนิ้วเรียวเล็กสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังพลิกแฟ้มเอกสารบัญชีอย่างรีบร้อน หัวใจของเสมียนสาวใหญ่วัยสี่สิบห้าปีเต้นระทึกขึ้นทุกขณะเมื่อจดจ้องมองร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มภูมิฐานที่กำลังยืนหันหลังกอดอกดูแฟ้มรายงานริมผนังห้อง
ชายผู้นั้นคือ ‘คุณสมเกียรติ’ ผู้จัดการเขตจากสำนักงานใหญ่ ซึ่งเดินทางมาตรวจสอบระบบบัญชีและอัตราจ่ายล่วงเวลา (OT) เป็การเร่งด่วน
“เื่งบประมาณชดเชยเวลาทำงานของคนงานขนส่งสินค้าพิเศษเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำไมยอดมันถึงสูงผิดปกติคะน้าหมวย?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามโดยไม่หันมามอง ทำให้น้าหมวยสูดลมหายใจเข้าลึกสะกดกลั้นอารมณ์สับสน พลางตอบเสียงเรียบตามมาดเ้าระเบียบ
“เป็เพราะพายุฝนตกหนักค่ะคุณสมเกียรติ ทำให้การโหลดสินค้าล่าช้ากว่ากำหนด คนงานต้องทำงานล่วงเวลาถึง่กลางดึก หมวยจึงอนุมัติเบี้ยพิเศษตามตกลงเพื่อป้องกันปัญหาแรงงานประท้วงหยุดงานค่ะ”
“อย่างนั้นหรือครับ...” ผู้จัดการเขตพลิกดูหน้ารายชื่อคนงาน “ชื่อเข้ม... มิน... ซอย... กล้า... ทำงานล่วงเวลาหนักเกือบทุกวันเลยนะ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็กลุ่มแรงงานหลักที่คุณส่งชื่องบพิเศษมาบ่อยที่สุด”
เมื่อได้ยินชื่อของ ‘พวกเขาทั้งสี่คน’ โสตประสาทของน้าหมวยพลันอื้ออึง ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนและดิบเถื่อนที่เกิดขึ้นในซอกคลังสินค้าและห้องแช่แข็งแสนหวามไหวฉายซ้ำเข้ามาในหัวสมองอย่างช่วยไม่ได้ ร่างกายท่อนล่างของเธอที่ไร้กางเกงในปกปิดใต้กระโปรงทำงานทรงสอบสีเข้มพลันแฉะชื้นขึ้นมาอย่างน่าละอาย ผิวเนื้อโคนขาอวบเบียดชิดกันแน่นโดยอัตโนมัติ
*แกรก...*
ประตูกระจกบานใหญ่ถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมร่างสูงั์ในชุดเสื้อยืดสีเทาอมฝุ่นตัวเก่าตัดแขนออก เผยกล้ามแขนแกร่งและรอยสักเข้ม ‘เข้ม’ หัวหน้าคนงานไทยวัยสามสิบสองปีก้าวเข้ามาในออฟฟิศเงียบๆ สบประสานสายตามองจดจ้องน้าหมวยด้วยแววตาพึงพอใจในชัยชนะ
“เอกสารบันทึกน้ำหนักสินค้าตู้คอนเทนเนอร์บ่ายนี้ครับน้าหมวย ผมเอามาส่งตามสั่ง” เข้มเอ่ยขึ้นเสียงนอบน้อมจงใจดัดจริตต่อหน้าผู้จัดการเขต ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มกึ่งเยาะหยันส่งสัญญาณตรงถึงเสมียนสาวใหญ่
“วางไว้บนโต๊ะนั่นแหละ ขอบใจมาก” น้าหมวยรีบเอ่ยตัดบทเพื่อหวังให้เขาหลีกทางไปเสียที
ทว่าเข้มกลับไม่ถอยไป เขาก้าวเข้ามาชิดโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ยื่นมือหนาหยาบกร้านวางแฟ้มลงตรงหน้า ทันใดนั้น เข้มใช้นิ้วเคาะกระดาษเอกสารดัง *กึก* เป็จังหวะสั้นๆ สามครั้ง... รหัสสัญญาณเตือนที่ทำให้น้าหมวยต้องสะดุ้ง เข้มเหลียวมองผู้จัดการเขตที่ยังคงเปิดหน้าเอกสารหันหลังอยู่ จากนั้นก็ก้มลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแ่ต่ำสุดขีดข้างหูเธอ
“ผู้จัดการเขตมาตรวจแบบนี้ แล้วคลิปน้าหมวยกับพวกผมสี่คนในตู้คอนเทนเนอร์วันนั้นจะทำยังไงดีครับ? ถ้าผมมือลั่นส่งให้ผู้จัดการเขตดูตอนนี้ น้าหมวยจะว่ายังไงน้า?”
“อย่า... อย่าทำนะเข้ม...” น้าหมวยกระซิบสั่นเครือใบหน้าขาวซีดเผือดสลับแดงซ่านด้วยความอับอายสุดชีวิต หากเื่นี้หลุดออกไป เกียรติและชื่อเสียงในวัยสี่สิบห้าของเธอจะแหลกสลายไม่มีชิ้นดี
“ถ้าไม่อยากให้คลิปหลุด น้าหมวยต้องรู้หน้าที่สิครับ” เข้มแสยะยิ้มมุมปาก “มุดลงมาบำเรอผมใต้โต๊ะตอนนี้เลย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมรังแกป้านะครับ”
“จะบ้าหรือเข้ม! คุณสมเกียรติยืนอยู่ในห้องนี้นะ!” น้าหมวยกระซิบสั่นระรัว ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความกลัวผสมผสานความเสียวซ่าน
“งั้นน้าก็ทำยังไงก็ได้ไม่ให้เขาหันมามองสิครับ เร็วๆ เข้า ผมี้เีรอ”
เข้มกระซิบทิ้งท้ายก่อนจะก้าวอ้อมขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่บานทึบ แล้วมุดตัวซ่อนใต้โต๊ะทำงานของน้าหมวยอย่างรวดเร็ว ช่องว่างใต้โต๊ะทำงานบดบังด้วยฉากไม้แผ่นใหญ่บานหน้าไว้มิดชิดจากภายนอก มีพื้นที่กว้างขวางพอที่ร่างั์ของเข้มจะก้มตัวลงไปได้ น้าหมวยขยับขาอวบถอยหนี ทว่าเข้มกลับจับยึดข้อเท้าหนาของเธอไว้มั่น
ฝ่ามือหนาร้อนระอุรูดไล้ขยับขึ้นจากข้อเท้า ผ่านน่องอวบอัดขึ้นมาถึงหัวเข่ามน ก่อนจะกระชากปลายกระโปรงทำงานรั้งขึ้นมาเหนือโคนขา ผิวเนื้อต้นขาด้านในอวบขาวัักับมือหยาบโลน น้าหมวยเกร็งตัวนั่งตัวตรงทื่อบนเก้าอี้เสมียนเบาะหนัง ปากกาในมือสั่นระริกจนแทบจับไม่อยู่
“เป็อะไรหรือเปล่าครับน้าหมวย? ได้ยินเสียงหายใจติดขัด” คุณสมเกียรติเอ่ยถามเบาๆ พลางหันกลับมามองน้าหมวยช้าๆ
น้าหมวยหัวใจเต้นระทึก เธอรีบสูดลมหายใจ ลบความสั่นกลัวแล้วตอบไปเสียงแข็งเลียนแบบคนดุดัน “เปล่าค่ะคุณสมเกียรติ พอดีฝุ่นในโกดังลอยเข้ามาเยอะ หมวยเลยรู้สึกระคายคอเล็กน้อยค่ะ”
“อืม... คลังสินค้าเก่าก็แบบนี้แหละ เื่ฝุ่นต้องคอยดูให้ดี” คุณสมเกียรติเดินก้าวสลับเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย “ไหน... ลองเปิดหน้ารายงานสรุปยอดเบิกเงินเบี้ยพิเศษ่พายุตกหนักให้ผมดูหน่อยครับ”
ในจังหวะนั้นเอง ร่างกายท่อนล่างของน้าหมวยใต้โต๊ะกลับถูกคุกคามอย่างรุนแรง เข้มจับถ่างเรียวขาอวบออกกว้าง ใบหน้าดุดันซุกไซ้เข้าหาซอกขาอุ่นชื้น รูดไล้ลิ้นร้อนชื้นสลับขบเม้มเนื้อนุ่มของกลีบแคบไร้สิ่งกำบัง น้าหมวยเกร็งตัวสะโพกเกร็งแน่นกับเก้าอี้ มือขวากดลงบนโต๊ะทำงานจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็สีขาวซีดพยายามกลั้นเสียงครางรัญจวนสุดชีวิต
*“อึก... ค...ค่ะ คุณสมเกียรติ”* น้าหมวยขยับเสียงตอบรับสั่นระรัว “เอกสาร... อยู่ในระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก... แฟ้มที่สี่... จากซ้ายมือค่ะ”
“แฟ้มที่สี่หรือครับ?” คุณสมเกียรติเดินเบี่ยงไปด้านข้างออฟฟิศเพื่อดูตู้เอกสารชั้นเก็บลึกเข้าไปด้านใน ทำให้หลังของเขาหันกลับไปหาน้าหมวยอีกครั้ง
ใต้โต๊ะทำงาน เข้มรูดซิปกางเกงยีนส์ออก ดึงแกนกายหนาร้อนผ่าวที่แข็งขยายตัวเต็มที่ตระหง่านกึ่งกลางใบหน้าน้าหมวย เขาแตะต้องหัวปลายเนื้ออุ่นร้อนเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มที่เคยใช้ด่าทอเขา น้าหมวยสั่นหน้าเบาๆ น้ำตารื้นขอบตาด้วยความกลัวคุณสมเกียรติที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ทว่าเข้มกลับกดก้นแกร่งดันแกนกายร้อนระอุบดเบียดปากเธอหนักหน่วงยิ่งขึ้น เสียงกระซิบดุของเข้มเตือนสติเธอทันควัน
“อ้าปากสิป้า อมเข้าไปให้สุดโคน ถ้าทำเสียงดังจนผู้จัดการเขตหันมาดู ป้าได้ดังสมใจแน่”
น้าหมวยหลับตาแน่น ยอมอ้าเรียวปากอิ่มอ้าออกรับแกนกายชายดิบหนาหยาบกร้านเข้าไปในช่องปากนุ่มอุ่นร้อน ปากกว้างพยายามท่อนเอ็นหนาขยับตื้นลึกเป็จังหวะตามการประคองหัวไหล่ของเข้ม ปลายนิ้วหยาบของเข้มสอดขยี้ขยำเส้นผมของเสมียนใหญ่ ดันหัวของเธอขยับรูดเข้าออกจนน้ำลายใสเปียกชุ่มล้น ลำคออวบอิ่มเกร็งตัวขยับกลืนกินความดิบเถื่อนอย่างยากลำบาก ทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรงพยายามระงับเสียงจุกในลำคอ
ในขณะเดียวกัน มือเล็กข้างหนึ่งของเธอยังคงเอื้อมพิมพ์รหัสผ่านเปิดแฟ้มข้อมูลข้อมูลทางการเงินส่งเสียงดัง *แต๊กๆ* เหนือโต๊ะทำงานเพื่อแสดงตัวว่าปฏิบัติงานปกติอยู่
“น้าหมวยครับ ช่วยเปิดไฟล์รายละเอียดใบเสร็จค่าน้ำมันดีเซลของรถยกเพิ่มให้ผมด้วย ยอดมันคลาดเคลื่อนไปร้อยละสิบ” คุณสมเกียรติส่งเสียงสั่งการพลางหันหน้ากลับมาจ้องมองโต๊ะทำงาน
น้าหมวยสะดุ้งสุดตัว ช่องปากยังคงคาแท่งเนื้ออุ่นของเข้มไว้ เธอรีบผละปากออกเล็กน้อย เอื้อมหัวโผล่ขึ้นเหนือโต๊ะทำงาน ขยับแว่นสายตา พยายามทำสีหน้าดุร้ายเคร่งครึมกลบกลืนอาการหอบสะท้านหายใจโยน
“ด...ได้ค่ะคุณสมเกียรติ หมวยกำลังเปิดให้อยู่ค่ะ... พอดีระบบเซิร์ฟเวอร์วันนี้มันช้ามากค่ะ” น้าหมวยกัดฟันตอบ น้ำเสียงสั่นระรัวเล็กน้อย ทรวงอกอวบสะท้านไหวเด่นชัดจนเสื้อเชิ้ตแทบปริ
“อืม... หน้าคุณดูแดงๆ แล้วเหงื่อซึมเต็มเลยนะ ห้องแอร์ในออฟฟิศเสียหรือเปล่าครับ?” คุณสมเกียรติถามพลางก้าวเข้ามาหน้าโต๊ะทำงานระยะประชิด
“ป...เปล่าค่ะ หมวยแค่่นี้เป็ไข้หวัดนิดหน่อยค่ะ” น้าหมวยส่งยิ้มแห้งๆ พยายามพยุงมือประสานกันบนโต๊ะป้องปิดความสั่นเทา
ทว่าร่างกายท่อนล่างใต้โต๊ะบัดนี้ถูกสวมกอดรัดแน่น เข้มใช้ฝ่ามือบีบเค้นสะโพกอวบผายเต็มเหนี่ยว ปลายนิ้วร้ายของเขาขยับสอดนิ้วตวัดเข้าหาช่องทางลับอุ่นชื้นจากทางด้านหลัง บดเบียดกระตุ้นน้ำหวานไหลหยาดหยดลงบนพื้นห้อง น้าหมวยเกร็งตัวแอ่นสะโพกขึ้นลอยจากเก้าอี้ด้วยความเสียวซ่านสุดขีด ปลายเท้าอวบเกร็งจิกเกร็ง ขบกรามแน่นจนนูนเป็สันเพื่อสะกดกลั้นเสียงร้อง
“ถ้าอย่างนั้นก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ เื่ตรวจสอบวันนี้แค่นี้ก่อน ยอดค่าล่วงเวลาที่จ่ายเพิ่มผมอนุมัติให้ เดี๋ยวผมจะเซ็นอนุมัติผ่านรายงานในระบบหลักจากห้องพักรับรองด้านหน้าให้นะครับ” คุณสมเกียรติพูดเสร็จก็ปิดสมุดบันทึก แล้วก้าวเท้าเดินออกไปจากออฟฟิศเสมียนกระจกเสียงประตูปิดลงดัง *ปัง*
ทันทีที่คุณสมเกียรติเดินพ้นสายตาไป น้าหมวยก็ปล่อยร่างให้อ่อนระทวยยวบยาบลงไปซบกุมกับขอบโต๊ะทำงานอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยโฮหายใจหอบโยนราวกับรอดพ้นความตาย ทว่าฝันร้ายของเธอยังไม่จบสิ้น เข้มดึงร่างอวบอัดของน้าหมวยให้ล้มลงมานอนหงายหลังราบไปกับพื้นออฟฟิศใต้โต๊ะไม้หนา เข้มก้าวคร่อมร่างเสมียนใหญ่วัยสี่สิบห้าเอาไว้แน่น ใบหน้าดุดันแสยะยิ้มกว้างสะใจ
“ทำได้ดีมากครับน้าหมวย อมของผมเก่งขึ้นตั้งเยอะนะป้า” เข้มหัวเราะเสียงต่ำ “คราวนี้ ถึงคราวสางหนี้แค้นที่ป้าเคยด่าดุคนงานต่างด้าวอย่างพวกผมแล้วนะ... เตรียมตัวโดนจัดหนักได้เลย”
น้าหมวยนอนหมดเรี่ยวแรง แว่นสายตาหลุดกระเด็นตกอยู่ข้างกาย เรียวขาทั้งสองข้างถูกถ่างแยกกว้างเตรียมพร้อมต้อนรับแท่งเอ็นร้อนั์ของคนงานหนุ่มที่กำลังตั้งตระหง่านอยู่เหนือร่างกายของเธอด้วยหัวใจที่ตื่นตระหนกและซ่านกระสันอย่างไม่อาจหลบหนีพ้นชะตากรรมทาสสวาทใต้โต๊ะทำงานนี้ได้อีกต่อไป...
1K
