“เฮ้! ไอ้เกลอ เ้าไปสู้กับอัศวินมาแตรจริงๆหรอ”
ในตอนเที้ยงพวกเพื่อนๆของเขาก็มาที่บ้านของเขาในเมืองหลวง
“ใช่”
เดรสมอนด์ตอบอย่างเฉยเมย
เขายังโกรธเ้าพวกนี้ที่หลอกเขาอยู่
“แล้วเ้ายังสามารถเอาชนะได้อีก”
“ใช่. . . ทำไมหรอ”
“ทำไมหรอ บ้าอะไรนี้มันสุดยอดไปเลยเพื่อน”
บอล์ดิวพูดขึ้นด้วยตาเป็ประกาย
“ไม่ ไม่ ไม่ขนาดนั้น”
เดรสมอนด์ตอบปฏิเสธง่ายก่อนที่จะพูดขึ้น
“พวกเ้ามาหาข้าเพื่อถามสิ่งนี้อย่างเดียว?”
“ใช่ ทำไมหรอ”
“งั้นก็เชิญ. . . ไปเลย ไอ้เพื่อนเลวพวกเ้าหลอกข้าให้ไปงานคนเดียว”
“ใครเขาหลอกกันใช่ไหมมอร์เฟียส”
“ข้าไม่เกี่ยวข้าปวดท้องไปไม่ได้”
“ไม่ต้องมาพูดเลย”
“ทำไงได้ละเพื่อนก็งานมันมีแต่คนใหญ่คนโตทั้งนั้นนี้ พวกเราเข้าไปไม่ได้”
มอร์เฟียสพูดอย่างอ่อนใจ
“เออๆ แล้วพวกเ้ารู้ได้ยังไง”
“ตอนนี้เขาพูดกันให้ทั่วเลยนะ ั้แ่แม่บ้านไปยังขุนนางชั้นสูงเลย เห็นว่าเ้าชายหลายคนต่างก็อยากได้เ้าไปเป็อัศวินคู่กายของพวกเขา เออจริง ข้าขอถามเ้าหน่อย”
“อะไรละ”
“จริงหรือปล่าวที่เขาว่าเ้าคนเดียวหยุดกองทัพมอนเตอร์ที่โจมตีป้อมไฮเดล”
เดรสมอนด์ที่ได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้ารับเบาๆ
“สุดยอดไปเลยเพื่อน ในตอนแรกข้าคิดว่าพวกชาวบ้านคุยเล่นกันสนุกปากซะอีก เ้านี้มันคนจริง จริงๆ สมแล้วที่เป็เพื่อนข้า”
ในฐานะที่เดรสมอนด์เป็ลูกเ้าเมือง
ถึงแม้ว่าศักดินาของพ่อของเขาจะอยู่ชายขอบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับแม่น้ำไอเซนก็ตาม
ในตอนนี้เดรสมอนด์มีแผนที่จะพัฒนาการค้าระหว่างทางเหนือและทางใต้
โดยอาศัยการเดินทางทางน้ำเป็หลังซึ่งเขาต้องไปพบกับเ้าหญิงกราเซีย
ที่ถือว่าเป็เ้าของแม่น้ำในอาณาจักร
เดรสมอนด์มองไปยังเพื่อนของเขาอีกครั้ง
“ข้าขอให้พวกเ้าทั้งสองคนสนใจทำธุระกิจกับข้าไหม”
“ธุระกิจ?”
“ใช่ ธุระกิจ คืออย่างนี้นะภาคเหนือนั่นปลูกอาหารไม่ค่อยได้ใช่ไหมละ ราคาอาหารจึงแพง แต่ทางตอนเหนือนะมีพวกขนสัตว์เยอะจนแทบจะไม่มีคนซื้อ”
“ใช่”
“แต่กลับกันภาคตะวันตกเฉียงใต้ที่ข้าอยู่นะดินแดนอุดมสมบูรณ์ ราคาอาหารจึงถูก แต่ภาคอื่นราคาขนสัตว์นั้นแพงมากยิ่งคุณภาพดีก็ยิ่งแพง”
มอร์เฟียสและบอล์ดิวพยักหน้ารับ
“ข้าได้ยินว่าภาคเหนือ มีเผ่าทาสตัวเล็กอยู่ใช่ไหม”
“มี พวกมันใช้งานได้ดีเลยละ กินน้อย ถึงตัวเล็กแต่ก็ทำงานหนักได้ดี”
“ที่ว่าตัวเล็กนี้ขนาดไหน”
“สูงประมาณต้นขาผู้ใหญ่เอง”
“ถ้าเอามาใช้ทำฟาร์มจะเป็อย่างไร”
“ไม่รู้สิ”
“น่าลองเอามาขายที่ภาคใต้ดูนะ”
“แล้วนี้”
“ถ้าข้าจำไม่ผิดมอร์เฟียสบ้านเ้ามีท่าเรือติดแม่น้ำไอเซนใช่ไหม”
“ใช่ แต่มันเป็ท่าเรือเล็กนะ ทำไมหรอ?”
“นั่นดีเลย แค่มีก็พอเราจะใช้ท่าเรือของเ้าในการขนส่งสินค้าจากภาคเหนือมายังเมืองท่าของเ้าหญิงกราเซียเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าที่นั่น”
“ฟังดูเข้าท่า”
“แล้วข้าจะไปลองพูดกับเ้าหญิงกราเซียดู”
.
.
.
หลายวันต่อมาเขาและเ้าหญิงกราเซียได้พูดคุยกัน
ภายในห้องรับแขกของบ้านพัก ณ โซนที่อยู่ของราชวงค์
เ้าหญิงกราเซียในชุดค่อนข้างบางนั่งอยู่บนเก้าอี้
เธอใช้มือซ้ายจับคางในขณะที่กำลังคิด
“เ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม”
“แน่นอน”
“การขนของทางเรือมันเสี่ยงมากเลยนะเ้ารู้ใช่ไหม”
“แน่นอน แต่. . . ถ้าเราไม่เสี่ยงเราก็ไม่มีโอกาศ”
“อืม”
เ้าหญิงกราเซียพยักหน้ารับ
แต่แล้วนางก็มองไปยังประตูอย่างรำคาญ
“ทำไมเ้าไม่เข้ามาละ เ้าจะแอบดูอยู่อย่างนั้นทำไมซิลเวีย”
“ข้ากลัวจะเข้ามาขัดจังหวะพวกท่านนะสิ”
ซิลเวียที่แอบอยู่หลังประตูก็ค่อยๆเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ
ในวันนี้เธอแต่งตัวในชุดสบายๆเช่นเดียวกับพี่สาวของเธอ
“แล้วพวกท่านคุยกันเสร็จแล้วหรอ”
“เสร็จแล้ว ทำไมงั้นหรือ หรือว่า…”
“พอเลยท่านพี่”
ซิลเวียพูดห้ามด้วยความเขินอาย
เดรสมอนด์มองทั้งสองคนแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
หลังจากที่เขาจบการศึกษาเขาใช้เวลากว่าเดือน
ในการติดต่อเพื่อนๆของเขาเกี่ยวกับธุระกิจ
สร้างเครือค่ายการค้าทั่วทั้งประเทศ
โดยมีเ้าหญิงกราเซียเป็หนังหน้าไฟให้กับเขา
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังไปได้ดี
แต่. . .
2K
