"พี่หญิง! ขอบคุณ ขอบคุณเ้าคะ" พันธนาการบางอย่างคล้ายหลุดไปจากร่างสวินจื่อหราน นางกอดจดหมายแนบอกร่ำไห้ ไม่นานนัก... นางนึกถึงชายคนหนึ่งที่ดีกับนางยิ่งในหลายปีมานี้ ทำให้นางอดใบหน้าแดงก่ำไม่ได้
ด้วยจดหมายนี้โซ่ตรวนในอดีตของนางถูกตัดขาด
ตรงหน้าของสวินจื่อหราน นอกจากซองจดหมาย ยังมีซองเอกสารอีกฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็ซองทรัพย์สินที่ิเค่อมอบให้นาง
สวินจื่อหรานยื่นมือลูบซองเอกสาร ใบหน้าของนางไม่อาจจะปกปิดการมีความสุขได้
...
แมกไม้ขจี ลมไหวทำน้ำมีระรอกคลื่นเนื่องๆ
"ลุง!" เสียงของหญิงสาวดังสำเหนียงแปร่งๆ ดังไกล
ิเค่อที่ยืนมองบึงน้ำกว้างยามสายหันไปตามเสียง เขาเห็นสตรีในชุดนักล่าสีดำด้านสวมหน้ากากกระต่ายที่มีใบหูลู่ลง
สายตาิเค่อสำรวจนางละเอียด
"ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น ลมปราณที่ออกจากร่างบริสุทธิ์ขึ้นจากเดิมหลายส่วนยินดีด้วยนะนางหนูหน้ากากในที่สุดก็ทะลวงสู่ระดับสองสักที"
"ข้าไม่ใช่นางหนู"
"ฮะฮาฮา" ิเค่อหัวเราะ ก่อนจะทำมือวัดส่วนสูงไว้ใต้อก เขารู้จักกับนางเด็กนี่ั้แ่ห้าปีก่อน ตอนนั้นนางยังสูงไม่เลยอกเขาเลย ผ่านมาห้าปี นางสูงเลยคางเขานิดหน่อยเท่านั้น "ตอนนั้นเ้าสูงเพียงแค่นี้ของตัวข้า ยังบอกว่าเ้าไม่ใช่นางหนู อย่างมากเ้าก็อายุไม่เกิน 18"
ใต้หน้ากาก 'กงซุ่ยหลิง' ใบหน้าแดงก่ำ นางมีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศีรของตัวเองมาก เพราะชาติตระกูลของนางสูง และิเค่อก็เดาได้ใกล้เคียง ตอนนี้นางอายุ 17 ปีแล้ว
ไม่รู้เพราะว่าใกล้ตายหรือชรา ิเค่อมักย้อนนึกถึงความหลังบ่อยๆ
อยู่ๆ เขาก็นึกถึงภาพนางแม่หนูนี่เมื่อพบกันครั้งแรก ในตอนนั้นนางยังไม่มีชุดรบที่ดีแบบนี้สวมใส่ อดีตนางสวมเสื้อผ้าสามัญในมือถือมีดเล็ก นางเข้าป่าล่าสัตว์อสูรแต่เยาว์วัย เพียงแต่ฝีมือของนางหนูก็พิเศษไม่น้อย
ท่าร่างของนางและการลงมือสังหาร ดูเพียงครั้งก็รู้ว่าเป็เคล็ดวิชาชั้นสูงซึ่งแม้แต่ตัวิเค่อยังไม่มี
แต่อนิจจาเด็กน้อยไร้ประสบการณ์ เื่บางอย่างเด็กน้อยย่อมไม่รู้... ทุกครั้งที่นักยุทธ์ลงมือไม่เคยใช้กำลังร้อยส่วนทุ่มสุดตัว
ลมปราณในกายแบ่งสิบส่วน ต้องเลือกเก็บไว้หนึ่งส่วนเสมอ
แต่นางเด็กนี่เวลาลงมือแตกหัก ลงมีดสุดตัว ตัวมีดแม้แม่นยำเข้าจุดตายของสัตว์ร้ายได้อย่างผู้มากฝีมือ แต่นางไม่มีกำลังถอย มีดปักตรึงร่างสัตว์ นางดึงมีดออกจากร่างสัตว์ร้ายไม่ได้เพราะลมปราณขาด่
นางถูกมือของสัตว์ร้ายที่มีลักษณะคล้ายตัวนาคหน้าวัวเหวียงมือกลับหลัง
เด็กสาวใเมื่อพบว่าตนไม่อาจจะฆ่าสัตว์ร้ายได้แม้โจมตีจุดตายไปแล้ว โชคดีิเค่อสังเกตเห็นนางแต่แรกจึงลงมือช่วยทัน ร่างของนางที่ลอยจากแรงกระแทกถูกเขาสลายพลังและหยุดร่างนางกลางอากาศไม่ให้าเ็หนักร่างกระแทกหินแข็งหรือมุมไม้ที่อันตราย
ช่วยเด็กสาวได้แล้วิเค่อจึงลงมือสังหารสัตย์ร้ายที่อ่อนแรงหลังมันาเ็ง่ายๆ ด้วยการฟาดฝ่ามือครั้งเดียว
จากนั้นิเค่อจึงเดินกลับมาดูอาการเด็กสาว ซึ่งแม้จะสลายไปพลังไปหลายส่วน แต่จากการถูกฟาดด้วยมือก็หนักอยู่ดี
ิเค่อสอนนางเื่พลังสิบส่วนต้องเหลือทางรอดให้ตัวเองหนึ่งส่วนเสมอทันที
นอกจากนั้นยังพูดต่อในเื่เคล็ดวิชาชั้นสูงของนาง ซึ่งแม้มีอานุภาพรุนแรง แต่วิธีและลำดับการใช้ไม่ถูกต้อง
คนเราแม้มีเคล็ดวิชายอดเยี่ยม แต่ต้องใช้ให้ถูกจังหวะและรู้จักแบ่งกำลัง
นางเด็กสาวมีแต่เคล็ดวิชาแกร่ง แต่ไม่มีเคล็ดวิชาพลิ้วไหวเป็ท่าหลอก
ในฐานะนายทหารชำนาญศึกิเค่อสอนนางอย่างละเอียด โดยที่เขาไม่ถามตัวตนของนาง ไม่สนว่านางเป็ใคร นั่นทำให้เด็กสาวประหลาดใจอยู่บ้าง
และนางมีคำถามบางอย่าง
"ท่านไม่กลัวเหรอว่าเมื่อสอนข้า วันหนึ่งตัวข้าอาจจะชักนำปัญหามาให้ท่าน นอกจากนั้น ท่านรู้ว่าเคล็ดวิชาที่ข้าใช้คือเคล็ดวิชาชั้นสูงของนักยุทธ์ ท่าน... ท่านไม่โลภอยากได้เหรอ เมื่อครู่ข้าอ่อนแออยู่ในจุดถูกสังหารแน่นอน ท่านสามารถจับข้าและลงมือบีบบังคับเอาเคล็ดวิชาได้ง่ายๆ ทำไมท่านไม่ทำทั้งยัง..." กงซุ่ยหลิงในร่างเด็กหญิงชุดขาวสวมหน้ากากประหลาดนางมองร่างตัวเองที่มีผ้าขาวชุบน้ำสมุนไพรรักษาอาการร่างช้ำ กล้ามเนื้อปวดเกิดจากการใช้งานร่างกายเกินขอบเขต
เปรี๊ยะๆๆ เสียงฟืนแตกไม้รั้นจากการไหม้ดัง ิเค่อหัวเราะ
"โอ้เ้าก็รู้ว่าโลกใบนี้มีเื่แบบนี้ แต่เ้าก็ยังกล้าแสดงเคล็ดวิชาชั้นสูงออกมา"
"ข้าคิดว่าข้าอยู่คนเดียว ข้าไม่เห็นท่าน ท่านซ่อนตัวเก่ง"
"ไม่เกี่ยวเลยนางเด็กน้อย นักล่าและนายทหารที่มากประสบการณ์ต่างซ่อนไม้ตายของตัวเองเสมอ หากไม่เป็ตาย ไม่อยู่ใน่วิกฤติ ไม่หมั่นใจว่าไร้ผู้คนแอบสังเกตโดยทั่วไปไม่มีใครแสดงเคล็ดวิชาสำคัญ, เ้ารู้ไหมใน่ที่รุ่งๆ เวลาต่อสู้ข้าใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ไม่เคยเกินสามวิชา ผู้คนรู้เพียงแค่ว่าข้ารู้วิชามวยหมัดหนึ่งชุดกับเคล็ดดาบอีกสองแขนง แต่ในความเป็จริงเคล็ดวิชาที่ข้าถนัดที่สุดคือท่าเท้าและการใช้หอก" ิเค่อทำใบหน้าเหมือนผู้ทรงภูมิมากประสบการณ์
เด็กสาวมองจ้องิเค่อลุงชราผมขาวผ่านหน้ากาก แววตานั้นแฝงความประทับใจ แต่ถึงอย่างนั้นปากนางเวลาพูดกับิเค่อก็...
"ตอนนี้ท่านแย่แล้ว ข้ารู้ว่าท่านถนัดเท้าและการใช้หอก" น้ำเสียงนางแฝงความหยิ่ง
ิเค่อหัวเราะ ก่อนจะยิ้มกว้างและพูดหนึ่งประโยคที่ทำให้เด็กหญิงโกรธ
"เ้ารู้ได้อย่างไรว่าเมื่อครู่ข้าพูดความจริงๆ กร๊ากๆๆๆ จริงๆ ข้าอาจจะหลอกเ้าก็ได้ แค่แท้จริงข้าถนัดดาบไม่ใช่หอก" ิเค่อหัวเราะจริงจังจน... ล้มหงายหลัง
เขาเย้ยหยันเด็กน้อย จนนางไม่รู้ว่าสิ่งที่ิเค่อพูดจริงหรือหลอก
กงซุ่ยหลิงรู้สึกว่านางเหมือนเป็ตัวตลก เด็กสาวยืนขึ้นกำหมัดจนร่างสั่น
เนื้อสัตว์ร้ายโรยเกลือและเครื่องเทศย่างหอมกรุนสุกพอดี
หนึ่งบุรุษหน้าแก่ชรากับเด็กสาวหน้ากากกินอาหารด้วยกัน อาจจะเพราะหิว นางจึงหายโกรธเร็ว เวลาเด็กสาวกินนางจะหันหลังให้ิเค่อ
ิเค่อไม่สนใจนางเขากินของเขาไป เขาไม่ทำให้เด็กสาวลำบากใจ
วันต่อมาเด็กสาวเคลื่อนไหวง่ายขึ้นสมุนไพรรักษาได้ผล ิเค่อจึงพานางลงเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย
...
"ลุง!" ิเค่อหันกลับจากคำเรียกของเด็กสาว คำว่าลุงไม่ค่อยหน้าฟังเท่าไหร่ เพียงแต่เมื่อิเค่อนึกได้ว่าสภาพของตัวเองไม่ถูกเรียกว่าปู่ก็นับว่าทำบุญมาร้อยชาติแล้ว คิ้วที่ขมวดเข้าหากันคลายลง
กงซุ่ยหลิงที่เยาว์วัยรู้ตัวว่าตัวเองไม่สุภาพต่อิเค่อ เมื่อนึกได้ นางก้มมองพื้นเขินอาย ก่อนเปลี่ยนคำเรียกิเค่อเป็...
"าุโ" อาจจะเพราะนางลืมตัว เสียงของนางตอนนี้จึงไม่ดัดจนฟังดูแปร่งๆ
ิเค่อพบว่าเสียงของเด็กสาวไพเราะน่าฟัง น่าเสียดายนักที่เวลาพูดกับตนชอบดัดเสียงปลอมตัว แต่การที่นางระวังตัวมากขนาดิเค่อรับรู้ว่านางคงมีชีวิตที่น่าลำบากใจซ่อนอยู่ เขาจึงไม่ถือโทษและซักถามด้วยคำพูดไม่น่าฟัง
"มีอะไรนางหนู" เสียงิเค่ออ่อนโยน
"าุโท่านช่วยสอนข้าต่อสู้อีกได้ไหม หากท่านสอนข้า ข้าจะมอบ..." นาง้าพูดถึงเคล็ดวิชานักยุทธ์ชั้นสูงของนาง
นางยังไม่ทันพูดว่าจะมอบอะไร ิเค่อก็... ตอบ "ตกลง เพียงแต่ลุงแก่ๆ นะไม่ค่อยแข็งแรงนัก เอาแบบนี้แล้วกัน ในเดือนหนึ่งข้าจะสองเ้าสักสองวันต้นเดือนครั้ง กลางเดือนครั้ง โดยเราจะเจอกันหลักจากนัดวันที่สะดวกทั้งสองฝ่าย ติดต่อผ่านป้ายสื่อสารนะ"
"ข้า... ข้าไม่มีป้ายสื่อสาร" ป้ายสื่อสารของโลกใบนี้ แม้แต่ป้ายส่งข้อความก็มีราคาแพง ราคาของมันหลักล้านหยวน ดังนั้นผู้คนในโลกใบนี้จึงนิยมส่งจดหมายกันมากกว่า นอกจากนั้นป้ายสื่อสารก็มีระยะทางจำกัด
ิเค่อพบว่า โลกใบนี้ไม่มีเสาสัญญาโทรศัพย์
การส่งข้อความหรือการสื่อสารระยะไกล เกิดจากพลังของสมบัติวิเศษที่เรียกว่าป้ายสื่อสารล้วนๆ
ิเค่อเห็นช่องทางธุระกิจบางอย่าง แต่อนิจจา เส้นทางนักยุทธ์ถูกตัด อายุขัยเหลือไม่กี่ปี เขาจะสนใจสร้างความร่ำรวยมากขึ้นไปอีกทำไมกัน...
"รับไป" ิเค่อโยนป้ายสื่อสารของตัวเองให้นาง
กงซุ่ยหลิงรับ "ข้า ข้าจะตอบแทน... ท่านภายหลังและ..." กงซุ่ยหลิงน้ำเสียงอ่อนและพูดไม่ทันจบ
ิเค่อโบกมือไล่ "ตอบทงตอบแทนอะไรนางหนู เ้ารู้ไหมข้าร่ำรวยขนาดไหน ของเล็กน้อยรับๆ ไป ถึงข้าจะไม่นับเป็อาจารย์ของเ้า เพราะข้าไม่มีเคล็ดวิชาที่ดีกว่าที่เ้าใช้มอบให้หลอก แต่การสอนประสบการณ์และศิลปะการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ข้าก็ควรเป็ครึ่งอาจารย์ของเ้าได้"
"ดังนั้นหากเ้าอยากตอบแทนข้า เ้าก็ใช้ชีวิตให้ดี และก็... อย่าตายง่ายๆ ละ วันหนึ่งเมื่อลุงแก่ๆ คนนี้ตายไป อย่างน้อยๆ ก็อยากจะให้มีสาวงามมาเคารพศพบ้าง แต่... อ้าาาา" พูดถึงตรงนี้ิเค่ออ้าปากก่อนส่ายหัว ใบหน้าแสดงออกคล้ายเศร้าและผิดหวัง
"เ้าส่วมหน้ากากอยู่ตลอดแบบนี้ ใบหน้าจริงๆ ของเ้าต้องขี้เล่ห์มากๆ แน่ๆ ช่างเถอะช่างเถอะ หากข้าตายไม่ต้องมาเคารพศพข้า และข้าจะไม่บอกว่าข้าตั้งหลุมศพของตัวเองที่ไหน ข้ากลัวเวลานั้นแม้ข้าเป็ผี แต่ข้าก็ต้องใเวลาเห็นเ้าถอดหน้ากาก"
ใต้หน้ากากกงซุ่ยหลิงเด็กสาวในวัย 12 ปีในตอนนั้น นางหน้าบึ้งงอนแรง นางกดเสียงต่ำและพูด
"ข้าสวยมาก!!!"
ิเค่อหัวเราะราวคนบ้า เขาขำจนตัวงอ ก่อนร่างกลิ้งไปกับพื้น
กงซุ่ยหลิงงอนและโกรธหนักกว่าเดิม
123
