ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง
บทที่ 19 ตลาด
หลังจากที่จางหย่งจากไปพักหนึ่ง เหล่าลู่ที่กลับมาบ้านเห็นสองเด็กชายกำลังนั่งเล่นกับภรรยาของเขาที่ลานบ้านก็เอ่ยถามขึ้นว่า
"จางหย่งไปไหนรึ?"
"ไปตลาดในเมืองกับลู่ต้าน่ะ"
"หืม"
เหล่าลู่ที่ได้ยินคำบอกเล่าของภรรยาก็ได้แต่รู้สึกแปลกใจ ั้แ่จางหย่งย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนั้นก็ไม่เคยออกไปในเมืองมาก่อนแม้เขาจะเอ่ยชวนกี่ครั้งก็ไม่เป็ผล มีเพียงฝากเขาและลูกชายเอาของไปช่วยขายเท่านั้น เขาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ อาจเพราะความทรงจำหายไป ทำให้จางหย่งมีนิสัยที่แปลกไปกระมัง เหล่าลู่ได้แต่คิดในใจ อาฟู่ที่ได้ยินลู่ซื่อพูดถึงตลาดก็เอ่ยถามขึ้นว่า
"ในตลาดมีของกินอร่อยๆเยอะไหมขอรับ"
"มีของกินเยอะแยะเลยล่ะ"
"แล้วทำไมท่านพ่อไม่พาข้ากับอาฟงไปตลาดด้วยล่ะขอรับ"
เมื่อเอ่ยถึงบิดา อาฟงลูกชายคนเล็กที่นึกขึ้นได้ว่าพ่อไม่อยู่ด้วยก็ร้องไห้ขึ้นมา
"หาท่านพ่อ ฮือๆๆๆ"
อาฟู่ที่รู้สึกว่าถูกจางหย่งทิ้งไว้ก็ร้องไห้ตามเช่นกัน ผ่านไปพักใหญ่กว่าเหล่าลู่กับลู่ซื่อจะปลอบใจเด็กทั้งสองให้สงบลงได้
"เอาอีกๆ"
เสียงใสๆ ของเด็กน้อยเอ่ยขึ้น ขณะมีของกินอยู่ในปาก อาฟู่พี่ชายคนรองที่ได้ยินน้องชายขอขนมจากลู่ซื่อก็เอ่ยปรามขึ้นว่า
"อาฟง นี่เป็ขนมของท่านป้าลู่ น้องจะกินเยอะไม่ได้นะ"
ลู่ซื่อที่ได้ยินบทสนทนาของเด็กสองคนก็ยิ้มน้อยๆ อย่างใจดี ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
"กินกันไปเถอะ ป้ายังมีอีกเยอะเลย"
อาฟู่และอาฟงที่ได้ยินคำอนุญาตจากลู่ซื่อก็หยิบขนมอีกชิ้นกินอย่างเอร็ดอร่อย ขนมที่เด็กๆ กินนั้นเป็ขนมที่ทำจากถั่ว ใส่น้ำตาลลงไปเล็กน้อยแล้วมากวนเท่านั้น มันไม่ใช่ของหายากอะไรมากมาย ครอบครัวตระกูลลู่เป็เพียงครอบครัวชาวบ้านหาเช้ากินค่ำธรรมดา ไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจน พวกเขาเป็คนที่นิสัยดีมีน้ำใจมากๆ หากวันไหนเก็บของป่ามาได้เยอะก็มักจะแบ่งไปให้จางหย่งและลูกๆ อยู่เป็ประจำ ลู่ซื่อมีบุตรทั้งหมดสองคน บุตรคนเล็กคือลู่ต้าที่ปีนี้อายุสิบเจ็ดปี ส่วนคนโตเป็บุตรสาวนามว่าลู่เข่อซิง แต่งงานออกไปตระกูลเสิ่นที่หมู่บ้านข้างเคียงมีลูกหนึ่งคนอายุใกล้ๆ กับอาฟง
ก่อนหน้านี้ลู่ซื่อเคยไปพูดคุยทาบทามบุตรสาวที่ถึงวัยออกเรือนในหมู่บ้าน แต่ลู่ต้าที่รู้ข่าวก็ไม่ยินยอม เขาบอกไว้ว่า้าเลือกคู่ครองด้วยตัวเองเท่านั้น ดังนั้นจนถึงตอนนี้ลู่ต้าก็ยังไม่ได้แต่งงาน ปกติแล้วชาวบ้านทั่วไปมักเริ่มมองหาคู่ครองให้ลูกๆ ของพวกเขาั้แ่อายุสิบห้าปี และเริ่มแต่งงานในปีต่อมา ลู่ต้าไม่สนใจคำนินทาของคนอื่นเกี่ยวกับเื่นี้ แต่ลู่ซื่อกลับรู้สึกเป็กังวลแทน
----------
ณ เมืองหังโจว
ลู่ต้านำทางสองพ่อลูกมาจนถึงในเมือง หมู่บ้านซานซันของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากเมืองแห่งนี้มากนัก แต่หากเดินทางด้วยเท้าต้องใช้เวลาราวๆครึ่งชั่วยามกว่าจะเดินทางมาถึง พวกเขาต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองก่อนถึงจะสามารถเข้าไปด้านในได้ โชคดีที่่นี้อยู่ใน่ยกเว้นภาษี ทำให้การเข้าเมืองไม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง ระหว่างทางลู่ต้าได้เล่ารายละเอียดของเมืองแห่งนี้บางส่วนให้จางหย่งได้ฟัง เช่น ปกติการจะเข้าเมืองหังโจวต้องจ่ายค่าผ่านทางสองอีแปะต่อหนึ่งคน แม้จะเป็เงินจำนวนไม่มาก แต่สำหรับชาวบ้านทั่วไปที่กว่าจะหาเงินได้แต่ละอีแปะ สองอีแปะนี้ถือว่าเป็เงินไม่ใช่เงินน้อยๆ โชคดีที่ปีนี้มีการงดเว้นภาษีค่าผ่านทาง ทำให้ทั้งสองผ่านมาได้โดยไม่ต้องเสียเงิน
ก่อนออกมาจากบ้าน จางหย่งได้ลองถามอาเฟยถึงเงินที่พวกเขามี อาเฟยบอกว่าที่บ้านไม่มีเงินเหลืออยู่แม้แต่อีแปะเดียว จางหย่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยังไม่ย่อท้อ ลองสำรวจตามโต๊ะเตียงตู้ พบว่ามีเงินหล่นอยู่ละแวกนั้นรวมกันราวๆสามอีแปะ ดังนั้นในตอนนี้จางหย่งจึงมีเงินพกติดตัวมาทั้งหมดเพียงสามอีแปะเท่านั้น
เมื่อเข้ามาในเมืองจางหย่งก็เอ่ยถามขึ้นว่า
"ตลาดอยู่อีกไกลหรือไม่"
"ไม่ไกล เดินเลี้ยวไปด้านหน้าก็จะเป็จุดเริ่มต้นของตลาดแล้ว"
ลู่ต้าเอ่ยขึ้น เขามาตลาดกับบิดาของเขาอย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง ทำให้เขาชำนาญเส้นทางและรู้เื่ราวต่างๆเป็อย่างดี เขาพาสองพ่อลูกเดินต่อไปจนถึงตลาด ก่อนจะเอ่ยว่า
"ตรงนี้สามารถวางแผงขายของได้โดยไม่เสียเงิน แต่ถัดไปั้แ่ร้านซาลาเปา ตรงนั้นต้องเสียค่าที่รายวันวันละสิบอีแปะ"
เมื่อมองไปตรงที่ลู่ต้าบอกก็พบว่ามีคนนำของมาขายอยู่มากมายวางปูเร่ขายอยู่กับพื้นแต่มีผู้คนเดินไปมาไม่ค่อยพลุกพล่าน ส่วนบริเวรที่ต้องเสียค่าที่กลับมีผู้คนเดินไปมามากมาย จางหย่งได้แต่ถอนหายใจ จากที่เดินผ่านมา พบว่าซาลาเปาเนื้อหนึ่งลูกมีราคาสี่ถึงห้าอีแปะแล้ว หากเขาต้องเสียค่าที่เท่ากับซาลาเปาสองลูก เขาไม่มีทางยินยอมอย่างแน่นอน ดังนั้นจางหย่งจึงพาอาเฟยเดินไปหาที่ว่างในส่วนที่ไม่เสียค่าที่ แล้วสองพ่อลูกก็เริ่มจัดของที่นำมาด้วยเพื่อวางขาย โดยมีลู่ต้าคอยช่วยด้วยอีกแรง
ระหว่างที่ทั้งสามกำลังช่วยกันจัดของ ก็มีเสียงสามีภรรยาคู่หนึ่งทะเลาะกันไม่ไกลจากตรงที่พวกเขาอยู่มากนัก
"ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงเอาแต่ไปหอคณิกา!!"
"อาเซียง เ้าไม่หันมองดูตัวเองหน่อยหรือ สภาพเ้าราวกับหญิงแก่อายุสี่สิบห้าสิบ บุรุษที่ไหนจะทนนอนกับสตรีเช่นนี้ได้"
"กรี๊ด!!!"
หญิงสาวกรีดร้องออกมาก่อนจะวิ่งเข้าไปทุบตีสามี สามีที่โดนทำร้ายก็สะบัดมือใส่หญิงสาวจนล้มลงแล้วเดินจากไป โดยไม่หันกลับมาอีกเลย ฝ่ายภรรยาได้แต่นั่งร้องไห้ก่อนจะลุกหันหลังแล้วเดินออกไป การทะเลาะกันของคนทั้งสองทำให้ชาวบ้านรอบด้านต่างก็ซุบซิบนินทาเสียงดัง
"เอาอีกแล้ว เฟินซื่อบ้านนั้นช่างดุร้ายยิ่งนัก"
"เฮ้อ ดีนะที่สามีบ้านข้าไม่เป็เช่นนี้"
"แต่ก็น่าสงสารนางนะ นางต้องดูแลทั้งสามีและลูก จะให้นางเอาเวลาที่ไหนไปดูแลตัวเองกัน"
จางหย่งที่ได้ยินคนพูดคุยถึงเื่ที่เกิดขึ้นก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปใกล้ๆสตรีช่างนินทาทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า
"แม่นางผู้นั้น นางเป็สะใภ้บ้านไหนหรือขอรับ"
"พ่อหนุ่มเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกงั้นหรือ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย"
"ขอรับ ข้าเพิ่งเคยเข้าเมืองครั้งแรก"
"อ้องั้นรึ สตรีผู้นั้นเป็สะใภ้ตระกูลเฟิน นางทำงานอยู่ที่ร้านขายผ้าของตระกูลหลัว นางทะเลาะกับสามีไม่เว้นแต่ละวันเลยนะ"
"แล้วทำไมนางถึงต้องทะเลาะกับสามีหรือขอรับ"
"เฮอะ ผู้ชายก็เช่นนี้แหละ บ้างก็อ้างว่าเบื่อภรรยา บ้างก็อ้างว่าภรรยาขาดเสน่ห์ หากเป็เช่นนั้นจริงจะแต่งกับนางทำไม เ้าจริงหรือไม่?"
จางหย่งพยักหน้ารับตามคำพูดของสตรีขายปลาที่ตั้งขายอยู่ข้างๆ ตอนแรกที่เขาจะเข้ามาในตลาด เพราะเขาคิดว่าจะแอบเอาไฟฉายพลังงานแสงอาทิตย์ออกมาขาย แต่เมื่อลองคิดดูอีกที หากมีของแปลกประหลาดเช่นนั้นออกมาขาย ตัวเขาจะกลายเป็ที่เพ่งเล็ง ตุ๊กตาเห็ดั์ก็เอ่อ...มันดูเหมือนเห็ดมากเกินไปหน่อย ส่วนชุดชั้นในหากเขานำออกมาขาย จะกลายเป็พวกโรคจิตโดนทหารจับเข้าคุกแน่นอน ดังนั้นเขาจึงแค่อยากออกมาสำรวจตลาดก่อนเบื้องต้น แต่เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้เขาเกิดความคิดดีๆขึ้นมา
อาเฟยที่เห็นพ่อไปคุยกับแม่ค้าร้านขายปลาอยู่นานสองนานก็รู้สึกสงสัย ท่านพ่อของเขาชอบเื่ซุบซิบนินทาั้แ่เมื่อไหร่กันนะ ลู่ต้าที่เห็นอาเฟยมองไปจางหย่งก็เอ่ยหยอกล้อขึ้นว่า
"อาเฟย สงสัยพี่จางหย่งกำลังหาแม่ใหม่ให้เ้าแล้วล่ะ"
อาเฟยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใ รีบะโเรียกพ่อของเขาทันทีว่า
"ท่านพ่อ ข้ากับน้องๆ กำลังรอท่านกลับมานะขอรับ"
จางหย่งที่ได้ยินคำพูดของลูกชายคนโตก็งุนงง เขาเอ่ยลาแม่ค้าร้านขายปลาก่อนจะเดินกลับมาหาลูกชาย อาเฟยที่เห็นพ่อเดินมาหาก็ร้องไห้ออกมาก่อนจะวิ่งไปกอดพ่อแล้วพูดขึ้นว่า
"ในที่สุดท่านพ่อก็กลับมาหาข้าเสียทีนะขอรับฮือๆๆ"
467K
