นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        กระทั่งเงาคนประชิดตรงหน้า โม่จ้านจึงได้สติกลับมาและคว้าหมัดที่ต่อยเข้ามาของเจียนั่วเอาไว้

       “ไม่ใช้พลังเวทก็ช่างเถิด แต่เจ้าไม่มีกระทั่งอาวุธ จะสู้อย่างไร?” โม่จ้านเอ่ยถามโดยมิรู้ตัว

       แววตาของเจียนั่วเอาจริงเอาจังอย่างยิ่ง “หอกยาวของข้าต้องใช้คู่กับพลังเวทเท่านั้น มิเช่นนั้นจะเผยช่องโหว่ในการต่อสู้ระยะประชิด”

       โม่จ้านนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมทั้งโยนกริชไปด้านข้าง “ได้ เช่นนั้นข้าเองก็จะไม่ใช้เช่นกัน”

       คนทั้งสองเจ้าต่อยหนึ่งหมัดข้าเตะหนึ่งที การต่อสู้ในห้องเก็บของกว้างขวางได้เริ่มต้นขึ้น

       กำปั้นชกออกไปจนเกิดเสียงแทรกผ่านอากาศนำพาหยาดเหงื่อกระเด็นเป็นสายยากแยกแยะด้วยตาเปล่า ร่างสีขาวและสีเทาอ่อนเคลื่อนย้ายตำแหน่งไปมา ประเดี๋ยวเกาะเกี่ยวกัน ประเดี๋ยวปะทะหลังผละออก ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายพยายามควบคุมลมหายใจ ทุกครั้งที่เนื้อหนังสัมผัสกันล้วนแต่สื่อถึงการรวบรวมพละกำลังขั้นสูงสุด

       โม่จ้านเพลิดเพลินกับกระบวนการนี้อย่างมาก ในชาติก่อนก็เช่นกัน

       ในโลกที่อาวุธร้อนมิได้พบเห็นได้ยาก การจะปลิดชีพคนแค่เพียงลั่นไกปืน ทั้งได้ประสิทธิภาพสูงและรวดเร็ว สงครามที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้ทั่วทั้งโลกดูคล้ายกับจัดงานเลี้ยงตรวจสอบกำลังพลตลอดเวลา

       จะปืนหรือระเบิดก็ดี จะเวทมนตร์ก็ช่าง หรือจะอาวุธนานาประเภทก็ช่างเถิด ล้วนแต่มิอาจหยุดยั้งความปรารถนาอันแรงกล้าที่ไม่มีทางมอดดับในตัวบุรุษ --- คือการต่อสู้แบบตัวต่อตัวที่ดั้งเดิมและสามารถสัมผัสได้ถึงความสุนทรีย์มากที่สุด

       ความยกย่องและแสวงหาบ่อเกิดของความแข็งแกร่งถูกสะท้อนให้เห็นในทุกตารางนิ้วอย่างถึงอกถึงใจ ยามหมัดกระทบเนื้อ นั่นก็คือความโรแมนติกของลูกผู้ชาย

       เวลาผ่านไปยามแล้วยามเล่า คนทั้งสองหอบหายใจเล็กน้อย ทว่าโม่จ้านกลับถลำลึก ยิ่งสู้ยิ่งคล่องแคล่วว่องไว แต่ละกระบวนท่าทั้งแม่นยำและรุนแรง เล็งจุดอ่อนของเจียนั่วก่อนเริ่มโจมตีเต็มกำลังเป็นชุด เจียนั่วเริ่มต้านมิไหว หอบหายใจพลางฝืนตั้งท่าป้องกันเอาไว้

       เจียนั่วผู้เป็นบุตรรักของสวรรค์ถูกอัดมิยั้งและเพิ่งได้สัมผัสว่าไม่ว่าจะพละกำลัง ความอดทนหรือว่าทักษะล้วนแต่ถูกกดข่มเอาไว้เป็นครั้งแรก หลังรับมือกับกระบวนท่าชวนตาลายชุดแล้วชุดเล่า กล้ามเนื้อของเจียนั่วเริ่มแข็งทื่อและเคลื่อนไหวมิทันคำสั่งสมองเสียแล้ว

       โม่จ้านที่จิตใจจดจ่อใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด มิรู้ว่านัยน์ตาสีแดงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานน่าประหลาดตั้งแต่เมื่อใด แสดงให้เห็นถึงความฮึกเหิมถึงขีดสุดของเจ้าของร่างในยามนี้

       ข้อมือซ้ายต้านทานการโจมตีของศอก สายตาของเจียนั่วมองผ่านช่องว่างระหว่างหมัด เห็นนัยน์ตาสีแดงเข้มของอีกฝ่ายฉายแววจะเอาชนะให้ได้ ในใจพลันตกตะลึงพลางรีบยกมือขวาขึ้นป้องกันใบหน้า

       ทว่ากลับช้าไปเสียแล้ว ขณะยกแขนอ่อนแรงด้วยความร้อนรนกลับถูกหมัดแม่นยำกระแทกจนตกลง เจียนั่วได้แต่มองกำปั้นเปี่ยมพลังพุ่งมายังตรงหน้าภายในเสี้ยววินาที กระนั้นตนกลับมิอาจตอบสนองใดๆ ได้แม้แต่น้อย

       กำปั้นหยุดลงอย่างกะทันหัน แรงลมถึงขั้นกระทบเส้นผมด้านหน้าที่ชุ่มเหงื่อของเจียนั่ว หากโม่จ้านมิยั้งมือ จุดจบของตนคงจะน่าเวทนาอย่างมิต้องสงสัย

       “...ข้าแพ้แล้ว”

       สามคำเบาหวิว เมื่อเอ่ยออกมาจากปากของเจียนั่วกลับฟังดูหนักอึ้งผิดปกติ

       ตั้งแต่เกิดมาตนราบรื่นตลอดทางยากพบเจอคู่ต่อสู้ เคยพบเจอคนเพียงสองคนที่ทำให้ตนยอมต่อสู้สุดชีวิต หนึ่งในนั้นคือโม่เจ๋อเอ่อร์ที่อยู่ตรงหน้า ตนได้ใช้กำลังแรงกายทั้งหมดจนสิ้น ผลคือยังคงถูกโม่เจ๋อเอ่อร์ข่มเอาไว้โดยสิ้นเชิง นอกจากนั้นอีกฝ่ายยังอยู่ในสภาพสบายอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

       เมื่อเห็นเจียนั่วค่อนข้างหดหู่ โม่จ้านถึงกับหัวเราะมิได้ร้องไห้มิออก

       “มีสิ่งใดให้ต้องหดหู่? เดิมทีก็เป็นการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรม หากเจ้าใช้พลังเวท คาดว่าข้าคงลงไปนอนกับพื้นเสียแล้ว”

       นี่กำลังปลอบใจข้า? เจียนั่วเงยหน้าขึ้น มองไปทางโม่จ้านด้วยสายตางุนงง สายตาของบุรุษตรงหน้าฉายแววจริงใจ ไร้ซึ่งเจตนาเย้ยหยันแม้แต่น้อย

       โม่จ้านทำตามความเคยชิน ตนยื่นมือขวาไปทางเจียนั่วที่นั่งอยู่บนพื้น มือขวาที่กำลังค้ำยันพื้นของเจียนั่วชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะส่งมือซ้ายไปวางกลางฝ่ามือของโม่จ้านแผ่วเบา โม่จ้านกุมมือของเจียนั่วก่อนออกแรงดึง เจียนั่วพลันลุกขึ้นยืนได้อย่างง่ายดาย

       การกระทำที่ปกติอย่างมากกลับทำให้เจียนั่วค่อนข้างฟุ้งซ่าน อัศวินหนุ่มยืนเหม่ออยู่ที่เดิมพลางมองมือของตน หวนนึกถึงสัมผัสทางผิวหนังที่ได้รับ--- ฝ่ามือของโม่เจ๋อเอ่อร์อุ่นมาก เหมือนกับริมฝีปากของเขาไม่มีผิด

       ....ประเดี๋ยวก่อน เหตุใดจึงนึกถึงริมฝีปาก?

       เจียนั่วมิต่างกับถูกสายฟ้าฟาดฉับพลัน ใบหน้าขาวซีดแต่เดิมกลับกลายเป็นแดงก่ำ วินาทีถัดมากลับกลายเป็นดำทะมึน โม่จ้านยืนทำหน้าประหลาดใจอยู่ด้านข้าง มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของเจียนั่วแล้วพลันรู้สึกคล้ายกำลังมองดูเหมาเสี่ยวั่ง[1]หนึ่งหม้อในร่างมนุษย์

       “นี่ เจ้าเป็นอันใด? ตัวร้อนหรือ?” โม่จ้านทำท่าจะจับใบหน้าของเจียนั่วอย่างหยอกเย้า กลับคาดมิถึงว่าอีกฝ่ายจะจับมือของตนไปวางไว้บนหน้าผากเสียเอง

       “ไม่ มิใช่ มิเชื่อเจ้าลองวัดอุณหภูมิดู”

       โม่จ้านถูกปฏิกิริยาตอบสนองของเจียนั่วทำให้รู้สึกสับสนก่อนจะชักมือกลับมาอย่างประหม่า

       “คือว่า สู้ก็สู้กันเสร็จแล้ว พวกเราควรจะกลับกันได้แล้วหรือไม่?”

       เจียนั่วพยักหน้า ทว่ามิยอมขยับเขยื้อน โม่จ้านมองอัศวินที่ทำหน้าไม่รับรู้สิ่งใดอย่างหมดคำจะพูดก่อนจะใช้ปลอกกริชจิ้มหน้าอกอีกฝ่าย ตนเริ่มสงสัยแล้วว่าตนมือหนักเกินไปหรือไม่ ถึงขั้นลงมือจนคนปกติกลายเป็นคนปัญญาอ่อนเสียแล้ว

       เจียนั่วมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง ก่อนกระแอมไอคล้ายกับตัดสินใจได้แล้ว

       “...ข้าเข้าร่วมกลุ่มเล็กของเจ้าได้หรือไม่?”

       “...ห๋า?” จู่ๆ เจียนั่วกลับเอ่ยหนึ่งประโยคนี้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาโม่จ้านที่ถูกถามเบิกตาโต “เลิกล้อข้าเล่นได้แล้ว พวกเราหนึ่งไม่มีเครื่องเซ่น สองไม่มีซินแส หากท่านเทพองค์ใหญ่เช่นเจ้าเข้ามาคงบูชามิไหว”

       ข้าวหลวงดีๆ มิยอมกิน ดึงดันจะออกไปริเริ่มกิจการ? จะเสริมว่า ‘นี่มิใช่ชีวิตที่ข้าต้องการ’ อีกสักประโยคด้วยหรือไม่?

       ภายใต้การจดจ้องของโม่จ้าน เจียนั่วอ้าปาก สายตาเบนมองไปอีกทาง “ข้าเพียง...อยากสู้กับเจ้าอีก”

       เพื่อหาคู่ฝึกที่พอจะเก่งกาจสักหน่อยกลับทิ้งอนาคตของตนเองเสียแล้วหรือ?

       ขณะมองสีหน้าคล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มของโม่จ้าน เจียนั่วยังเอ่ยเสริมอีกหนึ่งประโยค “แบบไม่ใช้พลังเวท”

       โม่จ้านหลุดหัวเราะไร้เสียง อัศวินที่อยู่ตรงหน้ากระตุ้นความสนใจใคร่รู้ของโม่จ้านอย่างถึงที่สุดเสียแล้ว --- ตลอดทั้งสองชีวิต เป็นครั้งแรกที่ตนนึกอยากผ่าสมองมนุษย์ท่านนี้ออกมาดูโครงสร้างภายในอย่างละเอียด

       “หากเจ้าสามารถช่วยชี้นำข้า ข้าก็ตกลง” โม่จ้านที่สวมชุดเกราะเรียบร้อยโบกมือ สิ่งที่ทิ้งไว้ให้เจียนั่วมีเพียงแผ่นหลัง

       “...สิ่งใดคือการชี้นำ? ชี้นำอันใด?” เจียนั่วไม่เข้าใจคำพูดของโม่จ้านในทันที จำต้องใช้ความคิดอยู่ครึ่งค่อนวันกว่าจะเข้าใจ

       การชี้นำพลังเวท จำเป็นต้องมีจอมเวทระดับสูงเป็นผู้ทำจึงจะสามารถรับรองผลสำเร็จ ความสามารถในการควบคุมของจอมเวทระดับกลางยังมิดีพอ มีความเสี่ยงต่อการล้มเหลว ทันทีที่ล้มเหลว เป็นไปได้สูงว่าจะส่งผลให้ผู้ถูกชี้นำสูญเสียพลังในการรับรู้พลังธาตุ ถึงขั้นเป็นอันตรายแก่ชีวิต

       เจียนั่วไม่มัวจัดระเบียบอาภรณ์ที่ยับยู่ยี่พลางรีบสาวเท้าไล่ตามโม่จ้าน “ถึงแม้ข้าจะมิอาจรับรอง ทว่าข้าจะพยายามลองดูสักครา”

       โม่จ้านชะงักฝีเท้าหันหน้ากลับมา แววตาฉายแววงุนงงระคนตกใจนั่นสื่อความหมายของคำว่า ‘เห็นผี’ ได้สมจริงยิ่งนัก

       เจียนั่วมองโม่จ้านอย่างเอาจริงเอาจัง “เมื่อยามเด็กข้าเคยถูกท่านผู้หนึ่งชี้นำจนรับรู้ถึงพลังธาตุ วิธีที่เขาใช้ค่อนข้างพิเศษ แตกต่างจากในโรงเรียน”

       โม่จ้านขมวดคิ้ว จะเชื่อหรือไม่เชื่อ นี่ก็คือปัญหาใหญ่ คล้ายกับตนจะมิรู้รายละเอียดอันใดเกี่ยวกับเจียนั่วสักนิด หากมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ โม่จ้านไม่มีทางเลือกที่จะฝากโอกาสในการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตไว้กับเขาอย่างแน่นอน

       ทว่าความเป็นจริงกลับโหดร้ายเหลือเกิน ท่ามกลางบรรดาผู้คนที่ตนเชื่อใจ ลาถีเท่อไม่มีคุณสมบัติ ปีศาจแฝงฝันสองพี่น้องไร้ความรู้ เมื่อเทียบกับกระต่ายตื่นตูมอย่างเก๋อจือที่ระดับธรรมดา ตนยินดีจะเชื่อเจียนั่วที่ทำสิ่งใดอยู่ภายในกรอบมากกว่า

       โม่จ้านอยากรู้เหลือเกินว่าตัวประหลาดที่วิญญาณเป็นมนุษย์ร่างกายเป็นปีศาจเช่นตนจะสามารถควบคุมพลังเวทได้หรือไม่

       เชิงอรรถ

       [1] เหมาเสี่ยวั่ง 毛血旺 คือเลือดเป็ดหรือเลือดหมูต้มเผ็ด