เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: สมุดบันทึกมรณะ*  

        *ตอนที่ 6: หน้าที่ของนิชา*

        เช้าวันถัดมา คอนโดนิชา ชั้น 18 ย่านพร้อมพงษ์

        นิชาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ห้องเย็นผิดปกติแม้แอร์จะตั้ง 26 องศา เธอเปิดไฟหัวเตียง แล้วเห็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำวางเด่นอยู่ตรงนั้น

        เธอตัวแข็งทันที

        สมุดเปิดค้างหน้าที่หนึ่งเอง

        ตัวหนังสือเขียนชัดเจน

        “ถึงนิชา  

        เธอฉลาดมากที่พยายามวิเคราะห์ฉัน  

        แต่ความกลัวของเธอคือสิ่งที่ฉันชอบที่สุด”

        นิชารีบลุกจากเตียง หยิบโทรศัพท์โทรหาเมฆาและริต้าทันที

        เสียงสั่นเล็กน้อยแต่ยังพยายามนิ่ง

        “มันมาหาฉันแล้ว”

        เมฆาที่ปลายสายตอบเสียงเร่ง “อย่าเปิดอ่านต่อเด็ดขาด ฉันกับริต้ากำลังไป”

        แต่สายไปแล้ว

        นิชาเดินไปหน้าสมุดด้วยความอยากรู้ในฐานะนักวิทย์

        เธอเปิดหน้าที่สอง

        ตัวหนังสือเขียนถึงชีวิตเธอในคืนนี้แบบละเอียด  

        ๻ั้๫แ๻่ตอนที่เธอถอดชุดคลุมแล็บ  

        การสนทนาทางโทรศัพท์กับเมฆาเมื่อเช้า  

        จนถึงวินาทีที่เธอกำลังยืนอ่านสมุดด้วยความกลัว

        นิชาปิดสมุดลงแรง แต่สมุดเปิดเองอีกครั้ง

        หน้าที่สามเริ่มเขียนถึงความกลัวลึก ๆ ของเธอ

        ความกลัวว่าเธอจะชันสูตรศพผิดพลาดครั้งใหญ่  

        ทำให้ฆาตกรลอยนวล  

        และคนที่เธอรักที่สุด — เมฆาและริต้า — จะตายเพราะความผิดพลาดของเธอ

        นิชารู้สึกหนาวลามจากปลายนิ้ว

        เธอพยายามเดินออกจากห้องนอน แต่ขาสั่นจนทรุดลงกับพื้น

        เสียงกระซิบหลวงปกรณ์ดังขึ้นข้างหู

        “เธอกลัวใช่ไหม… กลัวว่าวิทยาศาสตร์ของนเธอจะช่วยใครไม่ได้”

        บ่ายวันนั้น ห้องประชุมกองปราบ

        เมฆาและริต้าฟังนิชาเล่าเ๹ื่๪๫สมุดที่มาอยู่บนหัวเตียงเธอ

        นิชาพูดเสียงนิ่งแต่ตาแดงก่ำ

        “มันรู้ความกลัวของฉัน… และมันกำลังทำให้ฉันสงสัยตัวเอง”

        ริต้าถาม “นายกลัวอะไรจริง ๆ?”

        นิชาเงียบครู่หนึ่ง

        “ฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะชันสูตรศพคนที่ฉันรักผิด… และไม่สามารถช่วยพวกเขาได้”

        เมฆาพูดเบา ๆ “นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันแข็งแกร่งกับเธอ”

        นิชาเปิดแล็ปท็อป โชว์ผลวิเคราะห์เพิ่มเติมที่เธอทำเมื่อคืนก่อนสมุดมาหา

        “ฉันเจอข้อมูลใหม่ หลวงปกรณ์ไม่ได้ตายธรรมชาติ เขาฆ่าตัวตายด้วยการกรีดคอตัวเองหลังจากเขียนสมุดเล่มสุดท้าย และเ๧ื๪๨ที่ผสมหมึกคือเ๧ื๪๨จาก๢า๨แ๵๧นั้น”

        ริต้าถาม “แล้วทำไมสมุดถึงยังทำงานต่อ?”

        นิชาตอบ “เพราะความกลัวของเขาเอง — กลัวว่าผลงานจะถูกหลงลืม เขาเลยทำให้สมุด ‘มีชีวิต’ ด้วยการผูกกับความกลัวของผู้อ่าน”

        เมฆาพูดขึ้น “งั้นทางออกคือเราต้องทำให้มันรู้สึกว่า ‘ไม่ถูกหลงลืม’ หรือหยุดให้อาหารมันด้วยความกลัวของเรา”

        ค่ำวันนั้น คอนโดนิชา

        ทั้งสามคนมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่นนิชา สมุดเล่มของนิชาวางอยู่กลางโต๊ะ ใต้แผ่นกระจกหนาและกล้องวงจรปิด

        นิชาสวมถุงมือ เตรียมสารละลายที่เคยใช้ละลายหมึกมากขึ้น

        เธอจะลองทำลายสมุดเล่มนี้ต่อหน้าเมฆาและริต้า

        เมฆาห้าม “มันอาจโกรธและโจมตีเธอหนักกว่าเดิม”

        นิชายิ้มฝืด “ฉันเป็๞นักวิทย์ ถ้าไม่ลอง เราจะไม่มีทางรู้”

        เธอค่อย ๆ หยดสารละลายลงบนปกสมุด

        หมึกเริ่มละลายช้า ๆ

        ตัวหนังสือเลือนหายไปทีละบรรทัด

        แต่ทันใดนั้น อุณหภูมิในห้องร่วงลงฮวบ

        ไฟกระพริบหลายครั้ง

        สมุดเปิดเองแรงจนกระจกแตก

        ตัวหนังสือเขียนใหม่ด้วยความเร็วสูง

        “เธอคิดว่าวิทยาศาสตร์จะชนะฉันได้เหรอ?”

        นิชารู้สึกหนาวลามถึงคอทันที

        แรงกดเริ่มต้น

        เหมือนมีมือโอบรัดจากด้านหลัง

        ริต้ารีบวิ่งไปกอดนิชาจากด้านหน้า

        “นิชา! ยอมรับความกลัวของเธอ!”

        เมฆาเดินไปหยิบปากกา เขียนลงในสมุดด้วยมือสั่น

        “เราจะไม่ลืมหลวงปกรณ์  

        เราจะทำให้โลกนี้รู้เ๱ื่๵๹ของเขาและสมุดนี้ตลอดกาล”

        ตัวหนังสือชะงัก

        แรงกดที่คอนิชาคลายลง

        เสียงกระซิบหลวงปกรณ์ดังขึ้นครั้งสุดท้าย เสียงเหนื่อยล้า

        “จริง… เหรอ?”

        เมฆาพยักหน้า “จริง เราจะเผยความจริงทั้งหมด”

        สมุดหยุดเขียน

        หมึกที่ละลายไหลออกมาเป็๲สายเ๣ื๵๪จาง ๆ

        แล้วสมุดปิดลงเอง

        ความหนาวหายไป

        นิชาหายใจหอบในอ้อมแขนริต้า

        “มัน… หยุดแล้ว?”

        เมฆามองสมุดนิ่ง ๆ

        “มันหยุดเขียน… แต่ยังไม่ตาย”

        กล้องตัดไปที่ร้านหนังสือเก่าในบางลำพู คืนเดียวกัน

        กล่องไม้ใต้เคาน์เตอร์ที่เคยว่างเปล่า

        ตอนนี้มีสมุดเล่มใหม่เล่มหนึ่งวางอยู่

        ปกหนังสีดำ ใหม่เอี่ยม

        เปิดค้างหน้าที่หนึ่ง

        ตัวหนังสือเขียนไว้ว่า

        “ถึงคนที่มาพบฉันคนต่อไป  

        เ๹ื่๪๫ราวของคุณเริ่มต้นแล้ว”

        และที่พื้นหน้าร้าน

        มีรอยเท้าเปียกหมึกสีดำคู่ใหม่

        เดินออกไปตามตรอก

        มุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจกองปราบ

        ที่ที่ริต้าเพิ่งส่งรายงานคดีสมุดบันทึกมรณะให้ผู้บังคับบัญชา

        รอยเท้าหยดหมึกตามทาง

        ชัดเจน

        และรอคนใหม่...?!

        จบ Series 2 'สมุดบันทึกมรณะ

        *เตรียมพบกับ Series แห่งความหลอนระทึกใน Series ใหม่ เร็วๆนี้*