第 二十一 章
จื่อหลงรีบคีบของโปรดของฟ่านเสวียนวางไว้ให้บนชามข้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพื่อเบี่ยงเบนจากเื่ที่หมัวมัวพูด คนที่ไม่คุ้นเคยยังคิดว่าเขาเ็าจนไม่น่าเข้าใกล้ ทว่าหาใช่คนที่นั่งชะเง้อมองกับข้าวจนตาวาวผู้นี้ไม่ จื่อหลงรอจนอีกฝ่ายหยิบตะเกียบคีบข้าวเข้าปากแล้วเขาจึงเริ่มกินของตัวเองใส่ปากตามบ้าง หมัวมัวมองภาพตรงกันข้ามด้วยดวงตารื้นน้ำตาหัวใจพองฟูด้วยความปลื้มใจ
"หมดห่วงแล้วนะเ้าคะท่านเ้าบ้านนายหญิง จากคุณชายตัวน้อยที่ต้องระหกระเหินกลายเป็คุณชายสูงสง่าเก่งทั้งบู๊และบุ๋นตอนนี้มีคู่เรียงเคียงหมอนแล้วเ้าค่ะ"นางสะอื้นหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เอวมาซับหัวตา
"หมัวมัวร้องไห้ด้วยเหตุใด"ฟ่านเสวียนเอียงตัวกระซิบถาม จื่อหลงเงยหน้าขึ้นมองตามดวงตาสีเข้มขึ้น กลืนข้าวลงคอด้วยความปวดปร่าในอก
"นางดีใจน่ะ เ้าอย่ามัวแต่สนใจเื่อื่น รีบกินเถอะขุนพลฉั่วใกล้จะมาแล้ว หลังจากเจรจากับเขาเสร็จแล้วเราสองคนมีเื่ต้องพูดจากันอีกหลายเื่"จื่อหลงไม่ตอบคำแต่บอกให้อีกฝ่ายรีบกิน มือคีบเอาขาหมูตุ๋นน้ำแดงที่ต้มจนเปื่อยส่งให้พร้อมกับหมั่นโถว
"ของโปรดเ้า กินสิ หมัวมัวเข้าไปควบคุมในครัวด้วยตัวเองเลยนะ"จื่อหลงเปลี่ยนเื่ ปู้เฉินเหลียวมองออกไปนอกห้องเมื่อเห็นเงาคนมาหยุดตรงหน้าห้องก่อนจะหันกลับมาสบตาจื่อหลง เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแทบจะจับไม่ได้
"มีเื่ใด"ปู้เฉินถามเสียงเข้ม
"อีกห้าสิบหลี่ท่านขุนพลงจะถึงแล้วขอรับ"
"อืมออกไปดูแลด้านนอก ข้าจะรายงานนายท่านเอง"เงาดำหายไปแล้ว ปู้เฉินจึงมาหยุดยืนข้างๆ จื่อหลง
"นายท่าน"
"ข้ารู้แล้ว เ้าออกไปดูแลความเรียบร้อยอย่าให้ขาดตกบกพร่องเป็อันขาด! "ประโยคหลังจื่อหลงเน้นเสียงให้อีกฝ่ายรับรู้ ปู้เฉินเองก็ทราบดีกับน้ำหนักเสียงนั่นเช่นกัน
"ขอรับ"หมัวมัวได้ยินก็ขยับตัวลุกขึ้นตาม
"เช่นนั้นหมัวมัวขอตัวก่อนนะเ้าคะ"ฟ่านเสวียนรีบเงยหน้า
"อย่าพึ่งพาจิวฮุ่ยไปนะข้าอยากดูเขาก่อน"
"เ้าค่ะ"หมัวมัวรับคำพยักหน้าให้แม่นมที่อุ้มจิวฮุ่ยอยู่ไปนั่งรอที่เก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะกินข้าว รอจนอิ่มนางจึงเดินเข้ามาหาส่งเด็กน้อยในอ้อมแขนส่งให้จื่อหลง เสียงอ้อแอ้เรียกรอยยิ้มจากคนที่ตีหน้าตายตลอดเวลา ฟ่านเสวียนตะลึงเมื่อเห็นสีหน้าอ่อนโยนยามจ้องเด็กน้อยในอ้อมแขนของจื่อหลง
"เสี่ยวเสวียนเ้าจะอุ้มลูกหรือไม่"จื่อหลงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
"อุ้ม ข้าอุ้ม ถ้าหากข้ากลับเมืองหลวงแล้วข้าจะรับจิวฮุ่ยเข้าจวน"
"เหลวไหล! เขาเป็บุตรชายข้าต้องอยู่ในจวนข้าสิจึงจะถูกต้อง เ้าเองก็เป็ภรรยาข้าต้องอยู่ในจวนข้าเช่นกัน"
"ใครภรรยาเ้า! เื่พวกนั้น...เื่พวกนั้นให้มันผ่านไปเถอะ หากเ้าคิดจะเอาจิวฮุ่ยไปไว้คนเดียวเื่นี้ข้าไม่ยอมเด็ดขาด"ฟ่านเสวียนเริ่มเสียงดังทำให้เด้กน้อยสะดุ้งแผดเสียงร้องไห้จ้า ฟ่านเสวียนรีบโยกตัวไปมาพร้อมทั้งเอ่ยปากขอโทษไม่ขาดปาก
"เ้านี่นะ เห็นว่าลูกยังเล็กแต่เขาสามารถรับรู้ได้ว่าเราทะเลาะกัน ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกดีหรือไม่"จื่อหลงน้ำเสียงอ่อนลงเกรงว่าเด็กในอ้อมกอดของฟ่านเสวียนจะใมากกว่าเดิม
"ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ เ้าเอาแต่พูดจายั่วโมโหข้าต่างหาก"ฟ่านเสวียนหน้าเสียเพราพะจิวฮุ่ยไม่หยุดร้อง จื่อหลงจึงเอื้อมมือมาอุ้มแทนเสียเอง
"หยุดร้องได้แล้วลูกรัก พ่อกับท่านแม่ของเ้าแค่ตกลงกันไม่ได้ว่าเ้าควรอยู่กับผู้ใดดี หรือ เ้าอยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของเ้าอยู่ด้วยกันหืมลูกรัก"ฟ่านเสวียนเม้มปากหน้าแดงไม่รู้จะคัดค้านเช่นไร ทันใดเด็กน้อยกลับเงียบเสียงมีเพียงเสียงสะอื้นฮึกน้อยๆ ให้ได้ยินเท่านั้น
"เห็นหรือไม่ลูกอยากมีครบทั้งพ่อและแม่เ้าคิดจะแยกเราพ่อลูกออกจากกันงั้นหรือ ไยถึงเ้าร้ายเช่นนี้"
"ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น เ้า! ข้า! "ฟ่านเสวียนอึกอักไม่รู้จะตอบเช่นไรดี จื่อหลงยกยิ้มมุมปากก้มหน้าลงพูดจาหยอกล้อกับเด็กน้อยกระทั่งปู้เฉินกลับเข้ามาอีกครั้ง
"นายท่าน ขุนพลฉั่วใกล้มาถึงแล้วขอรับอีกสามหลี่เท่านั้น"
"ได้ พวกเราออกไปกันเถอะ แม่นมเ้าดูแลคุณชายน้อยให้ดี ปู้เฉินให้คนตามไปส่งนางหน่อย"ฟ่านเสวียนกำลังจะพุ่งตัวออกไปด้านนอกแต่กลับถึงรั้งแขนเอาไว้
"มีอะไร"เขาขมวดหัวคิ้วมองมือใหญ่ที่กำต้นแขนของเขาเอาไว้แน่น
"เสี่ยวเสวียน ฟังข้าให้ดี ถ้าขุนพลฉั่วรู้เื่จิวฮุ่ย เขาอาจจะไม่ได้อยู่กับเราอีก เ้ารู้หรือไม่"
"เหตุใดถึงจะไม่ได้อยู่ เขาเป็เด็กน้อยที่พวกเราเก็บได้มิใช่หรือ"
"ใช่แล้วพวกเราเจอเขา แต่เื่แบบนี้ทางราชการต้องสืบหาบิดามารดาของเขาจนกว่าจะเจอ อาจจะต้องใช้เวลายาวนาน เราคงจะไม่ได้อยู่กับเขาแน่ๆ แต่หากเราบอกว่ามีคนยกให้นั่นเ้าไม่คิดว่ามันจะเป็เหตุผลที่ดีกว่าหรอกหรือ"
"จริงของเ้า ถ้าอย่างนั้นก็ให้บอกว่าพ่อแม่ของจิวฮุ่ยยกให้ดีหรือไม่"
"อืม บอกเช่นนั้นก็ได้ ถ้าขุนพลฉั่วถามก็ให้บอกว่าเจอพวกเขาอยู่ตรงข้างร้านของข้า จากนั้นข้าจึงเจรจาจ่ายเงินให้แล้วนำจิวฮุ่ยมาเลี้ยง"
"ได้ ข้าจะบอกเขาเช่นนั้น"
"ดีแล้ว"จื่อหลงแววตาอ่อนแสงลง เขาห้ามใจไม่ไหวจับคางเรียวให้เงยหน้าขึ้นแล้วบรรจงจูบลึกซึ้งก่อนจะออกไปรอขุนพลฉั่วด้วยกัน
"อีกนานแค่ไหน"ฟ่านเสวียนนั่งลงเคียงข้างจื่อหลง เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาใช้ฝาเขี่ยใบชาเบาาๆ แล้วจิบปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งชะเง้อมองออกไปด้านนอก
"ใจเย็นๆ เถอะ ดื่มชาก่อนไม่เกินครึ่งชั่วยามก็มาถึงแล้ว"
"ข้าอยากรู้เื่เ้าโจรชั่วนั่นเต็มทีแล้ว"จื่อหลงชะงักมือก่อนจะปรับให้เป็ปรกติ
"เหตุใดถึงเกลียดเขานัก เ้าไม่คุ้นเคยกับเขาเสียหน่อย"จื่อหลงเลียบเคียงถาม
"เขาขึ้นชื่อว่าเป็โจรไร้คุณธรรม เข่นฆ่าเด็กเล็กและสตรีใจคอโเี้ยิ่งแถมยังปล้นสะดมแม้กระทั่งของที่ทางการจะนำไปบริจาคให้กับผู้ยากไร้"จื่อหลงยิ่งฟังสีหน้ายิ่งพิลึกต่างกับปู้เฉินที่ก้มหน้าไหล่สั่นกลั้นหัวเราะ
"ไปเอาข่าวเหลวไหลเช่นนี้มาจากไหน"
"ข้าไม่ได้เหลวไหล เื่นี้รู้ถึงหูของฝ่าา ข้าถึงได้มาที่นี่ยังไงเล่า"
"อ้อ! เป็เช่นนี้ก็ยังนับว่าไม่โง่งม"จื่อหลงพึมพำในลำคอ ฟ่านเสวียนตั้งใจจะเอ่ยถามว่ากล่าวเช่นไรเสียงฝีเท้ามาสับสนหลายตัวดังขึ้นด้านนอกโรงเตี้ยมพอดี
"พวกเขามาแล้ว"ฟ่านเสวียนอยากรู้เื่มากจนถึงขั้นลืมกิริยาผุดลุกยืนเตรียมจะก้าวเท้าออกไปแต่แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะอาการเจ็บแปลบกะทันหัน
"อ๊ะ! "จื่อหลงรอท่าอยู่แล้วจึงเข้าไปประคอง
"เจ็บใช่หรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าอย่ารีบร้อน"ฟ่านเสวียนใบหน้าแดงก่ำเพราะต้นสายปลายเหตุของอาการนี้มีที่มาน่่าอายไม่น้อย จื่อหลงลูบกลุ่มผมนุ่มมือด้วยความเอ็นดู
"ค่อยยังชั่วแล้วหรือยัง"
"อืม ข้าไหว"ฟ่านเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย
"เช่นนั้นก็ไปเถอะข้าประคองเ้าเอง หรือว่าให้ข้าอุ้มเ้าไปดี"
"ข้าเดินเองได้ เ้าอย่าทำให้ข้าขายหน้าเด็ดขาด"ฟ่านเสวียนเสียงแข็ง
"รู้แล้วๆ ไปเถอะค่อยๆ ก้าว ด้านหลังของเ้ายังไม่ค่อยดีนัก"กว่าทั้งคู่จะค่อยๆเดินมาถึงด้านหน้าห้องโถงขุนพลฉั่วก็สั่งการเสร็จแล้ว เ้าตัวกำลังเดินสาวเท้าก้าวเร็วๆ เข้ามาด้านในทันเห็นฟ่านเสวียนกำลังทรุดตัวลงนั่งช้าๆ มีจื่อหลงคอยประคองหลังอยู่ใกล้ๆ
"เกิดเื่ใดขึ้น เหตุใดเ้าถึงต้องประคองท่านเสนาลู่"ขุนพลฉั่วรีบสอบถามด้วยความกังวล
"ไม่เป็ไร ข้ารู้สึกเพลียเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อคืนข้าอ่านหนังสือจนดึก"ฟ่านเสวียนรีบพูด จื่อหลงที่ยืนชิดด้านหลังตอบด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ
"เป็เช่นนั้น"ขุนพลฉั่วเขม้นมองราวจับผิด
"ใช่! เป็เช่นนั้น"ฟ่านเสวียนย้ำ
"เช่นนั้นข้าก็วางใจ เื่ของเ้าโจรชั่วนั่นขะ.."ขุนพลฉั่วกำลังจะกล่าวจื่อหลงรีบตัดบททันที
"ท่านขุนพลพักก่อนดีหรือไม่ ท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย เื่ของขุนโจรนั่นค่อยรายงานก็ยังไม่สาย เด็กๆ เตรียมสุราอาหารมาให้พวกเขา"จื่อหลงกล่าวแล้วรีบหันไปสั่งเสี่ยวเอ้อที่เดินไปมาส่งอาหารให้กับลูกค้าที่เข้ามานั่งดื่มกิน ขุนพลฉั่วเห็นดังนั้นจึงทรุดตัวลงนั่งทั้งกลิ่นเหงื่อกลิ่นม้าติดตัวมารุนแรงไม่น้อยทำให้รู้ว่าเขาเคี่ยวกรำล้อมปราบขุนโจรจวิ้นจื่อหลงมาทั้งวันทั้งคืน
"เชิญท่านขุนพลก่อนเถิด ข้าสั่งให้คนเตรียมอาหารและสุราให้แล้ว ในห้องของท่านอีกประเดี๋ยวจะมีคนเตรียมน้ำร้อนไปให้ท่านขอรับ"
"ต้องขอบใจเถ้าแก่เหวินมากที่คอยดูแลท่านเสนาและยังดูแลพวกข้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง"สิ้นคำของขุนพลฉั่วฟ่านเสวียนถึงกับกระอักกระไอสำลักน้ำชาที่ดื่ม จื่อหลงตบหลังให้เบาๆ ฟ่านเสวียนรีบโบกมือเร็วๆ เบี่ยงตัวหนีมือที่กำลังลูบหลังให้เพราะเกรงว่าขุนพลฉั่วจะผิดสังเกต
"เอ่อ..ท่านเสนา"ขุนพลฉั่วรีบวางถ้วยชาลง
"ขะ..ข้าไม่เป็ไร ท่านตามสบายเถอะ"
"อ้อ"ขุนพลฉั่วผ่านร้อนหนาวมาไม่น้อยย่อมสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติตรงหน้า หากยังจับไม่ได้ว่าเป็เื่ใดกันแน่ เขาจึงสงบคำเฝ้ามองภาพตรงหน้าด้วยความละเอียดมากขึ้น หลังจากมื้ออาหารจบสิ้นพวกเขาเตรียมตัวจะแยกย้ายก็ต้องชะงักเสียงเด้กทารกร้องไห้จ้าดังเต็มทางเดินมาที่โถง ขุนพลฉั่วชะงักท่าทีรีบหันกลับมามองจื่อหลงทันที
"นายท่านเ้าคะ นายท่าน แย่แล้วเ้าค่ะ คุณชายน้อยเกิดเื่แล้ว"แม่นมท่าทีร้อนรนวิ่งมาจนหยุดตรงหน้าโต๊ะที่ทุกคนนั่งอยู่
"เกิดเื่ใด"เขารีบคว้าจิวฮุ่ยที่กำลังดิ้นรนอยู่ในห่อผ้ามาที่ตัวเอง
"ข้าน้อยมิทราบเ้าค่ะ หลังจากข้าน้อยให้คุณชายดื่มนมนอนจากนั้นตื่นขึ้นมาใบหน้าของคุณชายน้อยก็เขียวคล้ำเช่นนี้แล้ว"แม่นมร้องไห้ปนตอบคำถามทำให้ฟังแทบไม่รู้เื่ จื่อหลงเริ่มหงุดหงิดจนเกือบลืมรักษากิริยา ยังดีที่ปู้เฉินเรียกเสียก่อน
"นายท่าน! "จื่อหลงได้ยินเสียงเตือนกลายๆ จึงสงบกิริยาลง
"แม่นมเ้าหยุดร้องไห้ก่อน เกิดเื่ใดกันแน่"
"ข้า..ข้า ข้าไม่รู้จริงๆ เ้าค่ะ ข้าให้คุณชายดื่มนมตามปรกติเช่นทุกครั้งแล้วเผลอหลับไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องของคุณชายดังมากข้ารีบดูเพราะกลัวว่าจะเกิดเื่เห็นใบหน้าคุณชายน้อยมีสีเขียวคล้ำเ้าค่ะ"จื่อหลงเปิดผ้าออกแล้วรีบลุกขึ้นก้าวเท้าเร็วจนทุกคนตามไม่ทันไปยังห้องนอนของตนเอง ปล่อยให้ปู้เฉินแก้สถานการณ์ตรงหน้าไปพลาง
168
