กรุ๊งกริ๊งๆๆๆ ... เสียงกระพรวนดังกระทบกันแว่วมาจากที่ไกลๆดึงอคิราห์ออกจากภวังค์ เด็กชายลุกขึ้นยืนปาดน้ำตาที่ไหลมากว่าครึ่งวันแล้วเดินตามหาเ้าของเสียงนั้นด้วยความสงสัยใคร่รู้
“ ใครกัน ออกมานะ ” เขาะโออกไปแบบกล้าๆกลัวๆ ถึงแม้ว่าในเวลานี้เขาพอจะมีวิชาดาบติดตัวอยู่บ้างแต่ด้วยกำลังแล้วหากอีกฝ่ายเป็เสือเกรงว่าวันนี้เขาต้องตกเป็อาหารเย็นของมันแน่
เขาเอามือน้อยๆของตนเองค่อยๆแหวกกอหญ้าตรงหน้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือเด็กผู้หญิงชุดสีกลีบบัว ผมยาวสยายกำลังะโโลดเต้นอย่างสนุกสนาน เท้าเปลือยเปล่านั้นขาวผุดผ่องเหยียบย่ำอยู่ในแอ่งน้ำโดยที่เ้าตัวไม่สนว่าจะเปรอะเปื้อนตรงกันข้ามสีหน้าของเด็กคนนั้นกลับดูมีความสุข รอยยิ้มที่ชวนตราตรึงกับริมฝีปากแดงระเรื่อทำให้คนที่แอบดูอยู่ไม่ไกลเผลอยิ้มตามดั่งต้องมนต์
อคิราห์ลืมเื่ที่เขาทะเลาะกับบิดาเื่ที่พาภรรยาใหม่เข้าบ้านจนต้องหนีออกมาร้องไห้ในป่าคนเดียวไปชั่วขณะ
“ เทพธิดา... ” เขาเผลอพูดออกมาด้วยใจที่ล่องลอย
เด็กหญิงคนนั้นหันมามองเขาด้วยสีหน้าใ รอยยิ้มใดๆก็ไม่อาจมีให้เห็นได้ สองมือรวบกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งหนีเขาสุดชีวิต
“ เดี๋ยวสิท่าน!! รอข้าก่อน ท่านมีนามว่าอะไร “ เขาวิ่งตามอย่างไม่ลดละ เห็นว่าอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ
ฉึก!!! โอ๊ยยยย!!! ในขณะที่วิ่งตามเขาไม่ทันระวังขาของเขาจึงเหยียบลงไปในกับดักที่พรานป่าวางล่อสัตว์เอาไว้ เขาร้องด้วยความเ็ปออกมาสุดเสียง
น้ำตาที่คิดว่าไหลไปหมดแล้วตอนที่ร้องไห้ให้กับความโกรธแค้น ตอนนี้กลับไหลออกมาไม่มีท่าที่ว่าจะหยุด เป็ครั้งแรกที่ความกลัวเกาะกุมหัวใจดวงน้อยๆของอคิราห์ เขาสิ้นหวัง และเ็ปมาก
“ ท่านแม่ ฮืออๆ ช่วยลูกด้วย ” เขาร้องหามารดาที่เป็ที่พึ่งเดียวของเขายามเมื่อเขาหกล้ม ภาพของแม่ที่ใส่ยาให้ ลูบศีรษะปลอบโยนเขาตรงหน้าของเขาใน่เวลาที่เขารู้สึกแย่ที่สุดนี้ค่อยๆปรากฏเงาร่างของเด็กผู้หญิงที่ชายกระโปรงเต็มไปด้วยโคลนแต่ไม่อาจบดบังความงามของเธอได้ ยามที่เขาสิ้นหวัง์ก็ส่งเทพธิดากลับมาหาเขาอีกครั้ง บนใบหน้างามผุดผาดขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนสงสัยในตัวเขา เธอหยิบมีดสั้นออกมาจากเอว แล้วขยับเข้ามาใกล้
“ ท่านจะทำอะไร อย่าฆ่าข้าเลยนะ ” ์นะทำไมช่างโหดร้ายกับเขาถึงเพียงนี้ แค่ติดกับดักก็ไม่รู้จะเอาตัวรอดอย่างไรแล้ว ยังส่งเทพธิดาที่เขาหลงรักั้แ่แรกเห็นเป็ผู้ปลิดชีพเขาอีก อคิราห์หลับตาลงช้าๆอย่างยอมรับชะตากรรม
ฉึบ!!! เสียงมีดดังขึ้นพร้อมกับดักของนายพรานที่คลายตัวออก
อคิราห์ลืมตาขึ้น เขาเห็นใบหน้างามยิ้มให้เขา เธอเอื้อมมือมาลูบหัวเขาเบาๆคล้ายกับสิ่งที่มารดาของเขาทำเวลาที่เขาเจ็บ เทพธิดาตัวน้อยวางมือบนาแของอคิราห์ เธอหลับตาลงใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ซุกซน นิ่งขรึมดูน่าเกรงขามในขณะเดียวกันที่มือของเทพธิดาปรากฏเสียงสีเขียวสว่าง แผลของเขารู้สึกเย็นสบายไม่ปวดเหมือนก่อนหน้า เืค่อยๆหยุดไหลเทพธิดาตัวน้อยของเขาค่อยๆลืมตาขึ้นส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งและวิ่งจากไป
“ เดี๋ยวสิท่าน ท่านชื่ออะไรบอกข้ามาก่อนเถอะ “ ไม่มีเสียงตอบรับ ภาพของเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ค่อยๆจางหายไป
อย่าไป!!! อคิราห์ะโสุดเสียงและลืมตาตื่นขึ้น
“ นี่ข้าฝันอีกแล้วหรือ “ เขาฝันเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาบ่อยครั้ง และเขามั่นใจว่าเทพธิดาน้อยที่มาช่วยเขาไว้ในวันนั้นคือองค์หญิงบัวบุษบงเพราะคนที่จะใช้เวทย์มนต์ได้มีเพียงนักบวชศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นเขาจึงตั้งใจว่าชีวิตนี้เขาจะเป็องครักษ์ขององค์หญิงบัวบุษบงและปกป้องเทพธิดาของเขาด้วยชีวิต
อคิราห์รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ก่อนหมดสติไปคือเขาถูกวางยาพิษในเหล้าแต่หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นเขาล้วนจำไม่ได้ เขารอดมาได้อย่างไร ใครเป็คนช่วยเขา?
“ หรือว่าจะเป็ องค์หญิง ” เขาพยายามลุกจากเตียงแต่อาการปวดศีรษะกลับจู่โจมเขาจนล้มลงไปนอนอีกครั้ง
“ ท่านเหมาะสมกับตำแหน่งราชองครักษ์เสียจริง ยังไม่ทันจะหายดีก็รีบไปทำหน้าที่เสียแล้ว ” เสียงคล้ายหยอกเย้าของเอยาวดีดังขึ้น เ้าตัวเข้ามาพร้อมสำรับอาหารและยาบำรุง " ท่านต้องทานอาหารและยาบำรุงให้หมดเสียก่อน ตัวเองยังดูแลไม่ได้ท่านคิดจะไปดูแลใครได้อีก"
เอยาวดี บุตรสาวบุญธรรมของมหาราชครูรามันต์ ทั้งที่ตัวของเอยาวดีเองอายุไม่ได้ต่างจากราชครูแต่ด้วยยศศักดิ์ที่เขามีกลับสูงกว่าพ่อแท้ๆของนางที่ถูกตัดสินให้เป็ทาสด้วยข้อหาฏ
มหาราชครูรามันต์อยากช่วยชีวิตนางเอาไว้จึงรับนางเป็บุตรบุญธรรม หากเป็คนอื่นคงดีใจที่ไม่เพียงต้องตกเป็ทาสแต่กลับมีตำแหน่งสูงกว่าเดิมแต่เอยาวดีไม่รู้สึกเช่นนั้นเพราะด้วยฐานะบุตรสาวทำให้นางไม่อาจสมหวังกับชายที่นางรัก
“ เ้าก็รู้ ว่าข้าไม่กินของที่มาจากเ้า และบิดาของเ้า ” เขาไม่เคยไว้ใจสองคนพ่อลูกและจะไม่มีวัน
“ น่าเสียดาย ที่สำรับนี้คงต้องเสียแรงองค์หญิงบัวบุษบงไปเปล่าๆแล้ว “
“ อะไรนะ เ้าพูดว่าใครเป็คนทำ “ เขาไม่มีทางเชื่อว่าอาหารทั้งหมดนี้องค์หญิงจะเป็คนทำให้เขาจนสายตาเหลือบไปเห็นขวดแก้วเจียรนัยลวดลายดอกบัวฝังพลอยสีชมพูวิจิตรซึ่งเป็สัญลักษณ์ประจำตัวองค์หญิงบัวบุษบง ภายในบรรจุยาบำรุงสีแดงเข้ม ทันทีที่เขาแน่ใจว่าเป็ของที่ส่งมาจากองค์หญิงเขาก็ดื่มยาขวดนั้นกรอกปากหมดในคราวเดียว ไม่แม้จะสงสัยว่าภายในนั้นคือสิ่งใด
เอยาวดียิ้มมุมปาก เป็ดั่งที่นางคาดเอาไว้ ผู้ชายคนนี้ขอเพียงเป็สิ่งที่องค์หญิงประทานให้แม้สิ่งนั้นเป็ยาพิษก็คงจะยอมตายโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ “ ท่านช่างโง่งมนัก ” พูดจบเอยาวดีก็เดินจากไป
อคิราห์พยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกคล้ายว่ามีใครบางคนผนึกฝังความทรงจำของเขาฝังไว้และคนที่จะทำแบบนั้นได้มีเพียงกลุ่มคนที่ใช้เวทย์มนต์เป็เท่านั้น เขาไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้ ความรู้สึกเหมือนสิ่งสำคัญบางอย่างกำลังถูกลืมเลือนไปเหมือนเมื่อครั้งนั้นที่เขายังเป็เด็ก เขาจำภาพเทพธิดาของเขาในฝันได้แต่ไม่อาจจำเื่ราวเกี่ยวกับเธอได้เลย
ในขณะที่เขากำลังพยายามนึกกลับปรากฏภาพเงาจางๆของคนผู้หนึ่ง กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆแม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดแต่ความรู้สึกที่เขาได้รับมาเขาย่อมจดจำได้ไม่มีวันลืม " มหาราชครูบังอาจมากที่กล้าผนึกความทรงจำข้า !!! "
2K
