และฉัน... จะทำให้มันเพิ่มพูนขึ้นในทุกๆ วัน
“เราอยู่ด้วยกันไม่นานบางทีเธออาจจะแค่สับสน”ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแม้ท่าทีของเขาจะไม่ได้แสดงออกมาว่าปฏิเสธฉันอย่างชัดเจนแต่มันก็ทำให้ฉันใจโหวงไปมากเหมือนกัน
“งั้นก็อยู่กับฉันสิ” ฉันช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอนพร้อมกับเอ่ยเสียงแ่เป็กซ์มักจะแพ้ลูกอ้อนหรือไม่ก็น้ำตาของผู้หญิง ฉันรู้ดี...เพราะก่อนหน้านี้แค่ตอนดูละครเขายังให้ฉันกดเปลี่ยนช่องทันทีที่มีฉากแบบนี้เลย
เขาไม่ได้ไม่ชอบ...แต่คงไม่อยากทนมองให้ทรมานใจเท่านั้นเอง เป็กซ์น่ะเป็พวกใจอ่อน
“นายยังนึกเื่ของตัวเองไม่ออกใช่หรือเปล่า” ฉันเอ่ยเสริมและเขาก็มีท่าทีหนักใจ เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาแต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนใจเม้มริมฝีปากเอาไว้แทน
“อืม... คงงั้น”เป็กซ์ตอบคำถามหลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมเราสองคนเกือบนาที วันนี้เขาคงไปรู้เื่อะไรที่สำคัญสำหรับเขามากแน่ๆฉันไม่เคยเห็นเขาคิดเยอะแบบนี้มาก่อน
“อยู่กับฉัน...จนกว่าครูซจะมา” ฉันเอ่ยพร้อมกับเอื้อมไปจับมือหนาและโชคดีที่ฉันััเขาได้อีกครั้ง เป็กซ์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมามีเพียงแค่สายตาคู่คมของเขาเท่านั้นที่ยังคงจดจ้องฉันอยู่
“...” ฉันฉีกยิ้มอย่างถูกใจน้อยๆเมื่อคนตรงหน้าละสายตาไปทางอื่น
ฉันรู้ว่าเขายังจำอะไรไม่ได้แต่คงไปรู้เื่ที่สำคัญบางอย่างมาและถ้ามันคือเื่ของผู้หญิงคนนั้น... คนที่ ‘เคย’ เป็คนรักของเขา ฉันจะทำให้เขาเลิกสนใจมันเอง เชื่อสิ... ว่าฉันทำได้
“ว่าแต่นายแอบไปเที่ยวไหนมาหรอ”ฉันเอ่ยถามด้วยท่าทีที่สบายๆมากขึ้น ผิดกับร่างสูงตรงหน้าที่มีอาการอึกอัก
“ก็แถวนี้...แค่เดินเล่น”จบประโยคฉันก็ฉีกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าน้อยๆ เป็เชิงรับรู้ ใช่ฉันรู้... รู้ว่าเขาโกหก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
“จริงสิ เมื่อกี๊นายพูดว่ามีอะไรจะบอกฉันมีอะไรงั้นหรอ”ฉันแกล้งทำเป็ไขสืออีกรอบ เป็กซ์ถึงได้ส่ายศีรษะน้อยๆ ตอบกลับมา
“ช่างเถอะ... ฉันลืมมันไปแล้ว”
ใช่... แบบนี้แหละสิ่งที่ฉัน้า
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
“ชีฟองๆ มานี่สิ ฉันจะพาไปดูอะไร”เสียงของส้มดังขึ้นข้างหูจนฉันสะดุ้งหยง ตอนนี้ฉันกำลังนวดแป้งอยู่ในห้องครัวของร้านเบเกอรี่ที่ฉันทำงานอยู่และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส้มที่เป็เพื่อนพนักงานถึงได้ทำหน้าตาขึงขังพร้อมกับลากฉันให้ออกไปยังบริเวณหน้าเคาน์เตอร์แบบนี้
“นี่ไงๆเด็กผู้หญิงคนนั้นไงที่เป็แฟนกับพ่อเทพบุตรของฉันอ่ะ” เธอว่าด้วยท่าทางซีเรียสพร้อมกับพยักเพยิดให้ฉันหันไปมองยังโต๊ะตัวหนึ่งซึ่งมีลูกค้าสองคนนั่งอยู่หนึ่งในนั้นเป็เด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักเธออยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนมอปลายของโรงเรียนเอกชนชื่อดังซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่นี่เท่าใดนักส่วนอีกคนเป็เด็กผู้ชาย ฉันคิดว่าทั้งสองคนน่าจะอยู่โรงเรียนเดียวกัน
“แต่แปลก...ทำไมวันนี้ถึงได้มากับคนอื่น”ส้มเอ่ยขึ้นอีกทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่สองคนนั้นเหมือนว่าเธอกำลังพูดกับตัวเองฉันลอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแสดงความคิดเห็นในประโยคถัดมา
“เขาอาจจะเลิกกันไปแล้วก็ได้ล่ะมั้ง”คำพูดลอยๆมันทำให้คนข้างตัวหันขวับมามองหน้าฉันอย่างมีความหวังแววตาของส้มสั่นระริกไปด้วยความดีใจในขณะที่ริมฝีปากก็ฉีกยิ้มกว้าราวกับว่าเ้าตัวอยากจะกรี๊ดออกมาแต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้
“จริงดิถ้าเป็อย่างนั้นก็ดีเลยฉันจะได้เสียบแทน”ส้มเอ่ยอย่างมาดมั่น ก่อนจะถูกใครบางคนเอ่ยขัดขึ้นด้วยความหมั่นไส้
“อย่าฝันไปหน่อยเลยยัยส้ม อีกอย่าง...ถ้าสองคนนั่นเลิกกันจริงพ่อเทพบุตรของแกคงไม่มาเหยียบที่ร้านนี้แล้วแหละ”ฝนเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญเธอส่ายศีรษะน้อยๆ พร้อมกับมองส้มที่เริ่มแสดงอาการช็อกอย่างออกนอกหน้า
“เฮ้ย จริงด้วย...แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ”ส้มเขย่ามือฉันไปมาอย่างขอความช่วยเหลือฉันจึงได้แต่หลุดขำเพราะท่าทางของเธอ
“ก็นั่นไง ผู้ชายคนใหม่นั่นก็หน้าตาดีไม่เลวนะชอบนักไม่ใช่หรอแฟนชาวบ้านเขาน่ะ”ฝนเอ่ยค่อนขอดเพื่อนรักและฉันรู้สึกไม่ชอบประโยคนี้ของเธอเอาซะเลย ถึงเธอจะแค่พูดเล่นก็เหอะ...มันทำให้หงุดหงิด แต่ฉันก็ทำได้เพียงแค่นิ่งเงียบและมองไปยังเด็กผู้หญิงคนนั้นในขณะที่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร...แต่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สงบและร้อนรุ่มไปหมด
“ยัยบ้านี่ หลอกด่าฉันหรอ”ส้มแกล้งทำเป็โกรธก่อนที่สองคนนั้นจะประทุษร้ายกันไปมาท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน
“ฉันว่าสองคนนั้นคงไม่ใช่แฟนกันหรอก”ฝนเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เธอหยุดเล่นแล้วและนั่นมันก็ทำให้ฉันอดที่จะหันไปมองหน้าเธอไม่ได้
“ทำไมถึงคิดงั้นล่ะ”ฉันถามเหมือนไม่เห็นเป็เื่สำคัญอะไรนักก่อนจะปรายสายตาไปยังคนที่อยู่ในบทสนทนาของเราอีกครั้ง
“ดูจากสีหน้าและแววตาของเด็กผู้หญิงคนนั้นไง...ถ้าเธอเคยเห็นตอนที่เด็กคนนั้นมากับพ่อเทพบุตรของยัยส้มเธอก็จะเข้าใจ”จบประโยคของฝนฉันก็เผลอแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัวโชคดีที่ไม่มีใครทันสังเกต อยากจะรู้เหลือเกิน...ว่าก่อนหน้านี้เธอมีความสุขมากขนาดไหนกัน
แต่ต่อจากนี้เธอคงไม่ได้ััอีกแล้ว...ความสุขนั้นมันเป็ของฉันแค่คนเดียว
“เออ ฉันก็คิดว่างั้นแหละถึงฉันจะไม่ค่อยชอบยัยเด็กผู้หญิงนั่นเท่าไหร่เพราะหล่อนคือมารหัวใจของฉันแต่วันนี้ฉันรู้สึกว่าเธอดูเศร้าๆ ยังไงไม่รู้ถ้าเด็กผู้ชายที่มาด้วยวันนี้คือแฟนใหม่จริงๆล่ะก็บอกเลยว่าคบกันไม่รอดหรอก”ส้มเอ่ยขึ้นบ้างอย่างเห็นด้วยและนั่นมันทำให้ฉันอยากจะกลับเข้าไปในครัวสักทีจะได้ไม่ต้องมาทนฟังอะไรที่มันระคายหูอีก
“เธอสองคนนี่น่ากลัวเหมือนกันนะ แค่ยืนมองเฉยๆยังเดาได้เป็ฉากๆ “ฉันแกล้งทำเป็เอ่ยกลั้วหัวเราะพร้อมกับคิดว่าจะเดินผละเข้าครัวไป
“นั่นสินะ หรือว่าฉันควรจะไปเป็นักสืบดี”ส้มเอ่ยก่อนจะหัวเราะอย่างขบขัน และทุกสิ่งก็นิ่งสนิท...เมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นเดินมาทางเคาน์เตอร์ ฉันหยุดเดินและส้มหยุดหัวเราะ ก่อนที่ฝนจะรีบเอ่ยต้อนรับอย่างรู้หน้าที่
“รับเหมือนเดิมมั้ยคะคุณลูกค้า”เธอเอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้มร่าเริงตอนแรกเด็กคนนั้นเหมือนจะพยักหน้าตามความเคยชินแต่สุดท้ายเธอก็เปลี่ยนใจเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“เอ่อ...ค่ะแต่เครื่องดื่มอีกแก้วขอเป็ช้อกโกแลตนะคะ”พูดจบเธอก็ถอนหายใจน้อยๆและฉันแอบเห็นว่าดวงตาคู่สวยมีน้ำตาคลออยู่ด้วย
“ได้ค่ะคุณลูกคะอีกสักครู่จะเอาไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะนะคะ”ฝนตอบรับด้วยท่าทางเป็มิตรก่อนที่เธอคนนั้นจะกล่าวขอบคุณตามมารยาทแล้วเดินกลับโต๊ะไป
“แก ทำไงดีอ่ะฉันอยากรู้จังเลยว่าพ่อเทพบุตรของฉันไปไหน”นี่เป็ประโยคแรกของส้มหลังจากที่เหลือแต่พวกเราอยู่บริเวณหน้าเคาน์เตอร์
“หยุดคิดเดี๋ยวนี้เลยนะยัยส้มถ้าไม่อยากถูกไล่ออก”ฝนออกปากเตือนแล้วใช้มือตีไหล่ส้มเบาๆก่อนจะพยักพเยิดให้เพื่อนรักจัดเตรียมขนมตามเมนูที่ได้รับมาเมื่อครู่และวินาทีนั้นเองที่จู่ๆสมองของฉันมันก็คิดอะไรได้
“เดี๋ยวฉันไปถามให้เอามั้ย”จบประโยคสองคนนั้นก็หันมามองตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อหูฉันจึงส่งยิ้มซื่อๆ ตอบกลับไปให้พวกเธอ
“อย่านะชีฟองเกิดเขาไม่พอใจฟ้องพี่เ้าของร้านขึ้นมา เธอถูกไล่ออกแน่ๆ”ฝนเอ่ยเสียงเครียดแต่ฉันกลับยิ้มรับและไม่คิดว่าสิ่งนั้นจะเป็ปัญหาใหญ่อะไรเลยสักนิดฉันก็แค่อยากรู้เท่านั้นเอง อยากจะรู้...ว่าสีหน้าตอนที่เธอคนนั้นตอบคำถามของฉันมันจะเป็ยังไง
“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งเธอยังเด็กอยู่คงไม่เ้ากี้เ้าการอะไรหรอก” ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะคว้าถาดเสิร์ฟที่ส้มเพิ่งจัดเตรียมเสร็จมาถือไว้ในมือ
“มา เดี๋ยวฉันไปเสิร์ฟให้เอง”
“เฮ้ย!!!”สองคนนั้นอุทานอย่างพร้อมเพรียงกันด้วยความใ แต่ว่าฉันไม่สน...และเลือกที่จะเดินออกไปด้วยความมุ่งมั่น
“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะคุณลูกค้า”ฉันพูดขึ้นตามมารยาทเมื่อเดินมาถึงโต๊ะของเป้าหมายและผู้ชายคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเด็กคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับส่งยิ้มมาให้อย่างเป็มิตร
“อ่อ ครับ”เขาขยับจานเค้กใบเล็กๆที่ฉันเพิ่งวางลงส่งไปให้ร่างบางตรงข้ามซึ่งเอาแต่เหม่อมองโทรศัพท์เครื่องสีชมพูที่วางอยู่บนโต๊ะฉันไม่รู้ว่าเธอมองมันทำไม... ทั้งๆ ที่มันเต็มไปด้วยรอยถลอกปลอกเปิกจนดูเก่าไปหมด
“มีอะไรรึเปล่าครับ”ผู้ชายคนนั้นถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อฉันยืนอยู่นานจนเกินความจำเป็และเธอคนนั้นก็เริ่มเงยหน้าขึ้นมาให้ความสนใจกับฉันเช่นกัน
“คือฉันมีเื่อยากจะถามน่ะค่ะ”ฉันแกล้งพูดขึ้นด้วยท่าทีอึกอัก แล้วสองคนนั้นก็หันไปสบตากัน
“อาจจะดูสอดรู้สอดเห็นไปหน่อยนะคะแต่ฉันอยากรู้ว่าผู้ชายหน้าตาหล่อๆที่เคยมากับคุณวันนี้เขาไปไหนหรอคะ”จบประโยคร่างบางก็หน้าเสียไปทันทีเธอมองหน้าฉันด้วยดวงตาที่มีหยาดน้ำใสคลอหน่วง
“คือ... เขา... ”
“นี่เป็เื่ส่วนตัวนะครับ ผมคิดว่าคุณไม่ควรจะถาม”ผู้ชายคนนั้นเอ่ยแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจเขามองฉันหน้านิ่วคิ้วขมวดแต่ก็ถูกมือบางเอื้อมมาแตะเหมือน้าให้เขาใจเย็นๆ
“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันแค่อยากรู้...แต่ดูเหมือนจะละเมิดสิทธิส่วนตัวของคุณไปหน่อย”ฉันเอ่ยพร้อมกับก้มหน้าสำนึกผิดคนตัวเล็กถึงได้หันมาเอ่ยปฏิเสธยกใหญ่
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะฉันรู้ว่าเพื่อนคุณชอบพี่เป็กซ์เป็พิเศษ... ฉันเข้าใจค่ะฝากบอกด้วยนะคะว่าพี่เป็กซ์... คงไม่มาที่นี่อีกแล้วเขาไม่อยู่แล้ว”ท้ายประโยคเสียงหวานค่อยๆ แ่ลงเหมือนว่าเธอไม่อยากจะพูดมัน
“ค่ะ ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”ฉันกล่าวคำขอโทษอีกรอบ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกบางอย่างในใจ
[End of Cheefong’s part]
[Pex’s part]
ผมไม่รู้จะทำยังไง...
หลังจากที่ชีฟองพูดกับผมวันนั้นมันทำให้ผมสงสารเธอเธอบอกว่าชอบผม... บางทีเธออาจจะแค่สับสนและกำลังเหงา ส่วนความรู้สึกของผมนั้น...แน่นอนว่ามันไม่มีทางรู้สึกแบบเดียวกับเธอได้เลย ผมรักมิลินแม้จะจำอะไรไม่ได้เลยก็ตาม แต่ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น
มิลินออกจากโรงพยาบาลมาหลายวันแล้วและผมก็ตามเฝ้าเธอตลอด แต่วันนี้ผมไปหาเธอที่โรงเรียนแล้วไม่เจอ สงสัยจะคลาดกันระหว่างทางด้วยความที่ผมไม่อยากกลับห้อง เพราะถึงกลับไปก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดีเลยคิดที่จะไปหาชีฟองที่ๆ ทำงานของเธอเล่นๆ ยังไง...ก็ไม่มีใครมองเห็นผมอยู่แล้วนี่
แต่ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงแล้วผมจะรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้!
นั่นมิลินกับเพื่อนผู้ชายที่อยู่กลุ่มเดียวกับเธอไอ้หมอนั่นชื่อเทน และผมเห็นว่ามันชอบพูดหยอดมิลินอยู่บ่อยๆ จนน่ารำคาญ
ผมเดินเข้าไปยังโต๊ะของสองคนนั้นมิลินเอาแต่เหม่อมองโทรศัพท์เครื่องสีชมพูที่เต็มไปด้วยรอยถลอกปอกเปิกในขณะที่ไอ้เด็กเทนนั่นเอาแต่พูดจ้อไม่หยุด ดูก็รู้แล้วว่ามิลินไม่สนใจมันเลยขนาดเค้กที่เธอชอบเธอยังไม่คิดจะตักเข้าปากเลย
แล้วนี่... ผมรู้ได้ไงวะว่าเธอชอบทานเค้ก
“มิลิน ทานเค้กหน่อยสิ... ของโปรดลินไม่ใช่หรออ่ะนี่ อ้าม... “ เทนตักเค้กแล้วยื่นไปจ่อปากมิลิน เธอเงยหน้าขึ้นมองมันอย่างลังเลในขณะที่ผมเองก็ได้แต่ลุ้นระทึกไปกับปฏิกิริยาของเธอ
ฟุ่บ! เพล้ง!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนผมงงไปหมดผมถอยห่างจากโต๊ะของสองคนนั้นมาเล็กน้อย เมื่อจู่ๆแก้วช้อกโกแลตก็เลื่อนตกไปหกรดเสื้อของเทนจนเปรอะเปื้อนไปหมด
สมน้ำหน้า!
ผมนึกอย่างขำขันกับปฏิกิริยาของมันตอนนี้พวกพนักงานในร้านต่างวิ่งเข้ามาอำนวยความสะดวกแทบจะทันทีรวมไปถึง... ชีฟองด้วยเธอมองหน้าผมพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นราวกับเธอคิดว่านั่นคือผลจากการกระทำของผม
แต่นั่นไม่ใช่ฝีมือผมนะสาบานเลย...แค่จะหยิบแก้วผมยังััไม่ได้เลยด้วยซ้ำก็แค่คิดเท่านั้นเองว่าถ้าเอาช้อกโกแลตสาดใส่หน้าไอ้เด็กบ้านี่ได้ก็คงจะดีแต่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลเร็วขนาดนั้น
“เทน เป็อะไรมากมั้ยลินว่าเราควรไปซื้อเสื้อใหม่กันนะ”มิลินว่าพร้อมกับขยับเข้าไปลูบๆเสื้อของเทนที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อน เห้ยๆอะไรกัน... เมื่อก่อนผมใจดีขนาดให้เธอไปถึงเนื้อถึงตัวกับผู้ชายคนอื่นเลยหรอวะ
“ไม่เป็ไรหรอกแค่ถอดก็จบแล้ว”ไอ้หมอนั่นเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะถกชายเสื้อขึ้นอย่างไม่แคร์สายตาใครเหอะ... นึกว่าตัวเองหุ่นดีมากหรอวะ ก็แค่เด็กขี้ก้าง
“ผิวเทนแดงหมดเลย... ช้อกโกแลตคงร้อนน่าดู เรากลับบ้านกันเถอะจะได้หายาทาให้เทน”มิลินพูดพร้อมกับมองสำรวจผิวของร่างสูงตรงหน้าและผมเองก็มองเธออย่างไม่ชอบใจนักพอแกล้งจะยื่นมือไปปิดตาเธอมือผมก็ดันทะลุผ่านไปอีก
แวบหนึ่งผมเห็นว่าชีฟองที่กำลังช่วยเพื่อนๆพนักงานเก็บเศษแก้วอยู่หันมามองผมด้วยสายตาดุๆ แต่ผมก็ยักคิ้วส่งไปให้เธอเพียงเท่านั้นอันที่จริงผมยังไม่ได้บอกเธอเื่ของมิลิน ก็ในเมื่อเธอพูดออกมาว่าชอบผมแบบนั้นใครมันจะไปกล้าบอกกันล่ะครับ
“อืม แต่ว่ามันหกได้ยังไงกันนะเมื่อกี๊เทนว่ามือเทนไม่ได้ขยับไปโดนแก้วสักหน่อย”เสียงของเทนดังขึ้นขัดความคิดในขณะที่ผมได้แต่ยิ้มเยาะมันอย่างสะใจ แม้จะรู้ว่ามันมองไม่เห็นก็ตาม
“ขอโทษด้วยนะคะ”มิลินหันไปขอโทษกับพนักงานในร้านที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดหลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านไปตอนแรกผมกำลังจะตามไปแต่ก็ถูกชีฟองเดินมาขวางเอาไว้เสียก่อน
“นายมาทำอะไรที่นี่”เธอกระซิบเสียงเครียดเพราะไม่อยากให้คนอื่นๆ คิดว่าเธอกำลังพูดคนเดียวผมมองหน้าเธอสลับกับแผ่นหลังของสองคนนั้นอย่างลังเล ช่างเหอะ...ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหามิลินที่โรงเรียนก็ได้
“ออกมาเดินเล่น ผ่านมาแถวนี้พอดีเลยแวะมาหาเธอ”จบประโยคของผมชีฟองก็อมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะถามออกมาอีก
“นายรู้จักสองคนนั้นด้วยหรอ” ผมนิ่ง...คิดอยู่ว่าควรจะตอบยังไงออกไปดีจะบอกว่าไม่รู้จักแต่ดูจากท่าทางของเธอแล้วยังไงก็คงไม่เชื่อและอีกอย่างผมไม่มีเหตุผลต้องโกหกเธอด้วย
“อืม...ผู้หญิงคนนั้นเป็แฟนฉันเอง”
2K
