เด็กสาวที่พวกเขาพูดถึงเวลานี้หลบซ่อนอยู่ในอ้อมกอดของท่านอ๋องหวงเจียหลุน
ถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ ที่ท่านอ๋องหวงเจียหลุน ถอดออกมาคลุมร่างเล็กปกปิดจนมิดไม่รู้ว่าเป็ใคร
สายตาของท่านอ๋องหวงเจียหลุน นิ่งสงบไม่พูดจา งั้นก็แสดงว่าให้เฉิงม่อเทียนพูดไปตามที่เห็นสมควรได้เลย
"เด็กสาว....ผมขาว....ที่พวกท่านพูดถึงเมื่อสักครู่นี้วิ่งผ่านพวกข้าไปทางด้านโน้นแล้ว"
คนกลุ่มพวกนั้นเมื่อได้ยินว่าคนที่พวกเขาตามหาวิ่งผ่านไปเมื่อสักครู่ จึงคำนับขอบคุณเฉิงม่อเทียน และรีบวิ่งไปยังทิศทางนั้นทันที
เมื่อพวกเขาไปกันหมดแล้วหญิงสาวก็เอาผ้าคลุมออก หัวเราะร่าอย่างชอบใจ และเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นั่งอยู่ด้านหลัง กล่าวขอบคุณเขา
"ขอบคุณท่านมากเอาไว้มีโอกาส ข้าจะตอบแทนน้ำใจที่ช่วยเหลือในครั้งนี้"
"ท่านด้วยพี่ชายสุดหล่อ ข้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย แต่ข้าต้องไปแล้วไว้มีโอกาสเราคงได้พบกันอีก"
หญิงสาวพูดจบก็ะโลงจากหลังม้าของท่านอ๋อง และวิ่งหายเข้าป่าไปในทันทีอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างมองตามร่างบางเล็กเบาะบาง เฉิงม่อเทียน ยิ้มอย่างอ่อนโยนมองดูจนร่างนั้นหายวับไปกับตา
เขารู้สึกว่าเหมือนผีเสื้อหลายๆตัวบินวนอยู่ในท้อง "นางน่ารักจัง เสียดายลืมถามชื่อ"
เมื่อเื่วุ่นวายทั้งหมดผ่านไปแล้ว ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ทุกคนกลับจวน เพราะเขาไม่มีอารมณ์ที่จะล่าสัตว์ต่อแล้ว
กลับถึงจวนเขาก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ อ่านตำราทหารส่วนองครักษ์คู่ใจทั้งสองก็อยู่ภายในห้องคอยปรนนิบัติรับใช้ไม่ได้ห่าง
เฉิงม่อเทียนั้แ่กลับมาจากล่าสัตว์เขาก็มีอาการเหม่อลอยนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว
เหยียนหานอู๋ ที่ในมือถือถ้วยน้ำชายืนมองดู เฉิงม่อเทียนที่มีท่าทางแปลกๆก่อนจะเดินไปหาท่านอ๋อง
"ท่านอ๋อง ม่อเทียนดูเหมือนจะไม่สบาย ข้าน้อยจะขอพาเขาไปหาท่านหมอสักหน่อย"
ท่านอ๋องที่ก้มหน้าก้มตาอ่านตำราพอได้ยินว่าองครักษ์เหมือนจะไม่สบาย ก็เงยหน้าขึ้นมามอง และอนุญาตตามที่เหยียนหานอู๋ขอมา
"อืม"
"ม่อเทียน ลุกขึ้นไปหาท่านหมอโม่ข่ายด้วยกันเร็ว"
"ไม่ไป ข้าไม่ได้เป็อะไรสักหน่อยทำไมต้องไปหาท่านหมอโม่ข่ายด้วย"
เฉิงม่อเทียนปฏิเสธว่าไม่ได้เป็อะไรและไม่ยอมไปหาหมอ ทำให้อีกคนหนึ่งที่หวังดีรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที "นี่เ้า..."
"ท่านอ๋องข้าน้อยไม่ได้เป็อะไร เลยพะยะค่ะสบายดีทุกอย่าง เ้าหานอู๋คิดมากไปเอง"
"อืม! เช่นนั้นเ้าช่วยไปหาท่านหมอโม่ข่าย บอกว่าพักนี้ข้ารู้สึกนอนไม่หลับให้เขาช่วยจัดยาให้สักชุดสองชุด"
แต่แล้วสุดท้ายเฉิงม่อเทียนถูกท่านอ๋องออกคำสั่งให้ไปหาท่านหมอโม่ข่าย ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากจะไปแต่ก็ขัดคำสั่งไม่ได้
"พะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"
เฉิงม่อเทียนที่เดินออกไป ได้ไม่นานทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องก็เดินเข้ามารายงาน "ท่านอ๋องหลิวกงกง ขอเข้าพบ"
"เชิญเข้ามา"
หลิวกงกงเดินเข้าคุกเข่าคำว่าท่านอ๋องอย่างเป็ทางการ จากนั้นเขาจึงพูดว่ามาที่นี่เพราะอะไร?
"ท่านอ๋อง ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ข้าน้อยมาเชิญท่านเข้าวังไปด้วยกันเพื่อคุยเื่สำคัญ"
"เื่สำคัญ?"
"ใช่...พ่ะย่ะค่ะเื่นี้สำคัญมากเกี่ยวพันถึงสามเผ่าที่อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งนี้"
ท่านอ๋องหวงเจียหลุน ในมือที่ยังถือตำราทหารอยู่ ยอมหยุดอ่านและวางหนังสือลงลุกขึ้นยืนร่างสูงโปร่งก้าวเท้าออกมาและเดินนำหลิวกงกงออกจากห้องนั้นไป
เื่ที่เกี่ยวพันสามเผ่าพัน เป็เื่สำคัญที่สุดเขาจึงต้องรีบไป
เดินทางเพียงไม่นานก็ถึงตำหนักหยุนหลงของฮ่องเต้ ท่านอ๋องไม่ได้เข้าไปในทันทีแต่กลับหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่
เพราะได้ยินการสนทนาด้านในถึงแม้จะไม่ดังแต่เขาก็ได้ยิน มีคนจากเผ่าอื่นอยู่ในห้องกับฮ่องเต้
จึงทำให้ไม่ได้เดินเข้าไปในห้องนั้น แต่รอให้หลิวกงกงเข้าไป รายงานว่าเขามาถึงแล้วและรอให้ฮ่องเต้เรียกเพื่อไม่ให้เป็การเสียมารยาท
รอเพียงสักครู่เดียวหลิวกงกงก็ออกมาเชิญท่านอ๋องเข้าไปด้านใน เพื่อพบกับฮ่องเต้
"ถวายพระพรเสด็จพ่อขอให้อายุยืนหมื่นปีหมื่นปี"
"ลุกขึ้นได้ เจียหลุนนั่งก่อน"
"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ"
"เจียหลุน ท่านผู้นี้ก็คือราชทูตจากเมืองไป๋หลี หรืออีกฐานะหนึ่งก็คือองค์ชายห้าหยางลู่ฉิง"
"ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านอ๋องหวงเจียหลุนมานานแล้วได้เจอตัวจริงสักที"
ท่านอ๋องหวงเจียหลุน ไม่ได้พูดสิ่งใดออกไปมีแต่เพียงหันไปมองด้วยสายตาที่เ็าไร้อารมณ์จากนั้นจึงเดินไปนั่งข้างๆผู้ที่มาจากเผ่าอื่น
"องค์ชายห้า เมื่อกี้พวกเราพูดถึงไหนกันแล้วเชิญท่านพูดต่อได้เลย"
องค์ชายห้าหยางลู่ฉิง ต่อจากที่ค้างไว้เมื่อสักครู่นี้ ว่าเผ่าปีศาจได้ส่งสาส์นมาสู่ขอองค์หญิงองค์เล็กของพวกเขาไปเป็พระชายา เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองเผ่าพันธุ์
แต่พวกเขาเผ่าจิ้งจอกไม่เต็มใจจะยกให้จึงอยากจะขอความคิดเห็นว่าควรจะทำเช่นไรดีหากการเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้
เกิดขึ้นจริงๆก็เหมือนกับว่าเป็การติดปีกให้เผ่าปีศาจ มีอำนาจขึ้นมากกว่าเดิมและเหิมเกริมขึ้นด้วย
4.21M
