“ที่เ้าทำอยู่คงมิได้คิดจะบ่ายเบี่ยงมิยอมไปรักษานายของข้าหรอกนะ”
ถามอย่างกับว่าเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างนั้นแหละก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง...เขากับท่านแม่อยากจะหนีไปั้แ่ได้เห็นประตูทางเข้าที่นี่แล้วตอนที่ถูกบังคับให้มาด้วย ก็คิดอยู่แล้วล่ะ ผู้ที่เก้าเทียนรุ่ยต้องมาดูแลและปรุงอาหารให้จะต้องเป็คนสำคัญมาก หากใครจะคิดเล่าว่าคนผู้นั้นจะเป็ถึง...
พลาดแล้ว...เขาพลาดไปแล้วหากชวนท่านแม่หนีไปั้แ่เจอกับบุรุษชุดขาวนั่นั้แ่อยู่ในป่า ตอนนี้เขาก็คงมิต้องลำบากใจระคนขลาดกลัวเช่นนี้หรอก
ขอห้องให้ท่านแม่ได้พักผ่อน...ความจริงคือพาท่านให้ห่างไกลจากความวิตกกังวลและหวาดกลัวหลังจากที่ได้รู้ว่าเขาต้องทำการดูแลปรุงอาหารให้ใครนั่นแหละส่วนตัวเขาเองก็ได้อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้สะอาดขึ้น ยามเมื่อเข้าไปหาคนผู้นั้น จะได้มิต้องกังวลว่าตนเองจะมีกลิ่นมิพึงประสงค์และเชื้อโรคติดไป
“ท่านจะเอาอันใดกับข้า...ตอนที่ข้าอาบน้ำท่านก็คอยให้คนไปจับตามองแทบจะทุกหนึ่งจิบชา[1]กลัวข้าจะหนี...คิดว่าข้าทำได้หรือไง ทุกที่...มีแต่คนของท่านเต็มไปหมด แค่มดก็ยังแทบจะหลุดรอดสายตาไปไม่ได้นี่ข้าเป็คนนะ จะหลุดรอดสายตาคนของท่านไปได้ยังไง ยามนี้ข้าขอกินข้าวให้มันอร่อยๆ ก่อนมิได้หรืออย่างไรกัน”
ถึงจะกลัวแค่ไหนหากอาหารบนโต๊ะนี่ก็อร่อยไปเสียหมด จะให้กินทิ้งกินขว้างได้อย่างไรกัน นึกถึงคนที่เขายากจนมิมีข้าวให้กินบ้างสิ
“ท่านอย่าลืมนะว่าคนที่ท่านให้ข้าไปปรุงอาหารให้เป็ผู้ใด คนผู้นั้นเป็เ้านายของท่านเลยนะ แค่ตัวท่านข้าก็กลัวจนหัวหดอยู่แล้ว เจอนายของท่าน ข้ามิฉี่ราดหรืออย่างไรกัน”
รองแม่ทัพเลิกคิ้วขึ้นสูง“ทำไมเ้าถึงยังเรียกตนเองว่าผู้ปรุงอาหารอยู่อีก”
“ก็ข้ามิเคยเรียนรู้วิชาแพทย์จากอาจารย์ท่านใดในใต้หล้านี้เลยทำสิ่งใดก็แล้วแต่มาจากความรู้สึกที่อยู่ภายใน มิได้ทำตามหลักเกณฑ์ใด ๆ ที่อาจารย์ควรจะสั่งสอนศิษย์ทุกครั้งที่ช่วยผู้อื่น ก็ล้วนแล้วแต่ให้กินยาอะไรก็ไม่รู้กับผักที่ข้าเป็คนปลูกเองหากใครมีอาการหนักสักหน่อย ข้าก็ลงมือปรุงอาหารเอง...แล้วอย่างนี้จะให้เรียกว่ารักษาคนได้อย่างไรกันล่ะ”เป็หมอหรือ...เขามิยอมรับหรอก นั่นมันยิ่งใหญ่เกินตัวเขาจะรับได้
“อีกทั้ง...ท่านน่าจะเป็ผู้ที่รู้ดีมิใช่หรืออย่างไรกันเหตุใดข้าถึงได้แทนตนเองเช่นนี้”
เขายอมรับว่าตนเองมิใช่คนฉลาดอันใดเลยหากก็มิได้โง่จนมองมิออกว่าสิ่งที่ท่านรองแม่ทัพแสดงออกมาทั้งทางใบหน้าและสายตานั้นบ่งบอกว่ามิได้เชื่อเลยว่าเก้าเทียนรุ่ยผู้นี้จะทำการรักษาผู้เป็นายของตนเองได้หากที่จำใจต้องมาเชิญแกมบังคับให้มาด้วยก็เพราะมิมีทางเลือกอันใดแล้วต่างหากล่ะ มันเหมือนเป็การพยายามบอกกับผู้อื่นว่าได้ค้นหาผู้มีความรู้ความสามารถมาทำการรักษาแล้ว หากเขาผู้นี้ก็ยังมิเก่งพอที่จะรักษาผู้เป็นายของตนได้...มันก็เท่านั้นเอง
“หากเ้าเป็ข้าและรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นย่อมจะมิกล่าวออกมาเช่นนี้แน่”
“หากมิ้าให้ข้าเข้าใจผิดเหตุใดท่านถึงมิยอมบอกกล่าวเสียทีล่ะ เกิดเื่อันใดกับคนผู้นั้น ป่วยไข้หรือาเ็ที่ใดและเป็เวลานานเท่าใดแล้ว”
“เห็นแล้วเ้าก็จะรู้เองแหละ”
เก้าเทียนรุ่ยทำเสียงขลุกขลักกลั้วคอด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายยังคงเล่นแง่มิยอมบอกเื่ราวให้รู้
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอถามอีกข้อ...นับั้แ่นายของท่านป่วยมิใช่ๆ ข้าต้องถามว่า มีหมอมาทำการรักษาไปกี่คนแล้ว อาการมิดีขึ้นบ้างเลยหรือ” ดีนะที่เขามิหลุดปากถามออกไปว่าแล้วมิหายหรือเพราะหากหาย...จะมาเชิญแกมบังคับให้มาด้วยทำไม
หากรองแม่ทัพหน้าตายกลับมองด้วยสายตาที่ทำให้รู้ว่ากำลังรำคาญ...มากเห็นแล้วหางตาเขานี่กระตุกยิก ๆ เลย
ทำไมกัน...เขามิมีสิทธิ์ถามมิมีสิทธิ์รู้เลยหรืออย่างไร
“ในเมื่อเ้ากินเสร็จแล้วก็รีบตามข้ามา”
เก้าเทียนรุ่ยได้แต่เดินตามไปด้วยความขุ่นเคืองใจถือว่ามีอำนาจอยู่ในมือ ทำอย่างไรก็ได้ใช่ไหม คอยดูนะ วันหนึ่งเขาจะต้องเอาคืนรองแม่ทัพหน้าตายนี่ให้ได้!
[1] 1 จิบชา = 5 นาที
1K
