“กิลลูกกำลังจะมีน้องแล้วนะจ๊ะ”
นั่นคือประโยคที่ทำให้ผมต้องยิ้มรับอย่างเยือกเย็น...ถ้าผมยังเป็ตัวผมเมื่อวันวานอยู่คงดีใจร่วมลุ้นระทึกว่าจะเป็น้องสาวหรือน้องชายกันแน่แต่พอรู้ว่าคนที่กำลังจะเกิดมาเป็ใครก็ทำเอาผมยิ้มไม่ออก...
ผมมองดัชเชสเบดิเวียร์ที่มีผมกับดวงตาสีทองท่านแม่ของผมสวยมากและน้องน่าจะออกมาสวยแบบแม่เป๊ะ ๆตามแบบฉบับของหนุ่มน้อยน่ารักผู้เป็ที่แย่งชิงทั่วไป ส่วนตัวผมนั้น...หันไปมองพ่อผู้มีร่างใหญ่โต ผมสีดำั์ตาสีดำ หน้าตาหล่อเหลา...ผมคิดว่าอนาคตคงได้หล่อแบบพ่อ!
“ลูกคิดว่าน้องของลูกจะเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายจ๊ะ?”
“ผู้ชายครับ” ผมยิ้ม... ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์แม่นกว่าหมอลักษณ์ฟันธงอีก
ท่านแม่ยิ้มกว้างแต่ท่านพ่อกลับทำหน้ามุ่ยแล้วบ่นเสียงแ่ว่า “...พ่ออยากได้ลูกสาวมากกว่า...”
เชื่อเถอะครับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกสาวไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอก...แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวก็ไม่น่ารักเช่นกัน
ผมมีประสบการณ์ยาวนานกับน้องสาว...บ้าจริง ผมว่าผมจะไม่คิดถึงเธอแล้วนะ เพราะอย่างนั้นข้ามเื่น้องไปก่อนดีกว่า
อาหารเย็นวันนี้อบอุ่นเหมือนทุกวันแต่โต๊ะไม่เงียบเหงาเพราะมีเื่ของน้องที่ยังไม่เกิดถูกหยิบยกขึ้นมาพูดเวลาถูกท่านพ่อท่านแม่ถามผมจะยกยิ้มสุภาพก่อนที่จะตอบกลับไปแบบถามคำตอบคำจนกระทั่ง่เวลาอาหารเย็นจบลง
ล้มตัวลงนอน...บางทีผมก็คิดว่าชีวิตของเด็กวัยหกขวบช่างน่าเบื่อเหมือนกัน ผมควรจะหาอะไรทำดีไหมนะ?
อ่านหนังสือขยันเรียนแบบไนเจล?
ขอโทษด้วย...ผมกลัวเวลานอนของผมจะเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
ฝึกอาวุธป้องกันเท้าของฮาเรฟ?
ผมมั่นใจว่าต่อให้ในมือผมเป็ดาบศักดิ์สิทธิ์ถ้าเจอฮาเรฟ... ผมยอม
อืม... ชีวิต
ช่างน่าเบื่อจริง ๆ น้า
“ทำไมฉันต้องมากับนายด้วย”
“เพราะว่าไนเจลไม่ว่างน่ะ...อีกอย่างผมอยากสนิทกับนายนะ”
“เหอะ...”
อย่าเค้นเสียงขนาดนั้นสิพ่อคนได้รับความนิยมสูง!ถ้าเลือกได้ระหว่างไนเจลผู้น่ารักกับนายผู้โเี้ ผมย่อมอยากได้ไนเจลอยู่แล้ว!แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะไนเจลเลือกหนังสือมากกว่าผมนี่นา...
“วัน ๆไม่ทำอะไรเลยหรือไง?” ฮาเรฟหันมามองตาดุ ทั้ง ๆที่มีผมสีขาวกับตาสีรุ้งสวย ลักษณะภายนอกดูเยือกเย็นแท้ ๆแต่กลับเป็คนกระโชกโฮกฮาก...จะว่าไปไนเจลในอนิเมะคนเ็าก็ยังเป็เด็กน้อยน่ารักนี่นา
วัยเด็กช่างน่ากลัวจริง ๆ
“ผมว่าง... แบบ...ว่างมากกกก” ลากเสียงยาวมองอีกฝ่าย “แล้วปกติฮาเรฟทำอะไรอย่างนั้นเหรอ?”
“ฝึกอาวุธ เวทมนตร์และเรียนหนังสือ”
อาวุธ... อย่าฝึกเลยแค่เท้านายก็สยบทุกอย่างแล้วแหละฮาเรฟ...
“ของผมก็อืม... นั่งนอน นั่ง นอน...”
ฮาเรฟเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ดยุกเบดิเวียร์ไม่บังคับหรือไงกัน?นายเป็ลูกชายคนโตนี่ ยังไงก็ต้องสืบทอดตำแหน่งดยุกต่อจากดยุกเบดิ-เวียร์”
ผมนึกถึงท่านพ่อผู้ดุดันบังคับอย่างนั้นหรือ “ไม่นะ...”
อย่างมากแค่มองด้วยสายตาสิ้นหวังเมื่อมองผมสลับกับไนเจล เท่านั้นเอง
อืมมมมม
จะว่าไปในเนื้อเื่แคสเบดิเวียร์โดนครอบครัวหมางเมินเพราะไร้ความสามารถนี่ แต่ตัวผมเองที่เป็พี่ชายก็ไม่แสดงความสามารถอะไรเหมือนจะไร้ความสามารถด้วยซ้ำทั้งท่านพ่อและท่านแม่เองก็ยังไม่มีท่าทีหมางเมินอะไรด้วย
“ของฮาเรฟดยุกแลนสลอตบังคับอย่างนั้นเหรอ?”
“ไม่จำเป็” ฮาเรฟตอบเสียงหนัก “มันคือหน้าที่ที่บุตรคนโตต้องตระหนักรู้ได้ด้วยตัวเอง”
นี่... จะด่าผมหรือเปล่านะ
ช่างเถอะ กับฮาเรฟผมยอมก็แล้วกัน
ยังไม่ทันที่ผมกับฮาเรฟจะได้ต่อบทสนทนาเกวียนที่นั่งอยู่นั้นก็นิ่งเสียก่อน นั่นหมายความว่าผมถึงที่หมายแล้วผมเปิดม่านออกไปแล้วยิ้มกว้างเมื่อเบื้องหน้าคือร้านเสื้อผ้าหันไปทางฮาเรฟที่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจและไม่ทันตั้งตัวเมื่อผมกึ่งลากกึ่งดึงอีกฝ่ายเข้าไปในร้าน
ภายในร้านโล่งมากไม่ค่อยมีคน ทั้ง ๆที่ร้านใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะร้านนี้ขายไม่ดีหรอกนะแต่ร้านนี้เป็ร้านที่แพงที่สุดและคนที่ซื้อจะต้องกระเป๋าหนักจริงต่างหากแหละ!
ผมยิ้มกริ่มขณะมองชุดที่ละลานตาก่อนจะลากเอาฮาเรฟที่มึนงงเล็กน้อยมั่นใจเลยว่าลูกคุณหนูนี่ต้องไม่เคยมาซื้อเสื้อผ้าเองแหงแซะ!วันนี้แหละผมจะจับฮาเรฟคอสเพลย์[1]!
ระหว่างเดินก็ฉวยเอาชุดที่คิดว่าเข้าตามาด้วยท่ามกลางความงงงวยของฮาเรฟท่าทางนอกจากการเรียนอาวุธ เวทมนตร์และความรู้ทั่วไปเ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่ากำลังเข้าปากเสือ!ซึ่งดีแล้วแหละ! อย่าดิ้นมากเลยนะขอให้ผมได้จับนายคอสเพลย์ก่อนเถอะ!
จริง ๆ ผมอยากจับฮาเรฟใส่กระโปรงนะด้วยความน่ารักและผมยาว ๆ แบบนี้ต้องเหมาะมากแน่ ๆ! แต่คิดไปคิดมาแล้ว... ผมอาจจะตายก่อนได้จับอีกฝ่ายใส่เพราะอย่างนั้นจะจับคอสเพลย์แบบอ่อนๆ แล้วกัน
ผลักอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง ตอนนี้ฮาเรฟยังคงงงอยู่จนกระทั่งมือผมแกะกระดุมเม็ดบนหน้าตาของเ้าตัวถึงเริ่มแตกตื่นขึ้นมาก่อนจะถอยหลังประชิดกระจก “ทำบ้าอะไรน่ะ!”
“แต่งตัวไง?” ผมยิ้มขณะที่พยายามจะแกะกระดุมอีกฝ่าย “ก่อนที่เราจะเดินตลาดฮาเรฟไม่คิดหรือว่าพวกเราควรปลอมตัวน่ะ?”
ผมโกหก...ผมแค่อยากเห็นนายคอสเพลย์เท่านั้นแหละ
“ปลอมตัว?” ฮาเรฟขมวดคิ้ว “ทำไม?”
“ฮาเรฟ” ผมแสร้งเบิกตากว้าง “นายคงไม่คิดใช่ไหมว่าเราจะใส่ชุดที่ดูบอกว่า'ผมเป็ลูกขุนนาง' ไปไหนมาไหนให้พวกโจรน้ำลายสออยากจะฉุดกระชากลากถูไปเรียกค่าไถ่นะ?!”
“รอบข้างก็มีทั้งคนของฉันแล้วของนายนี่ถ้าแค่เด็กสองคนยังไม่มีปัญญาปกป้องก็ไล่ออกไปเสียเถอะ” ฮาเรฟยังคงขมวดคิ้ว...เหตุผลดี บ้าชะมัด!
“ฮาเรฟผมคิดว่าเราควรจะป้องกันทุกอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้นนะ” ผมยิ้มอย่างหนักใจ“จริงอยู่ที่ว่ารอบกายของเราสองคนต่างมีคนอยู่ แต่ตลาดหรือแหล่งชุมชนคนมันเยอะมากอีกอย่างเื่ของอนาคตเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นด้วย...การป้องกันก่อนย่อมดีกว่าไม่ใช่เหรอ? อย่างน้อยมันจะเกิดแต่เมื่อนายป้องกันมันก็ลดโอกาสที่จะเกิดได้นี่”
ฮาเรฟทำหน้ายุ่งยาก... ผมรู้เหตุผลผมดี!
แม้ตัวจะเป็เด็กแต่สมองผมเป็ผู้ใหญ่นะ!
คิดจะเถียงยังเร็วเกินไปเด็กน้อย!
สุดท้ายแล้วผมก็เดินออกมาปล่อยให้พ่อหนุ่มความนิยมสูงแต่งตัวของตัวเองไปผมมองหาชุดให้ตัวเองบ้างก่อนจะตัดสินใจเลือกชุดเสื้อผ้าสีเรียบมาตัวหนึ่งแล้วเปลี่ยนมาใส่ให้กับตัวเองด้วยหน้าตาของกิลเบิร์ตเบดิเวียร์แม้จะไม่ดีเท่ากับไนเจลหรือฮาเรฟแต่ก็น่ามองมากอยู่
รวบผมสีทองประบ่าของตัวเอง ยิ้มน้อยๆ เห็นลักยิ้มที่บุ๋มเข้าไปในมุมปาก
อุหวา น่ารักชะมัด
หรี่ตาลง... กิลเบิร์ตเบดิเวียร์เนี่ยเข้าสไตรก์โซนน้องชายในฝันของผมเหมือนกันนะเนี่ย...
“นี่มันชุดบ้าอะไร!!”
เหมือนฮาเรฟจะแต่งตัวเสร็... บ้าจริงเขาไม่ใส่ชุดที่ผมเลือกให้!
เดินออกมาพร้อมอกเปลือย ๆกับกางเกงขายาวตัวเดียว เฮ้! น้องชาย ถึงแม้ว่าตัวนายยังไม่โตแต่เห็นไหมสาวน้อยบางคนมองนายอยู่นะ! หน้าตานายล้ำมากไปนะ!
ด้วยความเป็ห่วงกลัวว่าเขาจะถูกฉุดก่อนผมเลยยิ้มก่อนจะเอาเสื้อไปคลุมให้เขา “ชุดมีปัญหาตรงไหนอย่างนั้นเหรอ?”
“มีปัญหา?” มุมปากของฮาเรฟกระตุก “มีปัญหา? ใช่! มีแน่! มี สุด ๆ!! ไอ้ชุดกางเกงขาสั้นพร้อมหมวกหมีของนายนี่มันอะไรกัน!!”
ผมยิ้ม “ชุดสำหรับเด็กไง”
รับรองว่ามันจะออกมาน่ารักมากและไม่มีใครคาดคิดว่าเป็นายแน่นอน!
หน้าของฮาเรฟแดงก่ำเ้าตัวกัดฟันกรอด “ฉัน-ไม่-ใช่-เด็ก!”
หกขวบ... ถ้านายบอกว่านายโตดยุกแลนสลอตที่เป็พ่อนายควรเรียกอะไร วัยชราภาพเหรอ?
บางทีผมก็อยากให้เด็กยอมรับว่าเป็เด็กจริงๆ ไม่รู้จะรีบโตไปทำไม โตไปไม่มีอะไรดีหรอกนะนอกจากจะโดนบ่นมากขึ้นตัวผมเองที่เคยโตมาแล้วครั้งหนึ่งยังอยากเป็เด็กตลอดไปเลย
แต่เพื่อไม่ให้เขาเอาเท้ามาฟาดผมสุดท้ายแล้วผมเลยได้แต่ยิ้มเจื่อนก่อนจะเก็บหมวกหมีกับชุดลงไป... ชำระเงิน
ถ้าให้ไนเจลใส่เขาจะยอมไหมนะ...
ชุดชาวบ้านกับขุนนางต่างกันมากพอ ๆกับฐานะทางสังคม
เพราะอย่างนั้นด้วยความอลังการของชุดที่ใส่อยู่ทำให้ผมกับฮาเรฟเป็จุดสนใจ
ฮาเรฟมีสีหน้ากระดาก เขาเป็ที่สนใจของทุกคนมากด้วยผมสีขาวั์ตาสีสวยกับหน้าตาที่ดีจัด ทำเอาผมเหมือนแบ็กกราวนด์ไปเลย ซึ่งดีนะ ผมชอบไม่ต้องสนใจหรอก ให้เขาเป็ตัวดึงดูดสายตาแล้วอายไป คนเดียวเลยเถอะ!
ผมเดินยิ้มหยิบอะไรที่น่าสนใจขึ้นมาไม่ว่าจะเป็สร้อยแปลก ๆ รูปปั้นหรืออะไรที่คิดว่าน่าสนใจ...แต่ไม่ซื้อ ขอโทษด้วยผมอาจจะให้ความหวังพ่อค้าแม่ค้าหลายท่าน
ฝ่ายฮาเรฟผู้ขี้อายตอนนี้ก็กำลังฉาบหน้าตัวเองด้วยสีหน้าหงุดหงิดแทนแถมยังปล่อย อืม... ควรเรียกอะไรดีนะ รังสีทมิฬ? เอาเป็ว่าไม่มีใครกล้ามองเขาตรงๆ ก็แล้วกัน
ผมกับเขาเดินคู่กันฮาเรฟเองก็เริ่มสนใจรอบข้างมากขึ้นขณะที่ผมเริ่มเบื่อไป ๆ มา ๆ พอเข้า่เย็นก็กลายเป็เขาลากผมเข้าออกร้านเป็ว่าเล่นขณะที่เหล่าผู้ติดตามเริ่มได้ถือของหนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยแต่ล่ะสิ่งที่ซื้อมา...ดูไม่มีประโยชน์เท่าไหร่
บางทีเขาก็มีมุมเด็ก ๆ เหมือนกันเพราะอย่างนั้นผมจึงปล่อยไป
จนกระทั่งเริ่มมืด
“ผมเดินไม่ไหวแล้วผมขอรอนายอยู่ที่เกวียนได้ไหม?” ผมยิ้มเจื่อนให้กับคนพลังงานล้นเหลือที่มีสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะเม้มปากแน่น...คุณครับแรงเท้าที่ถีบประตูกระเด็นั้แ่หกขวบของคุณอย่าเอามาเทียบกับเท้าอันบอบบางของผมเชียวนะครับ!
“ก็ได้ถ้าอย่างนั้นฉันขออีกสัก...” ฮาเรฟก้มมองนาฬิกา “...ชั่วโมงเดียว”
มุมปากผมกระตุก... พระเ้า!ไหนคนอิดออดก่อนหน้านี้กันครับ!!
“ครึ่งชั่วโมงก็ได้”ฮาเรฟลดเวลาให้กับตัวเองโดยไม่ให้ผมได้ปฏิเสธเ้าตัวก็ะโลงจากเกวียนก่อนจะออกไล่ล่ายามราตรี... หมายถึงซื้อของในตลาดกลางคืนน่ะ
ผมถอนหายใจขณะที่มองหลังของฮาเรฟนึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าอนาคตอะไรทำให้เขาเข้าสู่เส้นทาง SM กลายเป็เ้าของรูทSM อันโด่งดังกับความนิยมที่ล้นหลาม พอ ๆกับไนเจลแสนน่ารักที่โตขึ้นกลายเป็หนุ่มเ็าเ้าของความนิยมอันดับสองนี่แหละ
ผมหาวออกมาก่อนจะไถตัวนอนระหว่างรอฮาเรฟตอนนี้รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่น้อย กระทั่งขายังปวดตุ้บ ๆ ด้วยซ้ำไม่รู้ว่าโลกนี้จะมียาคลายกล้ามเนื้อหรือเปล่า ไม่สิโลกนี้มีเวทมนตร์ทำให้หายเหนื่อยล้าหรือเปล่านะ?
หูเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกับเสียงพูดคุยเบาๆ เลยงึมงำตอบกลับไปด้วยความรำคาญ เสียงรอบกายเหมือนดังขึ้นผมเลยควานหาผ้าห่มไม่ก็อะไรสักอย่างมาปิดหัวตัวเอง... เยี่ยม ไม่มีเสียงแล้ว
แต่ความสงบจะอยู่เพียงครู่เดียวรู้สึกตัวอีกทีผมเหมือนถูกอุ้มขึ้นจนต้องลืมตาอย่างเกียจคร้านสายตาเห็นฮาเรฟที่เบิกตากว้างอย่างใ อืม... ตาสวยจริง ๆ
่ที่สมองยังมึนงงตั้งสติไม่ได้ผมรู้สึกถึงลมหายใจแรง ๆ ที่ข้างหูพร้อมกับััเย็นเยียบบางอย่างที่จ่อลำคอ...
“หยุด!ไม่งั้นไอ้เด็กนี่... ตาย!”
หืม.......................
…..............
…......
ฮะ?!
[1] คอสเพลย์ (Cosplay) การแต่งกายพร้อมสวมบทบาทเป็ตัวละคร
146
