ตอนที่ 7 ปะทะผีโป่งค่าง
ฝนเริ่มตกรินรินมาตลอดทาง ชายทั้งห้าได้เดินมุ่งตรงเข้าสู่ป่า
ลึกลัดเลาะริมลำธารห้วยขึ้นสู่ยอดเขา ทั้งกลุ่มไม่ใคร่จะคุยกันนะ
เพราะคล้ายกับว่าทุกคน ้าทำให้ภารกิจของตน
ที่ได้รับมานั้นสำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศเย็นะเืมันเสียดแทงเข้าไป
ในรูขุมขนของทุกคน ด้วยว่าฝนตกไม่หยุดเขาทั้งห้า
เอาเสื้อกันฝนมาใส่ ในมือถืออาวุธคู่กาย
แล้วรีบเดินตรงไปสู่เป้าหมายอย่างเร่งรีบ
"เ้านายครับผมว่าเราต้องหาที่พักแถวๆนี้แล้วนะครับ!!"
จ่าดำบอกเขื่อนเพชร
"ใช่นี่ก็จะพบค่ำแล้วเ้านายครับด้านขวามือนี้
เดินประมาณสักยี่สิบนาทีก็จะถึงต้นไม้ใหญ่
ที่เราจะสามารถพักได้นะครับผมมาล่าสัตว์พักแถวนี้บ่อยๆ
ที่นั่นมีต้นไม้สองต้น มีโพรงอยู่้าเราสามารถเข้าไปพักได้
สักสามคนและอีกสองคนก็พักที่อีกต้นใกล้ๆด้านนั้นครับ!!"
พรานสินบอก
"พรานสินรีบนำพวกเราไป"
เขื่อนเพชรร้องบอกหัวหน้าพรานล่าสัตว์
ที่เขาจ้างมานำทางให้เดินนำหน้า
เดินได้ประมาณเกือบยี่สิบนาที
ก็ถึงต้นไม้ใหญ่เขื่อนเพชรสังเกตว่า
ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นไม่มีต้นหญ้าขึ้นเลย
เพราะใบไม้ที่หนาบังแสงแดด
ทำให้ต้นไม้เล็กๆไม่สามารถเกิดขึ้นได้
"ต้นนี้แหละครับ"
พรานสินชี้ไปที่ต้นไม้ด้านซ้ายมือ
"ต้นนี้มันมีโพรงไม้ใหญ่ผมมาพักบ่อยๆ
มันใหญ่มากพอจะพักได้ด้วยเพื่อความปลอดภัย
เดี๋ยวผมจะขึ้นสำรวจดูก่อนนะครับเผื่อมีสัตว์ร้าย
มาอาศัยอยู่จะได้ไล่พวกมันไปก่อนครับ"
พรานสินพูดจบก็ใช้ความชำนาญในการขึ้นต้นไม้
ขึ้นไปสำรวจอย่างรวดเร็วพักใหญ่ๆพรานสินก็ได้ะโลงมา
"ปลอดภัยครับขึ้นมาได้"
เขื่อนเพชรตอบ
"พรานสินพาลูกน้องขึ้นไปพักเถอะ
ผมกับจ่าดำจะขึ้นพักที่ต้นไม้ขวามือนั่น"
"ผม้าให้มีการเฝ้ายามกันเพราะป่าแถบนี้
มันอันตรายมากโดยเฉพาะพวกผีโป่งค่างมันมีเยอะมากๆ
แถบนี้ไม่มีใครเข้ามาพักอาศัยส่วนมากมาถึงที่นี่
ก็จะรีบกลับไปพักป่าแถบนู้นที่เราผ่านมาเพราะที่นี่ถือว่า
เป็ป่ารอยต่อระหว่างป่าขวดน้ำมันกับป่าพญาโขมด
ซึ่งใครก็ไม่อยากจะเข้าไปพรุ่งนี้เช้าพวกผมจะส่งนาย
อีกสักระยะหนึ่งเพราะว่ามันจะพ้นป่าขวดน้ำมัน
แล้วเข้าสู่เขตของป่าพระยาโขมดพวกผมจะต้อง
ขอรับค่าจ้างและกลับก่อนนะครับ!!"
พรานสินมองหน้าเขื่อนเพชรแล้วพูดต่อ
"พวกผมจะมารออยู่ที่ป่าขวดน้ำมันแถวนี้
และจะมาพักรอเ้านายที่นี่ถ้าเ้านายไม่กลับมา
ภายในสองวัน!!?พวกผมก็จะกลับบ้านนะครับ!!!"
เขื่อนเพชรได้เลือกต้นไม้ใหญ่ที่พอจะนอนสองคนกับจ่าดำได้
"จ่าดำคืนนี้อย่าประมาทนะแถวนี้มีผีป่ากับผีโป่งค่างด้วย
สังเกตว่าที่นี่จะไม่มีสัตว์ใหญ่จำพวกลิงค่างเลย
เพราะว่าสัตว์ประเภทนี้จะถูกผีโป่งค่างดูดเืกิน
จึงน่ากลัวสำหรับคนที่เข้ามาพักโดยไม่ระวังตัว
ต้นไม้สองต้นอยู่ไม่ห่างกันนะถ้าะโไป
ก็สามารถไปถึงกันได้หรือวิ่งลัดเลาะข้ามกิ่งไม้ไปหา
อีกต้นหนึ่งก็ไม่ถือว่าลำบากมาก"
เขื่อนเพชรได้กินอาหารง่ายๆ
และให้จ่าดำนอนก่อน เขาถือโอกาสนั่งกรรมฐานฝึกตบะสมาธิ
พรานสินนั่งหลับนกอยู่ให้ลูกน้องทั้งสองคน
เฝ้ายามเพราะหลังเที่ยงคืนไปแล้วพรานสินจะลุกขึ้นมา
เฝ้ายามเองเวลาผ่านไปความสงบเงียบวังเวง
ได้เข้าครอบงำรอบบริเวณที่กลุ่มเขื่อนเพชรได้พักอยู่
สิงสาราสัตว์ต่างๆที่ส่งเสียงเป็ระยะได้เงียบหายไป
เขื่อนเพชรลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิเขารู้สึกว่า
มหานิลแก้วดำมันร้อนกระตุกขึ้นเป็ระยะระยะเหมือนมีชีวิต
เขาได้อยู่กับของวิเศษนี้มาสักระยะหนึ่งแล้วทำให้เขารู้ว่า
อันตรายกำลังเข้ามาถึงเขาเอื้อมมือสะกิดจ่าดำ
ลูกน้องผู้สัตย์ซื่อค่อยๆชะโงกหน้าลุกขึ้น
จากที่นอนกระชับปืนลูกซองในมือ
ตบที่อกเสื้อมีช้องหมูป่าเป็เครื่องคุ้มกันรักษาตัว
เขื่อนเพชรนึกสังหรณ์ใจเขารีบถีบตัวทะยานไปต้นไม้
อีกต้นหนึ่งเหยียบกิ่งไม้ไปที่พักของพรานทั้งสาม
ตามติดด้วยจ่าดำไฟฉายในมือสาดส่องไปที่พรานทั้งสามนอนพักอยู่
'โอ้แม่จ้าว!!!'
สิ่งที่เขื่อนเพชรเห็นคือร่างของลิงค่างสามตัว
กำลังก้มดูดเืที่นิ้วโป้งเท้าของพรานทั้งสาม
อสูรกายผีป่าผีโป่งค่างหันมาแสยะยิ้ม
หน้ามันเหมือนคนแก่สักร้อยปีตาแดงก่ำ
ปานเปลวเพลิงเขี้ยวแหลมคม
มีเืไหลออกมาจากมุมปากทั้งสองข้าง
ผมของมันรุงรังสูงใหญ่กว่าลิงค่างเล็กน้อย
"ค๊อกๆๆ..เจี๊ยกๆ!!"
มันเดือดดาลที่เขื่อนเพชรมาขัดขวางการกินอาหารของมัน
เร็วปานสายฟ้าฟาดมันพุ่งทะยานเข้าหาเขื่อนเพชร
อย่างกระหายเืเขื่อนเพชรผงะหงายท้องทิ้งตัวหลบ
"อ่ะ!!"
วูบ วาบ!
เพราะเขายืนอยู่บนกิ่งไม้ไม่สามารถหลบหลีกไปไหนได้
ทันไดนั้นเขาใช้ขาข้างซ้ายเกี่ยวกลับกิ่งไม้ที่เหยียบ
แล้วสะบัดตัวหมุนกลับขึ้นมาอีกด้าน
วูบ!!
หมับ!!
กระชับมีดลืมงอไว้ในมือขวาศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์
สะบัดผ่าท้องของผีโป่งค่างตัวหลังสุด
ฉับ!!
เจี๊ยกกกกก!!
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นป่าแทบหูจะแตก
ตัวแรกและตัวที่สองพลาดเป้าจากเขื่อนเพชรที่ทิ้งตัว
หลบอย่างว่องไวมันเตลิดเข้าขบกัดจ่าดำ
หมับๆ!!!
เปรี้ยง!เปรี้ยง!
เสียงปืนลูกซองดังสนั่นแต่มันพลาดเป้า
เพราะผีค่างโปร่งเข้าะโกัดข้อมือและหัวไหล่ซ้าย
ของจ่าดำอย่างรวดเร็วแต่เหมือนปาฏิหาริย์
เสื้อของจ่าดำขาดกระจุยด้วยแรงเขี้ยวของปีศาจร้ายทั้งสอง
แต่มันไม่สามารถััเนื้อหนังของจ่าดำได้
มันเป็พลังฤทธิ์อำนาจของช้องหมูป่าที่จ่าดำพกติดตัวไว้
ทำให้เนื้อหนังคงกระพันร่างเขาตกจากกิ่งไม้
เขื่อนเพชรคว้าแขนข้างขวาของจ่าดำมีดในมือฟันฉับ
ฉับ!!
อ้ากกกกก!!
ไปที่คอของผีค้างโปร่งที่กัดไหล่ด้านซ้ายของจ่าดำ
หัวมันกระเด็นเืกระฉูดตกหายไปเขื่อนเพชร
ดึงตัวจ่าดำสะบัดขึ้นบนกิ่งไม้อีกครั้ง
ปั๊ก!!
จ่าดำฟาดผีโป่งค่างใส่ต้นไม้เสียงดังสนั่น
มันปล่อยฟันที่แหลมคมออกจากข้อมือเขา
เขื่อนเพชรเห็นมันถีบตัวทะยานหนี
ฉึก!!
เจี๊ยกกก..อ้ากกกก!!
ชายหนุ่มชิงขว้างมีดลืมงอปักฉึกเข้ากลางลำคอมัน
เืพุ่งกระฉูดตรึงติดกับต้นไม้ตายทันที
เพียงแค่พริบตาเดียวทุกอย่างก็คืนสู่ความสงบ
เขื่อนเพชรเงยหน้าขึ้นมองไปปลายยอดไม้ต้น
ที่เขายืนอยู่เห็นดวงตาสีแดงก่ำปานเปลวเพลิงใหญ่
เหมือนไข่ห่านร่างของมันสูงกว่าเจ็ดฟุตแม้มองไกลๆ
ในเงามืดเหมือนมันจะรู้ตัว ถีบตัวทะยานพร้อมกับร้อง
โหยหวนเสียงแหลมเล็กเสียดในแก้วหู
เย็นะเืหายไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว
เครียก! เครียกกกก !!
((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))
1K
