ภายในเมืองหลวงแคว้นจ้าวที่ผาสุก อุดมสมบูรณ์ ประชาชนอยู่ดีกินดี ใจกลางเมืองหลวงเมืองผิงอันที่เจริญรุ่งเรืองและใหญ่โต ณ จวนตระกูลลู่ ลู่เสียนิแม่ทัพใหญ่แห่งกองกำลังทางใต้ของแคว้นที่แข็งแกร่งและเกรียงไกรทำศึกรบชนะอย่างยิ่งใหญ่สร้างความหวาดกลัวให้กับศัตรูไปทั่วสารทิศ ชื่อเสียงที่เลื่องลือ ความสามารถที่ประจักษ์ ทำให้เป็ตระกูลที่ทุกคนให้ความเคารพและหวาดกลัวไปพร้อมๆกัน ฮ่องเต้ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจเพราะสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาก่อนขึ้นครองบัลลังก์ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีพร้อมก็มักจะมีสิ่งที่ด่างพร้อยในชีวิตเช่นกัน เสมือนที่โบราณกล่าวไว้ ทุกอย่างมีสองด้าน ทั้งดีและไม่ดี ตระกูลลู่ก็เช่นกันภายนอกเป็เช่นไรภายในกลับต่างกันมากนัก
"ตึง!!"
เสียงตบโต๊ะดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่กว้างใหญ่ ลู่เสียนิที่ตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวทมึงทึงสร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคนในห้องโถงไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก คงจะมีก็แต่ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ชิง มารดาของลู่เสียนิที่กล้าปรามบุตรชายของตนด้วยความเป็ห่วงก่อนจะปรายตามองไปยังตัวการที่ก่อเื่ขึ้นในวันนี้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ เป็อย่างยิ่ง
"ใจเย็นๆ เถอะ เสียนิ สอบถามให้กระจ่างแล้วค่อยลงโทษก็ยังไม่สายจะให้ผู้อื่นมาครหาตระกูลเราไม่ได้"
"ขอรับท่านแม่ ว่ามาสิเื่ราวมันเป็ยังไง"
ลู่เสียนิระงับความโกรธลงแล้วเริ่มสอบถามไปยังสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าพร้อมกับมองไปยังบุตรสาวคนที่สาม ของตนเองที่เขาไม่ค่อยได้สนใจนางมากนักั้แ่เกิดมาเพราะนางถือกำเนิดมาจากหญิงสาวชาวบ้านที่ไม่มีตระกูลหนุนหลังถ้าไม่เพราะได้รับความช่วยเหลือจากท่านตาของนาง เขาคงไม่รับปากแต่งมารดาของนางเข้ามาให้กำเริบเสิบสานจนนางถือกำเนิดมาเยี่ยงนี้ สาวใช้ตัวสั่นด้วยความใและหวาดกลัวแต่เพราะความเป็ห่วงคุณหนูรองที่เป็ดั่งแก้วตาดวงใจของท่านแม่ทัพและความถูกต้องนางจึงกัดฟันกดก้อนสะอื้นในอกก่อนจะเล่าเื่ราวออกไปจนหมดทุกเหตุการณ์
" เมื่อวานนี้ก่อนท่านแม่ทัพจะกลับมาที่จวนคุณหนูรองนั่งรอและคิดจะทำอาหารต้อนรับท่านแม่ทัพที่ศาลาบึงบัวเ้าค่ะแต่บ่าวไม่ทราบว่าคุณหนูสามเป็อะไรมาพอมาถึงจึงได้ต่อว่าคุณหนูรองยกใหญ่และมีการลงไม้ลงมือบ่าวพยายามห้ามแล้วเ้าค่ะแต่สู้แรงบ่าวข้างกายคุณหนูสามไม่ได้ บ่าวจึงได้รีบวิ่งไปตามพ่อบ้านมาเพื่อช่วยคุณหนูรองเ้าค่ะ แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นคุณหนูรองเห็นแต่คุณหนูสามยืนอยู่คนเดียว บ่าวสอบถามคุณหนูสามก็ได้ความว่า คุณหนูรองจมอยู่ใต้สระแล้วเ้าค่ะ ฮึก. บ่าวรีบลงไปช่วยแล้วเ้าค่ะเป็ความผิดบ่าวที่ดูแลคุณหนูรองไม่ดีโปรดลงโทษบ่าวด้วยเถิดเ้าค่ะ ฮึก!"
ทุกคนในห้องโถงเมื่อได้ยินความจากอิงอิงสาวใช้ของลู่หนิงอ้ายคุณหนูรองของจวนที่เป็ดั่งแก้วตาดวงใจของจวนก็ใระคนคับแค้นแทน ฮูหยินใหญ่ชิงหนี่ทำท่าจะเป็ลมอีกรอบเสี่ยวจางแม่นมรีบเข้ามาประคอง ลู่หนิงหวงก็รีบประคองอีกฝั่งของมารดาตนเองทันที ลู่ชิงมองตรงไปยังหนิงเหมยหลานสาวคนที่สามของนางด้วยดวงตาคมปลาบ ความรังเกียจแผ่ซ่านออกมา ลู่หนิงเหอ พี่ใหญ่ของจวนมองด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง
"ทำไม ทำไม เ้าถึงได้โหดร้ายถึงขนาดนี้พวกเ้าเป็พี่น้องกันนะ" ชิงหนี่ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
"เ้าทำเกินไปแล้วน้องสามน้องรองไปทำอะไรให้เ้าเช่นนั้นหรือเ้าถึงได้ลงมือได้โเี้ถึงเพียงนี้" หนิงหวงเอ่ยถามด้วยเสียงที่ราบเรียบเ็า
หนิงเหมยกำหมัดแน่นตัวสั่นด้วยความแค้นนางเงยหน้ามองทุกคนในห้อง ทั้ง ท่านพ่อที่ไม่เคยสนใจใยดีนาง ท่านย่าที่รังเกียจนางและท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่หญิงใหญ่ พี่หญิงรอง ที่คอยแย่งชิงทุกอย่างไป ฮูหยินใหญ่ที่กดขี่พวกนางแม่ลูกจนแทบจะเป็คนใช้อยู่แล้ว ทุกคนในจวนทำเหมือนพวกนางแม่ลูกเป็สิ่งที่ไม่ควรมีในตระกูล ทำไม ทำไม นางก็เป็ลูกของแม่ทัพเลื่องชื่อเป็คุณหนูสามของจวนตระกูลลู่แห่งนี้สิ่งไดที่พึงได้ในฐานะนางก็ต้องได้ ใครคิดมาแย่งชิงนางก็จะไม่ปล่อยไว้
"ทำไมน่ะหรือเ้าค่ะพี่หญิง ก็เพราะพี่หญิงรองมาให้ท่าผู้ชายของน้อง นัดกันออกไปด้านนอกเพื่อพบกัน ทั้งที่ก็รู้ว่าพี่มู่เฉินเป็คู่หมั้นของน้องแต่กลับทำตัวใร้ยางอายเช่นนี้ก็สมควรให้โดนแบบนี้แล้ว เพี๊ยะ!!"
"หยุดพูดจาร้ายๆได้แล้วลู่หนิงเหมยพี่สาวของเ้านางไม่ได้ทำอย่างที่เ้ารับรู้"
ลู่เสียนิเดินลงมาจาก้าแล้วตบบนดวงหน้าของนางจนขึ้นรอยนิ้วมือก่อนจะตะคอกใส่นาง
"ไม่จริง!! ทำไมท่านพ่อไม่เชื่อข้าบ้างละเ้าค่ะ คนอื่นเขาพูดกันไปทั่ว ข้าไม่ใช่ลูกสาวของท่านหรือเ้าค่ะทำไมข้าพูดอะไรถึงไม่เคยเชื่อข้าบ้าง" นางตะคอกใส่หน้าท่านพ่อกลับ ทุกคนต่างตกตะลึง ทำไมนางถึงกล้าขนาดนี้
"เ้า!! นังหลานอกตัญญู เนรคุณ กล้าขึ้นเสียงตะคอกใส่พ่อเ้าหรือ ลู่เสียนิ!! เ้าต้องจัดการนังตัวนี่ให้เด็ดขาดซะที ข้าทนไม่ไหวกับนิสัยขี้อิจฉาร้ายกาจของนางเต็มทีแล้ว"
ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดออกมาเสียงดังนางเป็ฮูหยินตราตั้งขั้น 1 มีหน้ามีตามีอำนาจเพราะสองมือและความฉลาดเฉลียวของตัวเองนางจึงดูเป็คนเด็ดขาดและน่ากลัว
"ท่านย่า ท่านก็เหมือนกันข้าเป็หลานของท่านถึงยังไงก็ยังเป็คนในตระกูลนี้ แต่ดูทุกคนทำกับข้าสิ นังหนิงอ้ายมัน้าผู้ชายของข้าชัดๆ ข้าผิดตรงไหน มันต่างหากที่ผิด!! ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว"
"หยุดนะ! หวังตง จับยัยลูกสารเลวคนนี้ไปโบย 40 ไม้ แล้วขังไว้ด้านหลังจวนห้ามออกมาด้านนอกจนกว่าข้าจะอนุญาต" ลู่เทียนิสั่งการเสียงกร้าว เขามองด้วยความโกรธยังอาจว่าร้าย ตะคอกเสียงดังใส่ผู้าุโและพ่อตนเอง อกตัญญู
ปัง!
"ไม่นะ เหมยเอ๋อร์ลูกแม่ ท่านแม่ทัพได้โปรด นางเป็ลูกสาวท่านนะเ้าค่ะ นางจะทนรับการโบยได้อย่างไรเ้าค่ะ"
ิหลัน มารดาของ หนิงเหมยจากที่ร่างกายไม่แข็งแรง ต้องทำงานหนักเพราะไม่มีฐานะในตระกูลด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูง จากที่ต้องแต่งเข้ามาเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ท่านแม่ทัพกลับมีคนที่รักมั่นอยู่แล้ว นางก็มิสนดื้อด้านแต่งเข้ามาจนได้แต่ทุกอย่างกลับไม่ได้เป็ดังที่หวังท่านแม่ทัพไม่สนใจใยดีนางไม่ร่วมหอตามประเพณี นางอยู่อย่างเดียวดายและอดสูมีแต่คนรังเกียจเพราะเป็อนุที่ท่านแม่ทัพจำยอมแต่งเข้ามาไม่ได้มีความรักให้แม้แต่น้อย นางสู้กัดฟันยอมลดศักดิ์ศรียัดเยียดความบริสุทธ์ให้จนมีเหมยเอ๋อร์ออกมาก็ไม่ดีขึ้นกลับโดนรังเกียจมากกว่าเดิมนางฝืนสังขารตนเองวิ่งมาที่นี่เพราะได้ยินว่าบุตรสาวทำร้ายคุณหนูรองจนาเ็นางเป็ห่วงบุตรสาวตนเองมากจึงได้รีบรุดมา ิหลันร่ำให้กอดบุตรสาวไว้ในอ้อมกอดแน่นชีวิตนี้นางเหลือแค่เหมยเอ๋อร์เพียงอย่างเดียวนางทำใจให้บุตรสาวทนรับการโบยมิได้
"หึ ท่านจะบอกว่านางเป็หญิงสาวทนรับการโบยมิได้ เช่นนั้นน้องสาวข้าเล่าทำไมต้องโดนนางกระทำเช่นนี้จนชีวิตเกือบสิ้นด้วย" ลู่หนิงเหอพูดออกมาตอกย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ิหลันเงยหน้าสบตาทุกคนในห้องโถงด้วยความกดดัน นางสบตาท่านแม่ทัพก่อนจะอ้อนสอนด้วยสายตาที่มีน้ำตาอาบแก้ม แต่ท่านแม่ทัพเด็ดขาดยิ่งไม่สนใจว่านางจะอ้อนวอนอย่าวไรก็ไม่เป็ผล หนิงเหมยอดที่จะชิงชังพ่อตนเองไม่ได้ลามไปเคียดแค้นทุกคนนางมองด้วยดวงตาแข็งกร้าว
"พวกท่านมันลำเอียงท่านพ่อลำเอียงไม่รักข้าข้าเกลียดท่าน ข้าเกลียดพวกท่าน นังหนิงอ้ายโดนเช่นนั้นสมควรตายๆ ไปซะ ไร้ยางอายพี่มู่เฉิน เป็คู่หมั้นของข้ายังกล้ามาแย่งได้ สมควรตายไปซะ!!"
"หยุดนะ เหมยเอ๋อร์ พูดอะไรออกมาลูก" ิหลันรีบเอามือปิดปากลูกตนเองทันทีก่อนที่นางจะพูดให้ตัวเองผิดไปมากกว่านี้
"ดี ดี! งั้นข้าจะบอกอะไรให้เ้ารู้อีกอย่างแล้วกัน มู่เฉินขอยกเลิกงานหมั้นของเขากับเ้าแล้วั้แ่เมื่อวานแล้วรู้ไว้ซะ" ท่านแม่ทัพพูดออกเสียงดัง
หนิงเหมยนิ่งงัน ตกตะลึง เป็ไปไม่ได้การหมั้นนี่วางตัวเรียบร้อยแล้วจะยกเลิกได้อย่างไร ไม่ เป็ไปไม่ได้ นางมองหน้าท่านพ่อตนเองก่อนจะกรีดร้องออกมาจนทุกคนใฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับเืลมตีขึ้น ลู่เสียนิสั่งการให้โบยนางแต่ิหลันขัดขวางจึงโดนลากไปโบยด้วยโทษฐานไม่อบรมบุตรสาวตนเองให้ดี หลังจากที่จัดการเรียบร้อยทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อน สองแม่ลูกก็ถูกโบยอยู่ที่ลานกว้างเสียงร้องด้วยความเ็ปและคั่งแค้นดังออกมาจนหนวกหู จนเมื่อเสียงเงียบลงเสียงร่างกระทบพื้นไม้ดังขึ้นก่อนที่ คนรับใช้จะใช้เท้าถีบสองแม่ลูกให้เข้าไปด้านในก่อนจะทำหน้าตาดูถูกดูแคลนแล้วปิดประตูลงกลอนแน่นหน้า หนิงเหมยได้แต่มองด้วยความโกรธแค้นก่อนจะค่อยๆ หันไปมองท่านแม่ที่สลบไป
จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เหมือนผู้คนในจวนแห่งนี้จะหลงลืมไปว่ามีพวกนางแม่ลูกอยู่ท้ายจวนไปแล้ว อาหารที่ได้แต่ละวันก็แค่ของเหลือผักเน่าๆเท่านั้น หลังจากที่ถูกโบยก็นอนซมเป็เดือนๆไม่มียารักษาไดได มีก็แต่ข้ารับใช้ตัวน้อยที่อดสงสารพวกเราไม่ได้ แอบมุดกำแพงเอายามาคอยทาให้และคอยบังคับให้ดื่มกิน จากที่โกรธแค้นมากมายตอนนี้นางกลับเฉยเมยเสียจนน่าแปลกใจเพราะท่านแม่บอกทุกอย่างให้นางฟัง
จากนั้นนางเคยพยายามจะออกไปแต่ก็ไม่สามารถออกไปได้ เงินไม่มี หนทางไม่มี อ้อนวอนจนไร้ค่าก็ไม่มีผู้ไดสนใจ จนในที่สุดท่านแม่ของนางก็ทนไม่ไหวจากไปเหลือแต่นางเพียงผู้เดียวที่ถูกขังอย่างโดดเดี่ยวในที่แห่งนี้ นางขุดหลุมฝังศพมารดาด้วยตนเองและข้ารับใช้ตัวน้อยที่แอบมาช่วยซื้อของเซ่นไหว้เล็กน้อย เท่าที่กำลังตนเองมี นางนั่งอยู่เงียบๆ คิดย้อนไปในทุกเื่ที่ผ่านมาที่แท้นางไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนอยากให้มีมาั้แ่แรกนางคือความผิดพลาด แต่เพราะหน้าตาจึงจำใจให้ฐานะให้ตนเองดูดีในสายตาคนอื่น เื่หมั้นหมายก็เพราะตระกูลมู่ไม่มั่นคงจึงได้ถีบนางส่งไปแทนแต่เพราะอะไรทำไมถึงยกเลิกก็สุดจะรู้ได้ตอนนี้นางเ็ปจนเหนื่อยล้าเกินทน เื่ราวที่ได้ยินมาจากข้างกำแพงทำร้ายจิตใจของนางจนด้านชาทีละน้อยๆ จนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
ท่านแม่ข้าทำผิดต่อท่านมากมายเหลือเกินและทำผิดต่อตนเองด้วยนางนั่งพิงต้นไม้อย่างเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ หนิงเหมยยกมือขึ้นมาแบออกใบไม้สีเหลืงปลิวหล่นลงบนฝ่ามือที่ขาวซีดและด้านดำ นางยิ้มออกมาบางเบาเงยหน้ารับลมที่เอื่อยเฉื่อยก่อนจะหลับตาคล้ายคนหลับไป
"พี่หนิงเหมยเ้าค่ะ พี่สาว ท่านมานอนอะไรอยู่ตรงนี้เ้าค่ะ พี่สาว พี่สาว"
รั่วซีหญิงสาวตัวเล็กที่ขี้สงสารมักจะแอบเอาของกิน ยารักษา เล็กน้อยมาให้พี่สาวด้านหลังกำแพงบ่อยๆ วันนี้นางก็มาพร้อมกับขนมที่เหลือจากงานด้านหน้าจวนนางจะเอามาให้พี่สาวแสนสวยสักหน่อย ใครก็บอกนางร้ายกาจถึงตอนแรกจะร้ายกาจจริงแต่หลังๆ นางออกจะน่าสงสารเหลือตัวคนเดียวด้วย แต่พอมาถึงกลับเห็นพี่สาวนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างต้นไม้ดูสวยงามและเปราะบางยิ่งนัก นางพยายามปลุกเท่าไหร่ก็ไม่เป็ผลจนนางจับมือของพี่สาวขึ้นมาก่อนจะปล่อยมือ มือของพี่สาวทิ้งตัวลงอย่างแรง รั่วซีใก่อนจะค่อยนำนิ้วตนเองไปตรวจลมหายใจของพี่สาวแต่ไม่มีแล้วลมหายใจพี่สาวหมดไปแล้ว
"พี่สาว...."
4K
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
