บทที่24
การคุมตัว
ใต้ต้นไม้ใหญ่ยามบ่ายของวันเดย์นั่งอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่คิวที่อยู่ๆก็ปรากฏกายขึ้นจากบริเวณด้านหลัง
เดย์ยกน้ำที่ตนเองเตรียมมาขึ้นมาดื่มก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป“ มีเื่อะไรกันแน่อยู่อยู่ทำไมถึงออกมาตามหาฉัน? ”
เดย์ที่ถามเขาก็หันไปมองใบหน้าของคิว
ในตอนนี้คิวกำลังแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจบนใบหน้าแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากำลังคิดเื่อะไรสักอย่างอยู่
เดย์มองเห็นใบหน้านั้นจึงพูดขึ้น“ ดูเหมือนว่าจะมีเื่บางอย่างเกิดขึ้นจริงๆสินะ ”
“ มีเื่อะไรเกิดขึ้นอย่างงั้นหรอ? ”
“ กฏที่ค่ายตั้งขึ้นมาใหม่ ”
“ มันก็แปลกไม่ใช่เหรอ? หรือว่านายเห็นด้วย ” เดย์ถาม
“ ฉันไม่เห็นด้วยอยู่แล้วแต่ว่าที่ฉันจะบอกก็คือนอกจากกฎของค่ายที่ตั้งขึ้นมาใหม่มันมีบางอย่างเกิดขึ้น ”
“ บางอย่างเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ? ”
“ หมายความว่ายังไงมีอะไรเกิดขึ้น? ” เดย์แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยออกมา
“ คือว่ามันมีบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อเช้าฉันอยากจะเข้าไปเยี่ยมคุณคินแต่ว่าคนภายในค่ายที่เฝ้าระวังอยู่ตรงนั้นก็ไม่ให้ฉันเข้าไปบอกว่าเป็คำสั่งของโทมัสและมาร์ค” คิวแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดในขณะที่พูด
เดย์หลังจากได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมาในทันที
การเปลี่ยนแปลงของค่ายไม่ได้เพียงแค่กฎใหม่ที่มันถูกสร้างขึ้นมา
ดูเหมือนว่ามันจะมีบางอย่างที่น่าสงสัยปรากฏขึ้นมาอีกแล้วเดย์แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังหันไปหาคิวแล้วก็ถาม “ นายคิดว่ายังไงล่ะ? ”
“ ฉันคิดว่าโทมัสกับมาร์คจะต้องตั้งใจจะลงมือทำอะไรสักอย่างอย่างแน่นอน ”
“ โดยปกติแล้วการเข้าไปภายในเต็นท์ที่เป็เหมือนกับสถานพยาบาลมันเป็เื่ที่ถูกอนุญาตแต่หลังจากเมื่อวานที่เราใช้ยารักษาไปอยู่คนพวกนั้นก็ไม่ไห้ตัวของฉันเข้าไปภายในนั้นอีกเลย” คิวพูดไปแล้วก็คิดไป
เดย์เลยถามคิวกลับไปอย่างรวดเร็ว“ แล้วที่นายมาหาฉันถึงสถานที่แห่งนี้ก็แสดงว่าอยากจะถามฉันเกี่ยวกับเื่นี้อย่างงั้นหรอ”
“ นายเป็ผู้มีความคิดไม่ได้เป็เหมือนกับพวกสมองทึ่มช่วยคิดหน่อยสิว่าตอนนี้คนพวกนั้นกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ” คิวถามอย่างจริงจัง
เดย์หลังจากได้ยินคำถามนั้นร่างกายของเขานิ่งไปเล็กน้อยดวงตาหันไปมองบริเวณรอบๆที่เต็มไปด้วยความเงียบเหงา
หลังจากนั้นก็หันใบหน้าของตนเองกลับมาก้มใบหน้าและก็คิดกับตัวเองอยู่สักพัก“ นั้นสิน่ะถ้าถามว่าตามมุมมองของฉันแล้ว ”
“ บางทีคนพวกนั้นอาจจะกันตัวคุณคินเอาไว้เพื่อที่จะเป็ตัวทดลองก็ได้ ”
“ หมายความว่ายังไงตัวทดลอง? ”
“ ทดลองยังไงล่ะว่าาแที่เป็แบบนั้นแหละโดนรักษาด้วยยาประเภทนั้นมันจะมีอาการเป็อย่างไงแล้วถ้ารักษาหายเเล้วมันจะมีอาการเป็ยังไงบ้าง ”
คิวแสดงใบหน้าตื่นตระหนกใ
เดย์เห็นอีกฝ่ายแสดงใบหน้าเช่นนั้นจึงพูด“ ไม่จำเป็จะต้องตื่นตระหนกใขนาดนั้นก็ได้บางทีคนพวกนั้นอาจจะแค่อยากจะมองดูเฉยๆ และก็อยากเก็บข้อมูลเฉยๆ ”
“ ถึงบอกว่ามันจะไม่มีอะไรแต่ตัวของฉันก็ไม่สบายใจ ”
เดย์หันไปมองหน้าคิวแล้วก็ถามขึ้นมา“ ที่นายไม่สบายใจเป็เพราะนายเริ่มรู้สึกแล้วใช่รึเปล่าว่าภายในค่ายเริ่มเปลี่ยนไป”
“ อ่า… ”
“ แล้วจะเอายังไงต่อ? ” เดย์ถาม
“ เอายังไงต่อหมายความว่ายังไง? ”
“ ฉันถามว่านายจะเอายังไงต่อในเมื่อตอนนี้ค่ายแห่งนี้เปลี่ยนไปแล้วนายจะทำอย่างไรต่อ จะอยู่ต่ออย่างงั้นหรอ ”
“ ไม่รู้สิฉันก็คงจำเป็ต้องรอคุณคินฟื้นขึ้นมาก่อน ”
เดย์ที่กำลังนั่งอยู่ค่อยๆเอนหลังไปพิงกับต้นไม้ใหญ่แล้วก็พูดขึ้นมา“ นายรู้รึเปล่าว่าตอนนี้ความกระหายของมนุษย์มันเพิ่มขึ้น ”
“ ฉันเริ่มสังเกตปฏิกิริยาของพวกที่อยู่ภายในค่ายพวกที่เป็สมาชิกระดับหนึ่งอย่างพวกนาย พวกมันเริ่มบ้าอำนาจมากขึ้น ”
“ ในตอนนี้พวกนายกำลังจัดหาคนเพิ่มมากขึ้นพยายามหาคนที่ฟื้นตื่นขึ้นมาบริเวณรอบๆเข้ามาภายในค่ายเมากขึ้น ”
“ อีกไม่นานภายในสถานที่แห่งนี้มันจะกลายเป็หมู่บ้านเล็กๆ ”
“ แล้วหลังจากนั้นก็อาจจะพัฒนากลายเป็เมือง หรือต่อไปเรื่อยๆอีกสักสิบหรือยี่สิบปีอาจจะพัฒนากลายเป็ประเทศเื่นั้นก็ไม่มีใครรู้”
“ แต่ว่าตามที่ฉันคิดเอาไว้ถ้าภายในค่ายแห่งนี้ยังใช้ระบบการบริหารแบบนี้ยังไงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าถึงแม้ว่าจะเติบโตกลายเป็หมู่บ้านได้แต่มันก็อาจจะเกิดการปฏิวัติ”
คิวหลังจากที่ได้ยินคำแบบนั้นคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันแล้วก็ถามเดย์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ นายพูดออกมาแบบนั้นตั้งใจจะสื่ออะไรกันแน่ ”
“ ฉันจะออกจากค่าย แต่ยังไม่ใช่เร็วๆนี้ ”
“ แน่นอนว่ากฎของค่ายถ้าอยากจะออกไปกฎคือตาย ตัวของฉันไม่อยากตายด้วยสิเพราะแบบนั้นถ้าไม่อยากตายก็จำเป็จะต้องฆ่าผู้ที่ตั้งกฎนั้นขึ้นมา ”เดย์พูดออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง
คิวดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้น“ นายจะสู้กับโทมัส ”
เดย์ยิ้ม
“ บ้าหรือเปล่าโทมัสมันแข็งแกร่งเป็อย่างมากเลยนะการจะสู้กับหมอนั่นและถ้าอยากจะเอาชนะได้มันไม่ใช่เื่ที่ง่ายดาย ”
“ ถ้าลองเปรียบเทียบความแข็งแกร่งแล้วหมอนั้นแข็งแกร่งกว่าฉันหลายเท่าแล้วไม่เพียงแค่นั้นยังมีคนที่อยู่ภายใต้การติดตามของมันอีก ”
“ พวกนั้นเองก็เป็คนที่ถือครองสกิลนักสู้การชนะพวกมันได้ทั้งหมดเป็เื่ที่ยากเย็นเป็อย่างมาก” คิวพูดออกมาอย่าตื่นตระหนกใ
ในตอนนี้ภายในความคิดของคิวเดย์เป็คนเลอะเลือนโดยแท้จริง
อีกฝ่ายมีทั้งความสามารถที่อยู่เหนือกว่าและมีกำลังคนที่มากกว่าแทบจะไม่มีโอกาสเลยที่เดย์จะชนะ
เดย์เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาจึงมองไปที่คิว“ ก็เพราะแบบนั้นยังไงล่ะฉันถึงยื่นข้อเสนอให้กับนาย ”
“ ร่วมมือกัน… ” เดย์ยื่นมือของตนเองออกไปด้านหน้า
คิวมองมือที่ยื่นออกมากระพริบตาปริบๆ“ หมายความว่ายังไงหมายความว่าจะให้ฉันร่วมมือกับนายเอาชนะโทมัสงั้นเหรอ? ”
“ ก็ไม่ผิดหรอก ร่วมมือกับฉันเอาชนะโทมัสมีทางนั้นทางเดียวเท่านั้นที่ทำให้พวกเราจะสามารถรอดออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ ”
“ ฉันมองดูแล้วไม่ว่ายังไงทิศทางของค่ายนี้ก็ไม่มีทางที่จะไปในทางที่ดีมากกว่านี้แล้ว”
“ แต่ว่าในตอนนี้พวกเรายังอ่อนแอเกินไปฉันยังจำเป็ต้องแข็งแกร่งกว่านี้อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก ”เดย์แสดงใบหน้าจริงจังยื่นข้อตกลงหาอีกฝ่าย
คิวก้มหน้าของตนเองไปและก็คิดอย่างหนัก
เดย์จึงพูดขึ้นมาเพื่อบอกอีกฝ่าย“ คิดดีๆนะ ในตอนนี้ถ้าพวกเราคิดจะหนีแน่นอนว่าพวกมันไม่ปล่อยเราไปแน่ ”
“ ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอพวกเราจำเป็จะต้องมีชีวิตรอดรวมไปถึงการฆ่าพวกมันด้วย ”
เดย์แม้เขาจะไม่เคยฆ่าคนมาก่อนแต่ถ้าเป็ภายในโลกที่ล่มสลายแล้ว
เขารู้ดีว่าตัวของเขาจำเป็จะต้องทำอะไรถึงแม้ว่าจะไม่เคยฆ่าคนมาก่อนแต่ก็ไม่ได้เป็คนที่จะยอมให้อีกฝ่ายมาฆ่าตนเอง
คิวก้มหน้าตัดสินใจอยู่สักพักก่อนที่เขาจะเงยหน้าของตนเองขึ้นมา “ ตกลงฉันเอาด้วย ”
เดย์จึงพยักหน้าตอบรับกลับไปแล้วก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก“ แบบนั้นก็ดี ”
“ เพราะแบบนั้นใน่นี้นายก็พยายามแข็งแกร่งเข้าไว้ด้วยพลังของพวกเราทั้งสองคนที่ร่วมกันในตอนนี้ยังไม่สามารถเอาชนะโทมัสได้ ”
“ แต่มันจะต้องมีโอกาสนั้นมาถึงอย่างแน่นอนอาจจะอีกซักหนึ่งเดือนหรืออีกสองเดือนข้างหน้า” เดย์มั่นใจ
หลังจากที่พูดจบเดย์ก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าช้าร่างกายของเขาลุกขึ้นกว่าสายตาไปมองรอบๆแล้วก็พูดกับคิว “เอาล่ะตัวของฉันไปล่ามอนสเตอร์ต่อดีกว่า ”
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
จบบท
1K
