โซระเห็นแบบนั้นจึงพูดออกมาว่า **ตำราเวทมนมนต์**
จินจินที่เงียบอยู่ตั้งนานก็พูดขึ้นมาว่า ** นั้นมันตำราเวทมนต์นิและยังเป็เวทธาตุน้ำอีกด้วย ** จินจินใเป็อยากมากที่ที่แบบนี้จะมีหนังสื่อตำรามากขนาดนี้
จินจินจึงถามออกไปว่า ** ท่านทำยังไง หอตำราเวทมนต์ถึงออกมาได้ **
โซระทำหน้า งง แล้วจึงตอบไป ** ข้าแค่บอกว่าอยากเป็จอมเวทแล้วโรงเตรียมนี้ก็ออกมา ข้าว่าเื่นี้มันยังไม่สำคานเอาไว้วันหลังค่อยหาก็ได้ได้ว่ามันมาจากไหน**โซระพูดต่อเพื่อไม่อยากให้จินจินคิดมาก
โซระจึงเดินเข้าไปข้างใน ในนั้นมีตำราจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบไม่มีแต่ฝุ่นแม้แต่นิดเดียว มันมีทั้งหมด3ชั้นแต่ตำรากับมีแค่ชั้นเดียวเท่านั้นมันถูกจัดเรียงไว้แค่ชั้นเดียวมีทั้งหมด33เล่มเป็ตำราระดับพื้นฐานทั้งนั้นโซระเห็นแล้วรู้สึกไม่สบอารมสักเท่าไหร่
**ท่านอย่าได้คิดมาก จากที่ข้าดูนั้นมันยังมีตำราอยู่ที่ชั้น2และ3ด้วยข้าคิดว่าตำรานั้นหากท่านอยากปลดผลึกมันท่านน่าจะเรีนนรู้ขั้นพื้นฐานให้ได้ก่อนมันถึงจะเปิดให้ท่านเห็น ข้าคิดว่าข้างบนนั้นน่าจะเป็ตำราระดับสูงของธาตุน้ำแน่เลย** จินจินตอบโซระไปอยากตื่นเต้น
โซระรู้แบบนั้นจึงเดินเข้าไปแล้วมองดูทั้งชั้นมองไปมองมาเขาก็จับตำราเล่มหนึ่งขึ้นมา มันมีชื่อว่า ตำราเวทควบคุมน้ำขั้นพื้นฐาน โซระจึงลองเปิดดูข้างในมันเขียน
ตำราเวทควบคุมน้ำขั้นพื้นฐาน
ขั้นแรก การควบคุมสายน้ำ
ขั้นสอง การเรียกสายฝน
ขั้นสาม การควบคุมมหาสมุทร
ขั้นสี่ การอันเชิญทูตแห่งน้ำ
เมื่อโซระเห็นขั้นพื้นฐานทั้ง4แล้วเขาก็อยากเรียนขั้นมาเลยเขาเลยตัดสินใจเลือกตำราเล่มนี้แล้วเดินออกไปข้างนอกแต่ก่อนที่เขากำลังเดินออกไปนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนน้ำตกที่ตกอยู่ข้างนอกเมื่อเขาเดินออกมาถึงข้างนอกเขาก็ต้องใอีกครั้งเพราะตรงไปประมาน500เมตรมีน้ำตกสายหนึ่งที่เกิดขั้นมาใหม่ที่นั้นมันสวยมากมันมีทั้งทะเลสาบเขาจึงเดินเข้าไปไกล้ไกล้จึนเดินมาหยุดที่ทะเลสาบแห่งนี้
โซระพูดขั้นมาว่า** ที่นี้แหละเหมะที่ที่ข้าจะฝึกเวทธาตุน้ำ**
เขามองตรงไปที่กลางทะเลสาบนั้นเขาก็ได้เห็นศาลาหนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้นเขาจึงคิดว่าจะลองไปที่ศาลานั้นโซระจึงรวบรวมพละพลังไว้ที่เท้าแล้วจึงกระโดนไปข้างหน้าแต่โซระลืมคิดไปว่าตัวเองนั้นไม่ได้เป็คนธรรมดาแล้วแต่เขาได้เป็ผู้ฝึกพลังระดับก่อเกิดขั้นที่7แล้วก่อนที่เขาจะคิดได้นั้นเขากระโดนขั้นไปแล้ว
โซระจึงพูดออกมาว่า**ซวยแล้ว**
โซระลอยอยู่กลางอากาศที่สูงมากมองดูแล้วศาลานั้นดูเล็กไปเลยเขาค่อยๆตกลงมายังพื้น
500เมตร
300เมตร
100เมตร
ตู้ม
เขาตกโดนที่หลังคาจนมาถึงพื้นไม้ข้างล่างจนทะลุไปโดนน้ำที่อยู่ข้างล่างนั้นจนตัวเขาเปียกน้ำ
เขาค่อยค่อยว่ายน้ำไปยังศาลาข้างหน้าที่ยังไม่พังจึงพูดว่า** ไม่เจ็บเลย แต่ศาลาดิ ไม่เหลือเลย ** เขารุกขั้นยืนแล้วมองไปยังศาลาที่ตัวเองตกลงมามันได้พังไปกว่าครึ่งโซระคิดแล้วเสียดายศาลาที่ตัวเองทำเสียไปแต่ก่อนที่เขาจะกระโดนออกไปนั้นศาลาค่อยค่อยเริ่มซ่อมแซมตัวเองแล้วโซระจึงพูดออกมาว่า
**ไม่เลว สงสังว่าศาลานี้ถ้ามันพังน่าจะซ่อมแซมตัวเองได้**
ผ่านไปประมาน1ชั่วโมง......
ศาลาได้ซ่อมตัวเองเสร็จแล้ว
แต่เวลาที่ผ่านมานี้โซระไม่ได้เสียเวลาไปเปล่าๆเขาได้นั่งอ่านตำราไปด้วยเขานั้นนั่งอ่านไปไม่รู้ตั้งกี่รอบจนจำได้ทุกบันทัดในบทแรกแล้ว
โซระพูดออกมาว่า**ถึงเวลาแล้ว** เขาเดินไปตรงที่มีน้ำแล้วเริ่มการควบคุมสายน้ำตามที่ตำราบึนทึกไว้
7K
