สลับร่าง พลั้งชน

หลังจากเหตุการณ์สลับร่างกับพี่นลินในช่วงแรกอาร์ตยังติดคำพูด นะคะ หรือเรียกแทนตัวเองว่าพี่ หรือคุณน้องขา… ซึ่งติดมาจากตอนอยู่ร่างนลิน จนหลายครั้ง เมย์ต้องคอยเตือน แล้วอาร์ตมักจะจบลงด้วยการบอกว่าเป็นมุขของเขา พร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ในใจลึกๆ ของเขากลับคิดตลอดว่าเสียดาย อยากกลับไปอยู่ร่างสาวสวยแบบพี่นลินอีก เขาชอบรสชาติและความรู้สึกของผู้ใหญ่ หญิงสาว และโหยหาความรู้สึกนั้นอีก แต่มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว จนผ่านมาซักระยะ เขาค่อยๆ ทำใจลืมมันได้ และตอนนี้เขาเริ่มชินกลับมาเป็นอาร์ตคนเดิมแล้ว

ในสายวันหนึ่งที่โรงเรียน แสงแดดช่วงสายส่องกระทบโถงทางเดินชั้นหนึ่งของอาคารเรียน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนที่เพิ่งเปลี่ยนคาบเรียนดังระงมไปทั่ว อาร์ต เดินผิวปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีหลังจากแวะเข้าห้องน้ำเสร็จ 

"เฮ้อ... ลองซ้อมวิ่งดูดีกว่า ถ้าวิ่งจากห้องน้ำกลับห้องเรียน จะทำเวลาได้เท่าไร?" อยู่ๆ เขาก็นึกอยากออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายก่อนเริ่มเรียนวิชาถัดไป โดยหารู้ไม่ว่า "อาถรรพ์" บางอย่างยังคงสถิตอยู่ในตัวเขาเหมือนแม่เหล็กที่ยังไม่คลายประจุ

ในขณะเดียวกัน บานประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักเปิดออกมา ครูแพรว ครูพยาบาลสาวสวยเจ้าของฉายา "นางฟ้าชุดขาว" เร่งรีบวิ่งออกมาด้วยความเร่งรีบ พร้อมกระเป๋ายาปฐมพยาบาลพร้อมอุปกรณ์ทำแผล ใบหน้าสวยหวานที่มักจะดูสงบนิ่งบัดนี้มีความกังวลฉายชัดเพราะมีนักเรียนบาดเจ็บหนักที่สนามบอล

"อุ๊ย! ระวังค่ะนักเรียน!" ครูแพรวร้องเตือนเมื่อเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่วิ่งตรงมาเข้ามาหาเธอโดยไม่ได้ระวัง

โครมมมมมมมมม!!!

แรงปะทะนั้นรุนแรงจนกระเป๋ายากับร่างของพยาบาลสาวกระเด็นไปคนละทิศละทาง แสงสว่างวาบประหลาดที่อาร์ตคุ้นเคยแล่นผ่านขั้วสมองเกิดขึ้นอีกครั้ง มันคือความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตจากปลายเท้าขึ้นไปถึงปลายนิ้ว และถูกลมอะไรซักอย่างดูดออกไป ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปชั่วอึดใจ

"โอ๊ย... เจ็บชะมัดเลย" ร่างของหญิงสาวในชุดพยาบาลที่นอนกองอยู่บนพื้นปูนพึมพำเสียงลั่น แววตาที่เคยดูอ่อนหวานและอ่อนโยน บัดนี้ดูเข้มแข็งและดุดัน

ร่างในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตานั้นค่อยๆ ยันตัวขึ้นมา ก่อนที่จะมีรอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้า อาร์ต (ในร่างครูแพรว) รีบยกมือขึ้นตะครุบหน้าอกตัวเองเป็นอย่างแรก สัมผัสที่ปลายนิ้วทำเอาเขาตาโตเท่าไข่ห่าน... 'เชี่ย...คราวนี้สลับร่างกับใครหล่ะเนี้ย แล้วนี่มันรู้สึกยิ่งใหญ่กว่าของพี่นลินอีกเหรอเนี่ย!'

อาร์ตรีบหันไปดูกระจกตรงหน้าต่างของอาคาร ถึงภาพจะไม่ค่อยชัด แต่เขาพอจะมองออกว่าร่างที่เขาเพิ่งวิ่งชนไปนั้น เป็นร่างของครูแพรว พยาบาลสาวสวยนางฟ้าของพวกเรานั้นเอง

"รอบนี้.. สลับร่างกับครูแพรวเหรอวะเนี้ย" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เขารีบลุกขึ้นปัดฝุ่นตามกระโปรงสีขาวสั้นพอดีเข่า และรีบหยิบกระเป๋ายาขึ้นมาสะพาย แล้วจึงเดินไปหาร่างของเขาที่ยังหมดสติอยู่

“ครูแพรว เป็นอะไรไหมครับ” เขาพยายามเรียกครูแพรวในร่างตัวเองให้รู้สึกตัว

แต่รอบนี้ร่างของเขายังหมดสติ ดูยังไม่ตอบสนองอะไร อาจเพราะการชนครั้งนี้แรงมาก ทำให้ร่างของอาร์ตกระทบกระเทือน

“ทำไงดีวะเนี่ย” อาร์ตครุ่นคิด

“พาไปนอนพักที่ห้องพยาบาลก่อนดีกว่า” อาร์ตนึกในใจ ก่อนที่จะรีบเข้าไปอุ้มร่างเดิมของตัวเองที่ยังหมดสติอยู่ (ที่บัดนี้มีวิญญาณครูแพรวสิงอยู่แต่หมดสติ) กลับเข้าไปในห้องพยาบาลอย่างทุลักทุเล เพื่อเลี่ยงสายตาไทยมุง ก่อนที่จะวางร่างของตัวเองบนเตียงพยาบาล และกระเป๋าอุปกรณ์ทำแผลไว้บนโต๊ะ และจัดการปิดประตูห้องพยาบาล เพื่อทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง

"ทำไงดีเนี่ย ครูแพรวก็สลบอยู่ด้วย แล้วครูแพรวกำลังจะไปไหนเนี้ยถึงวิ่งมาชนได้" อาร์ตรำพึงกับตัวเอง

ซักพักครูยักษ์ ครูพละหนุ่มร่างกำยำวิ่งโผล่มาในห้องพยาบาล

อาร์ตตกใจ สะดุ้งโหยง เขารู้ดีว่าครูยักษ์นี่หล่ะ ที่คอยตามตื้อตามจีบครูแพรวมาเป็นแรมปีอยู่ แต่ครูแพรวไม่เคยสนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"ครูแพรว! ครูแพรวครับ! เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณล้มกองอยู่ตรงทางเดินตะกี้"

"เจ็บนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นอะไรมาก" อาร์ตตอบครูยักษ์ด้วยน้ำเสียงอ้อนเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ผมเป็นห่วง ถ้าอย่างงั้น รีบช่วยไปดูเด็กนักเรียนที่บาดเจ็บที่สนามหน่อยได้ไหมครับ" ครูยักษ์มาตามเพื่อไปดูเด็กที่บาดเจ็บ

"ได้ค่ะ ครูยักษ์นำไปเลยค่ะ"

เนื่องจากอาร์ตเคยบาดเจ็บจากการเล่นฟุตบอลบ่อยครั้ง เขาเลยพอรู้วิธีทำปฐมพยาบาลอยู่บ้าง อาร์ตจึงรีบหยิบกระเป๋าใส่อุปกรณ์ทำแผลที่วางไปบนโต๊ะ แล้วรีบวิ่งตามครูยักษ์ไปเพื่อที่ไม่ให้มีใครสงสัย ว่าตอนนี้ครูแพรวพยาบาลคนสวยได้เปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อไปถึงสนามบอล อาร์ตก็จัดการดูแผล และปฐมพยาบาลด้วยความคล่องแคล่ว ถึงแม้จะมีหยุดนึกขั้นตอนว่าจะต้องทำอะไรต่อบ้าง แต่สุดท้ายก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยไม่มีใครรู้ว่าคนที่ทำเป็นมือสมัครเล่น พยาบาลจำเป็น

"ไม่เป็นไรแล้วค่ะ แผลดูน่ากลัว แต่ตอนนี้ห้ามเลือด และทำแผลให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้าอย่างไรไม่ดีขึ้น ลองไปหาหมอที่โรงพยาบาลให้ตรวจสอบเพิ่มเติมนะคะ" อาร์ตพูดอย่างคล่องแคล่ว เพราะเขาเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย 

เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลง เขาจึงกลับมาที่ห้องพยาบาล

"ส้มหล่น! ส้มหล่นชัดๆ เลยไอ้อาร์ตเอ๊ย!" อาร์ตในร่างครูแพรวอุทานออกมาเป็นเสียงหวานใสที่ฟังแล้วเคลิ้มหู เขาพุ่งตัวไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวพยาบาลทันที

เขายืนนิ่งอึ้งจ้องมองเงาสะท้อนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... ผู้หญิงในกระจกคือ "ครูแพรว" ครูนางฟ้าประจำโรงเรียนที่หนุ่มๆ ทั้งรุ่นเล็กและรุ่นใหญ่ต่างใฝ่ฝันถึง ใบหน้าของเธอเรียวเล็กราวกับรูปไข่ ดวงตากลมโตแฝงความอ่อนหวานปนความโศกเศร้าเล็กๆ ที่มุมตา ผิวพรรณของเธอนั้นขาวละเอียดราวกับน้ำนมจนแทบจะมองเห็นเส้นเลือดจางๆ

"โอ้โห... ขาวโอโม่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" อาร์ตเริ่มใช้ปลายนิ้วเรียวยาว (ที่เล็บตัดสั้นและสะอาดสะอ้านตามระเบียบพยาบาล) ลูบไล้ไปตามพวงแก้มเนียนใส เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กผสมกับกลิ่นกุหลาบจางๆ ที่ซอกคอ

เขาเริ่มสนุกกับการสำรวจร่างใหม่ ลองหมุนตัวซ้ายทีขวาที ชุดพยาบาลที่ดูเหมือนจะหลวมแต่เมื่อสะบัดไปมา กลับรัดรึงเน้นสัดส่วนโค้งเว้าหนาแน่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ อาร์ตลองใช้นิ้วเขี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้า พลางจัดแจงปลดกระดุมเสื้อพยาบาลสีขาวเม็ดบนออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องใสที่สะท้อนกับแสงไฟในห้องพยาบาลจนวาววับ

"นี่มันนางฟ้าชัดๆ" อาร์ตพึมพำ พลางลองส่ายสะโพกเบาๆ จนชายกระโปรงพริ้วไหว เขาหลงใหลในความงดงามและอ่อนช้อยของร่างกายนี้ จนแทบจะลืมร่างทุกร่างที่เคยสลับมาก่อนหน้านี้ ร่างของครูแพรวนั้น "ดูอ่อนหวาน" และ "เย้ายวน" ในแบบที่พี่นลินซึ่งเป็นสาวทำงานมาดเนี๊ยบยังเทียบไม่ติด

เขาเห็นลิปมันที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน อาร์ตจึงเดินไปหยิบมันขึ้นมาเปิดฝาแล้วบรรจงทาลิปมันลงบนริมฝีปากอันเอบอิ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งจูบพร้อมกับทำหน้าน่ารักๆ ให้ตัวเองในกระจกดู 'น่ารักจริงๆ คุณนางฟ้า!'

ในขณะที่อาร์ตกำลังเพลิดพลินกับการทำท่าทางและทำหน้าแบบต่างๆ ในกระจกอยู่นั้น ก็มีเสียงดังขึ้น

แก๊ก! เสียงลูกบิดประตูห้องพยาบาล และหลังจากนั้นมีใครบางคนเดินเปิดประตูเข้ามา

"ครูแพรวครับ ผมมาขอบคุณครูแพรวแทนนักเรียนที่ช่วยทำแผลให้ครับ" ครูยักษ์ทำเสียงนุ่มๆ เดินเข้ามาหาร่างครูแพรวพร้อมกับทำตาหวานเยิ้มใส่

"ลองแหย่ครูยักษ์เล่นดีกว่า" อาร์ตนึกพิเรนทร์ขึ้นมา เพราะอยากรู้ว่าถ้าครูแพรว ที่เขาตามตื้อมาตั้งนาน เริ่มมีท่าท่าสนใจเขาแล้วครูยักษ์จะทำท่าทางอย่างไร?

"ครูยักษ์ค่ะ... มาได้จังหวะพอดีเลยนะคะพี่ครูยักษ์" อาร์ตเลียริมฝีปากเบาๆ พลางแสยะยิ้มที่ดูสวยสังหาร

"เดี๋ยว ครูแพรวคนสวยนี้จะทำให้พี่ครูยักษ์มีความสุขเองค่ะ... รับรองว่าพี่ครูยักษ์จะลืมครูแพรวคนเดิมไปเลยค่ะ!" อาร์ตยิ้มแล้วนึกแผนอยู่ในใจ

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ครูยักษ์ผู้น่าสงสาร หรือจะเป็นผู้โชคดี ที่อาร์ตจะช่วยให้ครูยักษ์สมหวังกับครูแพรว มาดูกันว่าอาร์ตจะทำให้ครูยักษ์สมหวังได้หรือไม่ โปรดติดตามนะคะ