สามวันต่อมา
เมื่อหายดีแล้วเธอจึงคิดหาวิธีที่จะไปตามเอาเ้าส้มกลับเรือนจึงได้ไปปรึกษา เฉินหลิว บุตรชายของป้าซินอวี้เพื่อนบ้านที่จื่อรั่วค่อนข้างสนิทเพื่อคิดหาวิธีเข้าไปยังจวนนายอำเภอได้อย่างไรโดยที่ไม่ถูกทหารจับโยนออกมา
"ข้าอยากไปรับเ้าส้มกลับเรือนแล้ว" จื่อรั่วเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งลง เฉินหลิว
"แล้วเ้าจะเข้าไปได้อย่างไรหากถูกจับได้มีหวังนายอำเภอสั่งโบยเ้าอีกเป็แน่" เฉินหลิวออกความเห็น
"แล้วข้าจะมีวิธีเข้าไปได้อย่างไรโดยที่ทหารหน้าประตูไม่สงสัย" จื่อรั่วมีสีหน้าครุ่นคิด
"ข้ารู้มาว่าตอนเช้าจะมีคนเข้าไปส่งผักในจวนทุกวันแต่งานนี้เ้าต้องทำเพียงคนเดียวนะข้าไม่ขอยุ่งด้วย" เฉินหลิวบอกช่องทางแก่จื่อรั่วหากแต่เขาไม่ขอมีส่วนร่วมกับนาง
"ตกลง ข้าจะปลอมตัวเป็คนส่งผักแล้วเข้าไปเอาตัวเ้าส้มออกมา" จื่อรั่วคิดพลางยิ้มออกมาอย่างน้อยก็พอมีวิธีที่จะได้เข้าไปข้างใน
"เ้าแน่ใจดีแล้วหรือหากโดนจับได้เ้าจะถูกโบยอีกนะเ้าไม่ลองไปขอร้องดูดีๆ นายอำเภอท่านคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง" เฉินหลิวยังคงไม่เห็นด้วยกับแนวทางที่เขาเพิ่งจะเสนอออกไป
"ข้าไม่มีทางเลือกมากกว่านี้เอาล่ะข้ากลับก่อนแล้วกัน" จื่อรั่วยังคงยืนกรานคำเดิม
จื่อรั่วปลอมตัวเป็คนส่งผักลักลอบผ่านประตูเข้าไปในจวนนายอำเภอได้สำเร็จแต่เธอกลับไม่รู้ว่าเ้าส้มถูกขังไว้ที่ไหนจึงเดินตามทางเข้าไปด้านในจนพบเข้ากับทหารเวรยามจึงได้เลี่ยงเข้าไปหลบในห้องหนึ่ง ซึ่งหลิวหยางกำลังอาบน้ำอยู่ก็รับรู้ได้ว่ามีคนบุกรุกเข้ามาก่อนจะรีบใส่เสื้ออย่างรวดเร็วแล้วเดินไปใกล้เมื่อรู้ว่าเป็ผู้ใดเขาจึงได้ยืนมองดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวเมื่อทหารเวรยามเดินผ่านไปสักระยะ
"นี่เ้าเข้ามาข้างในนี้ได้อย่างไร" หลิวหยางเอ่ยถามเสียงแ่
"......." น้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้เธอต้องหันหลังกลับไปมองยังต้นเสียงก่อนจะต้องตกตะลึงเมื่อร่างกาย
"ข้าถามว่าเ้าเข้ามาในนี้ได้อย่างไร" เสียงเข้มเอ่ยตะคอกถามเสียงดังจนทหารที่อยู่ด้านนอกได้ยินจึงได้เดินวกกลับมาดู
"คะ...คือ...ว่า...." น้ำเสียงติดขัดเมื่อสายตาได้เห็นบุรุษที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจนของ คิ้วเข้ม จมูกโด่งตัดกับกรอบหน้าที่เข้ารูป กลิ่นกายที่หอมอ่อนๆ เธอเพิ่งจะได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนก็คราวนี้
"ลู่....อือ" จื่อรั่วรวดเร็วกว่าที่คิดเมื่อนางพุ่งตัวเข้าประชิดตัวใช้มือปิดปากเขาไว้ก่อนที่จะทันได้เอ่ยเรียกคนข้างนอกให้มาจับตัวเธอ
"ท่านใจเย็นๆ ก่อนสิข้าไม่ได้คิดจะทำอันใดสักหน่อย" จื่อรั่วพยายามทำใจดีสู้เข้าไว้หากแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องที่แผงอกอย่างไม่ลดละจนหลิวหยางสังเกตเห็นจึงรีบขยับเสื้อปิดไว้
"เ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้"
"ท่านรับปากข้าก่อนว่าจะไม่เรียกคนของท่านมาจับตัวข้าหากข้าปล่อยท่านตกลงไหม" หลิวหยางนิ่งเงียบ เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปเธอจึงได้ปล่อยให้เขาเป็อิสระแต่กลับไม่เป็อย่างที่เธอคิด
"ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาหาข้าหน่อย" สิ้นเสียงของหลิวหยางประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับทหารสองนายเดินเข้ามาในห้อง
"ไหนเราตกลงกันแล้วว่าท่านจะไม่เรียกคนมาจับตัวข้าอย่างไร" จื่อรั่วสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อทหารสองนายเข้ามาขนาบข้างแล้วจับแขนไว้จื่อรั่วขัดขืนแต่กลับไม่เป็ผล
"ข้ายังไม่ได้รับปากเ้าเสียหน่อย เอาตัวนางไปรอข้าด้านนอกเดี๋ยวข้าตามออกไป" สิ้นคำสั่งจื่อรั่วก็ถูกคุมตัวออกมายังอีกห้องเพื่อรอให้เขาออกมาตัดสินความ
"รู้หรือไม่การที่เ้าบุกรุกสถานที่ของทางการเป็ความผิดร้ายแรง" หลิงหยางเดินเข้ามาในเวลาต่อมาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ตรงที่จื่อรั่วยืนอยู่ถึงแม้นางจะมอมแมมไปหน่อยแต่เขากลับเผลอมองอย่างลืมตัว
"นั่นก็ผิดนี่ก็ผิดข้าทำอะไรก็ผิดไปหมดทั้งนั้นแหละ" จือรั่วถูกปล่อยให้เป็อิสระหลังจากที่เขาเดินเข้ามา
"เ้าบุกรุกเข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด" หลิวหยางเอ่ยถามเสียงเรียบก่อนจะลอบสังเกตอากัปกิริยาอย่างนึกสนใจ
"ข้าก็มาตามหาแมวของข้านะสิพวกท่านจับมันมาไม่รู้ทำอะไรกับมันบ้าง" เธอเอ่ยตอบตามตรง
"พวกข้าไม่ได้ทำอันใดแมวของเ้าทั้งนั้น แต่เ้าบุกรุกข้ามามีความผิดข้าต้องลงโทษเ้า"
"ก็จับข้าไปโบยเสียเลยสิแล้วก็ปล่อยแมวของข้ามา" จื่อรั่วเอ่ยประชดออกไปเขาคงไม่คิดจะจับนางไปโบยจริงๆ หรอกนะ
"แบบนั้นมันง่ายไปข้ามีวิธีที่จะทำให้เ้าสำนึกตนได้ดีกว่านี้"
"แล้วแบบไหนที่จะพอใจของท่านคงไม่ใช่ว่าจะจับข้าไปเป็นางบำเรอหรอกนะ" ก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้หากเป็สตรีนางอื่นคงยอมตอบตกลงอย่างง่ายดายเป็แน่
"คิดบ้าอะไรของเ้าข้าไม่ได้พิศวาสเ้าเสียหน่อย"
"คงไม่ใช่ท่านจะฆ่าข้าทิ้งใช่ไหม" จื่อรั่วเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยออกไปหากเป็เช่นนั้นจริง
"ข้าไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก"
"ท่านจะลงโทษข้าเช่นไรก็รีบพูดมาเถอะอย่าเสียเวลามากนักเลยข้าจะได้รีบกลับเรือน"
"ผู้ใดบอกว่าข้าจะปล่อยเ้ากลับเรือนกัน"
"ไม่ให้ข้ากลับเรือนแล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ใดกันเล่า"
"ข้าจะให้เ้าทำความสะอาดจวนของข้าเป็เวลาเจ็ดวัน" หลิวหยางบอกก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง
"อะไรนะ.....ให้ข้าทำความสะอาดจวน ข้าไม่ได้ทำงานกินเงินภาษีราษฎรเหมือนพวกท่านเหตุใดข้าต้องทำด้วย" นางไม่เห็นด้วยกับบทลงโทษที่เขาเป็คนกำหนด
"เ้าไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรทั้งนั้นข้าสั่งให้เ้าทำอะไรเ้าก็ต้องทำ" เขาเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะเดินไปนั่งซึ่งบนโต๊ะตรงหน้าเขามีเอกสารกองใหญ่วางเรียงรายอยู่
"ข้าไม่ใช่ลูกน้องของท่านจะมาออกคำสั่งกับข้าได้อย่างไร" เหตุใดเขาต้องคิดบทลงโทษเช่นนี้หรือว่าเขาจะแกล้งนางกันแน่
"เช่นนั้นเ้าก็อย่าได้คิดว่าข้าจะปล่อยแมวของเ้าให้กับเ้าเลย" เขาจึงได้เอาเ้าส้มมาอ้าง
"นี่ท่าน....." จื่อรั่วได้แต่กำมือแน่นก่อนจะข่มความรู้สึกโกรธเอาไว้ เขาจงใจแกล้งนางอย่างเห็นได้ชัด
"เช่นนั้นก็เริ่มเสียั้แ่วันนี้เป็ต้นไปหากเ้าทำครบเจ็ดวันแล้วก็มารับแมวของเ้ากลับไปได้"
"ให้ข้าได้เห็นเ้าส้มก่อนไม่ได้หรือว่ามันยังสบายดีอยู่ไหม"
"ไม่ได้เ้าจะได้พบแมวของเ้าก็ต่อเมื่อครบเจ็ดวันแล้วเท่านั้น" เขายังคงยืนกรานคำเดิม
733
