ตอนที่ 7 บททดสอบ
ปึก!เสียงประตูปิดสามีของหญิงสาวผู้นั้นได้มาตามภรรยาของตัวเองกลับบ้าน แต่ทว่า....
“ข้าไม่กลับ ข้ารักไห่เฉียงเ้าเข้าใจหรือยังข้าจะไปอยู่กับเขา ”
“ เ้า!จงยกเลิกสัญญาที่มีบ่าวรับใช้เป็ปีศาจมาให้ข้า”หญิงสาวผู้นั้น้าที่จะให้สามีของตนยกเลิกพันธสัญญาเพื่อที่ตนเองจะได้ไปใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยา กับหนุ่มผู้นี้
“เ้ายินยอมหรือไม่?”ไห่เฉียงเอ่ยปากถามสามีของหญิงสาวที่ตนมีสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวด้วย ”
“เอาไป!นี่คือเงินของเ้า ถือว่าข้าซื้อนางไปจากเ้าแล้วกัน ”
“ข้ายินยอมเ้า แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนนึงที่ไม่รักสามีตัวเองกลับไปหลงปีศาจชั้นต่ำ เ้าอยากได้ก็เอานางไปเลยข้ายกให้ชายหนุ่มได้ยกเลิกสัญญาบ่าวให้เมียของตนเพื่อที่จะปล่อยให้นางไปครองคู่กับไห่เฉียงแลกกับเงินก้อนใหญ่ที่ข้าจะได้รับ”
“ นางผู้หญิงไม่รักดี ’’
“เราไปกันเถอะท่าน เราไปใช้ชีวิตด้วยกันข้ายอมรับท่านเป็สามีแล้วนะ ไห่เฉียง”
ทันใดนั้น !!
ไห่เฉียงปีศาจเงาได้สังหารหญิงโฉดที่ไม่รักสามีตัวเองแอบมีชู้
อึก !แล้วตามด้วยสังหารชายที่ไม่รักภรรยาตัวเอง กลับรักเงินมากกว่าสิ่งใด “เดิมที่ข้าอยากตามหาคู่รักที่มีความซื่อสัตย์ต่อกันแต่ทำไมมันช่างยากเย็นซะเหลือเกินนะ”เขาผุดรอยยิ้มอันยากที่จะคาดเดา ข้าก็คิดว่าพวกเ้าจะรักกัน ไม่คิดว่าแค่บททดสอบเล็กน้อยแค่นี้กลับพิสูจน์อะไรได้มากมายขนาดนี้
“ช่างเปลืองเวลาของข้าจริงๆบทพิสูจน์รักของข้าบทนี้มันได้จบลงแล้ว!”
“ข้าต้องตามหาคู่รักใหม่เสียแล้ว”
พรึบ ! เ้าปีศาจเงาได้คลืบคลานหายไป
ค่ำคืนในฤดูหนาวสายลมพัดเย็นโชยมากระทบใบหน้า มันช่างเย็นะเื ในห้องนอนที่มีแสงไฟสลัว ๆต้าหลงวางหนังสือลงตรงหน้าสายตากวาดมองไปรอบๆห้องคล้ายจะมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งคลืบคลานเข้ามาภายในห้องนอนของตนเขยิบเข้ามาเรื่อย ๆ จนััได้ถึงลมหายใจ
“เ้าเป็ใครกัน!”
ชายหนุ่มได้เอ่ยถามไปยังเงามืดที่พยายามคลืบคลานเข้ามาหาตนเ้าเป็ใครกันแน่....
“งั้นเ้าก็ลองทายมาสิว่าข้าเป็ใคร?”
เงาปริศนาได้ยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะบีบคอต้าหลง…
“เ้าคือปีศาจหมาป่าสินะ”
ต้าหลงมองหน้าเงาปริศนา “เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็ใคร?”
“ข้ารู้มากกว่าที่เ้ารู้มาละกัน ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า เงาปริศนาจ้องจะเล่นงานต้าหลง
แอ๊ด...เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา เงาตะคุ้ม ๆได้ปรากฏอยู่ด้านหน้าหญิงสาว มือสองข้างของมันกำลังบีบคอชายหนุ่ม
“เ้าเป็ใคร หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ร่างสีดำทมิฬหยุดชะงักกลับกลายร่างเป็ชายหนุ่ม ชุดสีขาวปนสีน้ำเงิน มือได้ถือพัดโบกสะบัดไปมา ผมยาวสลวย ร่างสูงโปร่งใบหน้าก็หล่อเหลาไม่เบา ได้หันมามองหน้าหญิงสาว คลี่ยิ้มที่มุมปากเบาๆมือที่บีบคอชายหนุ่มได้หยุดชะงัก พัดที่สะบัด ได้เก็บพรึบลงในทันที
“แม่สาวน้อยตรงหน้าข้าเป็ใครกันนะ ถึงได้กล้ามาบอกให้หยุดข้าได้ ”
“เ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
เงาสลัวๆ ได้คลืบคลานมาตรงหน้าหญิงสาวทันที
ปึก! ต้าหลงได้ใช้วิชาอาคม ดึงเงาปริศนาออกมาให้ห่างจากตัวหญิงสาว
“เ้าเป็ปีศาจเงาสินะ!”
“แล้วเ้าละเป็ปีศาจหมาป่าแต่ทำไมข้าถึงไม่ค่อยจะได้กลิ่นปีศาจจากตัวเ้าเลย”
“เขาเป็ปีศาจรับใช้ของข้านะ! เ้าออกไป ไม่งั้นได้เจอดีแน่ ”
สาวน้อยมีความกล้าที่จะปกป้องชายหนุ่มตรงหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ห่วงใย
“โอ๋ว !แค่ปีศาจรับใช้เ้าจริงหรือ?”
“ทำไมเ้าช่างดูเป็ห่วงเป็ใยซะเหลือเกินดูท่าทางเ้าคงแอบชอบชายผู้นี้สินะ ”
“นี่เ้า! ”
“มันน่าสนุกอีกแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่าเ้าปีศาจเงาหัวเราะแล้วหายลับไปตามแสงสลัวๆ ทันที ”
ตึก ๆ ตึกๆ หญิงสาวหันไปมองหน้าต้าหลงใจข้ามันเต้นถี่เกินไปอีกแล้ว เ้าเพิ่งโดนปฏิเสธมาไม่ใช่หรือ “หลิวเฟย”
“ บททดสอบคู่รักคู่นี้ มันต้องน่าสนใจมากแน่ ๆ ”
หลังจากที่ไห่เฉียงได้รับรู้ว่า ต้าหลงคือราชันหมาป่าในอดีตก็รู้สึกสนใจขึ้นมา “เช่นนั้นก็หมายความว่าสิ่งที่ข้าเห็นตรงกำแพงเมืองคราวก่อนก็คงเป็ของเ้าจริงสินะแล้วเ้าจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่ตามหาอยู่ได้ถูกเปลี่ยนที่เก็บใหม่แล้ว”
มันน่าสนใจยิ่งนัก
ตึง! ตึง! ตึง!เสียงฝีเท้าปริศนาของคนที่เดินอยู่ในร้านกำยานได้เดินไปยังปลายทางคือห้องลับภายในร้านสายตาที่กวาดมองระหว่างทางที่เดินไปอย่างเร่งรีบ
แอ๊ด...เสียงประตูห้องลับได้เปิดออกมา
“เ้ามาแล้วรึ?” เสียงหญิงสาวได้เอ่ยถาม
“ขอรับท่านหญิงลู่หลาน ข้ามาแล้วขอรับ”
“ เื่ที่ข้าให้เ้าไปจัดการ ตกลงเป็อย่างไรเ้าทำมันให้ข้าได้หรือไม่?”
“ท่านหญิงขอรับส่วนผสมที่ข้าต้องใช้เพื่อที่จะนำมาทำยาวิเศษนี้ มันยังขาดอยู่หนึ่งส่วนเพื่อที่จะเอามาผสมกับเืนางจิ้งจอกเก้าหาง”
“มันคืออะไรบอกข้ามา!”
“เอ่อ! สิ่งนี้มันคืออาวุธที่สำคัญของหมาป่าในตำนานขอรับ มันคือ “ไข่มุกดำเพลิง ”
“ไข่มุกดำเพลิงอย่างนั้นรึ?”
“ใช่ขอรับถ้าเราได้ไข่มุกดำเพลิงนี้มาเป็ส่วนผสมกับเืของนางจิ้งจอกเก้าหางท่านก็จะได้ยาวิเศษตัวนี้ ที่ท่าน้าขอรับ”
เมื่อลู่หลานได้ยินสิ่งที่เถ้าแก่ร้านกำยานบอกสายตาที่จ้องไปยังเขี้ยวพญาเพลิงที่อยู่ตรงหน้าและหญิงสาวที่ยังโดนพันธนาการอยู่ในห้องนี้ สายตาที่มุ่งมั่นก็ปรากฏขึ้นในทันที
“ได้ ข้าจะจัดการให้เ้า!”
ใกล้ตะวันลับขอบฟ้า เหล่าปีศาจทั้งหลายในหอดนตรีต่างเร่งช่วยกันทำความสะอาดและเช็ดถูเพื่อที่จะได้เตรียมรอต้อนรับลูกค้ากลุ่มใหม่ที่จะเข้ามาฟังการบรรเลงเพลงและร่ายรำของคุณหนูเจียงหยาหญิงสาวที่มีหน้าตาที่สะสวย เก่งเครื่องดนตรีทุกชนิด
“อ้าว เร็วๆ เข้าพวกเรา เดี๋ยวจะไม่ทันลูกค้าก็เริ่มทยอยมากันแล้ว”
“คุณหนูหลิวเฟย อยู่หรือไม่ ข้ามาหานาง?”
“น่าจะอยู่นะขอรับ ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันพอดีพวกข้าก็ง่วนกับการทำงาน พวกข้าก็เลยไม่แน่ใจขอรับคุณชายต้าโหยว”
เสียงปีศาจรับใช้ของหอดนตรีได้เอ่ยบอกหนุ่มที่้ามาพบหญิงสาว“เ้าพาข้าไปพบนางหน่อย”
“ได้ขอรับ”
เมื่อถึงหน้าห้องของหญิงสาว ต้าโหยวก็กังวลใจกระสับกระส่ายในสิ่งที่ตนจะพูดออกมา มือข้างขวาถือของบางสิ่งบางอย่างมามือข้างซ้ายกลับขยุกขยิกจิกเสื้อตัวเอง เหงื่อไหลตามซอกนิ้ว
“ข้าจะเริ่มยังไงดีนะ?” เหงื่อที่หน้าผากหยดแหมะลงมาที่ปลายจมูก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “หลิวเฟย”
อ่า !
เอิ่ม!
“หลิวเฟย ข้าต้าโหยวนะ เ้าอยู่ในห้องนี้หรือไม่วันนี้ข้าอยากจะมาขอโทษเ้า ออกมาพบหน้าข้าหน่อยได้หรือไม่ ”สิ้นเสียงพูดต้าโหยวในห้องก็ยังคงเงียบไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ชายหนุ่มฟุบนั่งลงกับพื้นฟูมฟายในสิ่งที่ตนได้ทำไป
“หลิวเฟย อ่า เ้าออกมาพอข้าหน่อยได้หรือไม่ข้าจะได้รู้ว่าเ้าไม่โกรธเคืองข้าแล้ว มาครั้งนี้ข้าจักมาสารภาพบาปกับเ้านะ เ้าจำคราวก่อนได้หรือไม่ที่ข้าให้เ้าได้ดื่มซุปไก่ที่ข้านำมาให้เ้า ข้าขอสารภาพกับเ้านะ ว่าข้าได้นำกำยานมหาเสน่ห์ใส่ลงไปในซุปที่เ้าดื่ม่นี้เ้ารู้สึกรักใครเป็พิเศษหรือไม่ เ้ายกโทษให้ข้านะข้าจะได้สบายใจในการสารภาพครั้งนี้ ฮือ ๆ”
ก๊อก! ก๊อก! เ้าอยู่หรือไม่ข้ารอเ้าตรงหน้าประตูนานแล้วนะ เ้ายังโกรธข้าอยู่ใช่หรือไม่?”
บุคคลปริศนาที่แอบอยู่หลังกำแพงอีกฝั่งได้แอบเข้าไปในห้องหญิงสาวกำลังแอบฟังต้าโหยวสาธยายความผิด “เป็อย่างนี่นี่เอง ที่แท้หญิงสาวผู้นั้นได้โดนกำยานมหาเสน่ห์เข้านี่เองสายตานางถึงดูรักและเป็ห่วงเ้าหมาป่ามากขนาดนี้ถ้างั้นบททดสอบรักของข้าครั้งนี้จะเป็โมฆะหรือไม่นะ”ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก เงาจางๆก็หายไปในพริบตา
“ต้าโหยว”
เสียงที่เรียกต้าโหยวดังมาจากข้างหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปมอง
“ หลิวเฟย ”หญิงสาวได้เดินมาพร้อมกับต้าหลง
“ชายหนุ่มผู้นี้มาหาเ้าอีกแล้วซินะ!” สายตาที่ต้าหลงจ้องมองมาที่หญิงสาว ช่างดูเ็า เยือกเย็น เหลือเกินนิ่งเงียบ กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
“เ้าอยู่นี่ นี่เองข้าคิดว่าเ้าอยู่ในห้องแล้วไม่อยากพบข้าแล้ว ”
“เ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือ?ทำไมมาร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงหน้าห้องของข้า ”
“ข้า! ข้า! มีเื่จะมาสารภาพกับเ้านะ่นี้เ้ารู้สึกมีอาการแปลกๆบ้างหรือไม่ ”
“อาการแปลก ๆ! อย่างนั้นหรือ”
“ใช่่นี้เ้ามีความรู้สึกว่ารักใครขึ้นมาเป็พิเศษหรือไม่?”
หญิงสาวเมื่อได้ยินต้าโหยวพูด พลันดวงตาหญิงสาวก็เจิดจ้าเปล่งประกายขึ้นมา
ััได้ว่าสิ่งที่ต้าโหยวพูดคือเื่จริง
“ใช่ๆ ข้ามีอาการแปลกๆ เ้ารู้ได้อย่างไรกัน ”
“เพราะข้าเอง เป็เพราะข้าเองแท้ๆ ที่ทำต่อเ้าข้าขอโทษเ้านะ”ต้าโหยวเล่าย้อนไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้า…เ้าจำเหตุการณ์คราวก่อนได้หรือไม่ข้าได้นำซุปไก่มาให้เ้าดื่ม ในซุปนั้นข้าได้ผสมกำยานมหาเสน่ห์ลงไปมันทำให้เ้าหลงรักชายที่เ้าได้ัักันครั้งแรก”หญิงสาวได้หลับตาย้อนนึกถึงเหตุการณ์คราวก่อน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นใช่คนที่ข้าััเป็คนแรก คือ ต้าหลง! นี่นา
อ๋อ “ที่แท้ ที่ข้ามีความรู้สึกแบบนี้เป็เพราะแบบนี้นี่เองสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า (หญิงสาวแอบหัวเราะในใจ) ”พลันลืมตามาหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่ได้เดินมาพร้อมกับตนซึ่งชายหนุ่มก็ได้ยินสิ่งที่ต้าโหยวมาสารภาพ กลับนิ่งเงียบ “พอและกับเื่ไร้สาระแบบนี้”สายตามองหญิงสาว แล้วเดินออกไปแบบนิ่งเฉย
หญิงสาวได้หันหน้าขวับกลับมาหาต้าโหยว
“นี่เ้า ”มือกำหมัดแน่นพร้อมที่จะต่อยท้องต้าโหยวให้จุกไปเลยกับสิ่งที่เพื่อนได้ทำไว้กับตน
“ข้าจะจัดการเ้าต้าโหยว!”
“ข้าขอโทษนะหลิวเฟย ยกโทษให้ข้านะ ”
เอ่อ! “วันนี้ข้าก็เลยได้นำยาถอนพิษมาให้เ้านะ”
“เ้าดื่มสิ”
“เ้ายังกล้าเอาอะไรมาให้มาดื่มอีกหรือ ห๊า!
“ข้ารับประกันด้วยชีวิตข้าหลิวเฟยว่านี่คือยาถอนมนต์เสน่ห์กำยานจริงๆ ข้าไม่ได้โกหกเ้านะ ”
หลิวเฟย มองถ้วยยาสีน้ำตาลเข้ม ที่ต้าโหยวยกถือมาตรงหน้า “ถ้าเ้ากล้าโกหกข้าอีกนะเ้าเจอดีแน่!” แต่ก็รับมาดื่ม จนหมดถ้วย
เออะ! เสียงหญิงสาวได้เรอ ออกมา...มันมีความรู้สึกโล่งแปลกๆ สมองกลับรู้สึกเบาบางเหมือนปุยนุ่นเหมือนตัวเองจะล่องลอย กลับเบาสบายไปหมด
“เอาละ ข้าดื่มแล้ว เ้ากลับไปได้แล้วต้าโหยวข้ายกโทษให้เ้า ยังไงเราก็เป็เพื่อนกัน ข้าไม่โกรธเ้าแล้ว”
แสงไฟที่สาดส่องลงมากลางเวทีหญิงสาวที่แสนสวย สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวย ปากสีแดงสดกำลังพลิ้วไหวเหมือนสายลม อ่อนช้อย มันหน้ามองยิ่งนักขนาดข้าเป็ผู้หญิงแท้ๆนะ “เ้าดูสิพี่เจียงหยาร่ายรำได้สวยงามเก่งมากๆ”หลิวเฟยได้ชี้ไปที่เวทีด้านหน้าเพื่อให้ต้าหลงได้มอง
เจียงหยาหญิงสาวที่มีความสามารถได้เล่นบรรเลงเพลง ร่ายรำ จนทำให้ลูกค้าปรบมือให้อย่างล้นหลาม หลิวเฟยตบมือให้พี่สาวที่มีความสามารถของตน
ปึ้ง ! เสียงเก้าอี้ล้มลงกองอยู่ที่พื้น หญิงสาวได้หันไปเจอชายหนุ่มรูปงาม สวมชุดสีแดงเด่นสง่าหน้าตาหล่อเหลาได้เดินผ่านหลิวเฟยไปและหยุดอยู่ตรงโต๊ะด้านหน้าสุด ชายชุดสวมชุดแดงได้ยืนมองหญิงสาวที่อยู่หน้าเวที ยิ้มกริ่มไปยังด้านหน้าเวทีเจียงหยา ร่ายรำและสายตาก็ได้เหลือบมองมายังบุรุษตรงหน้าที่ได้มาสร้างความก่อกวนให้กับหอดนตรีของนาง ด้วยสายตาที่นิ่งเฉย
“นั้นมันคุณชายหวัง นี่! ได้ข่าวว่าได้แต่งอนุเข้าบ้านไปอีกแล้วหรือแล้วทำไมยังมาเที่ยวหอดนตรีอีก ไม่ใช่ว่าจะมาจีบแม่นางเจียงหยาหรอกนะ” ชายหนุ่มที่นั่งใกล้หลิวเฟย ได้พูดออกมา จนหลิวเฟยหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเป็ห่วงพี่สาว สายตาก็จ้องมองไปยังชายหนุ่มที่สวมชุดสีแดงตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
“คุณชายหวัง ทำไมท่านถึงได้ทำแบบนี้ นี้มันหอดนตรีข้าท่านจะมาทำให้ชาวบ้านแตกตื่นใทำไมกัน?”
“ถ้าข้าไม่ทำแบบนี้ เ้าก็ไม่สนใจข้าสินะ”
สายตาชายหนุ่มที่จ้องมองเจียงหยาบ่งบอกว่ามีความสนใจในตัวนางยิ่งนักแต่แอบเก็บอาการต่างๆเอาไว้ในใจโดยที่ไม่ให้นางได้รับรู้แม้แต่น้อย
“ท่านก็มีอนุอยู่แล้วทำไมท่านถึงยังทำแบบนี้อีก หญิงสาวได้เอ่ยออกไป”
กึก! ชายหนุ่มได้ยกเหล้ามาดื่มสายตาที่มองเจียงหยามันอยากจะเข้าไปกอดนางเหลือเกิน แต่ด้วยความใจแข็งของเจียงหยา
“คุณชายหวัง!ข้ามีเื่จะถามท่านหน่อย พอจะได้หรือไม่?”
“เ้ามีอะไรจะถามข้า!”
“หอกำยานที่ท่านใต้เท้าหวังท่านลุงของท่านดูแลอยู่ ได้ข่าวว่ามีกำยานชนิดใหม่ที่หายากมาจากต่างเมืองพรุ่งนี้ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่ ข้าอยากจะไปเลือกด้วยตัวข้าเอง”
“เ้าไม่ต้องเข้าไปหรอกในนั้นมันมีกลิ่นกำยาน หลายชนิด เ้าเข้าไปเดี๋ยวก็เป็ลมออกมาอีกเป็แน่เ้า้ากำยานอะไรบอกข้ามา เดี๋ยวข้าจะให้ท่านลุงข้าจัดเตรียมไว้ให้” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธที่จะให้หญิงสาวเข้าไป เพราะรู้ว่าหอกำยานนี้ท่านลุงผู้ซึ่งเป็เถ้าแก่ ไม่ให้ใครเข้าไปได้ง่ายๆเป็แน่
เจียงหยารับรู้ได้ว่าสิ่งที่ตนพูดออกไปนั้น จะต้องโดนปฏิเสธเป็แน่ มันเป็เพราะอะไรกันนะที่คุณชายหวังปฏิเสธที่จะให้เข้าไปทุกครั้ง
“มันต้องมีอะไรแน่ๆ” มันจะเกี่ยวกับเื่ที่ปีศาจรับใช้ได้หายตัวไปเป็จำนวนมากหรือไม่นะ...
1K
