ผลาญโลหิตพิชิตใจอ๋อง

บทที่ 33 หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

"ใช่แล้ว ในห้องนี้ไม่ใช่คุณหนูเว่ยฉางอัน แล้วเป็นใครกัน?"

ได้ยินเสียงดังออกมาจากในห้อง ถึงแม้จะไม่ใช่เว่ยฉางอัน แต่พวกนางกลับแสดงความสนใจต่อคนที่ไม่รู้จักผู้นี้มากขึ้น

ปล่อยให้พวกนางถามและส่งเสียงดังอยู่อย่างนั้น เว่ยฉางอันแอบชำเลืองมองใบหน้าของเว่ยเจียวอิงที่เหมือนกับกลืนแมลงวันเข้าไป

ตอนนี้นางกำลังภาวนาว่าขออย่าให้เป็นคนที่นางคิดไว้ในใจเลย อีกด้านหนึ่งก็ด่าพวกเขาโง่งมอยู่ในใจ

"ข้าคิดว่า..."

"อยากรู้ว่าเป็นใคร ก็ให้คนเข้าไปดูสิ แล้วจะรู้เอง"

เว่ยเจียวอิงกลัวว่าพวกเขาจะผลักนางเข้าไป จึงเปิดปากอยากให้คุณหนูเหล่านี้กลับไปงานเลี้ยง แต่บางคนคงไม่ให้โอกาสนางหรอก

รู้ว่านางจะมาทำแบบนี้ เว่ยฉางอันจึงไม่พูดอะไร รอให้นางเปิดปากพอดี แล้วก็ตัดบทนางทันที จากนั้นก็มองใบหน้าของเว่ยเจียวอิงที่มืดครึ้มลงอย่างพึงพอใจ แต่ก็พยายามปิดบังเอาไว้

"ให้คนเข้าไปดูว่าใครกำลังทำเรื่องลามกอนาจารเช่นนี้ในจวนเสนาบดี"

คุณหนูจวนเสนาบดีมองท่าทางของทุกคนก็รู้ว่าถ้าไม่สืบเรื่องนี้ให้ชัดเจน พวกนางคงไม่ยอมเลิกราไปง่าย ๆ แล้ว สู้สืบให้ชัดเจนไปเลย

"อ๊า!"

เสียงของนางเพิ่งจะจบลง ก็มีสาวใช้คนหนึ่งผลักประตูเข้าไป สักพักก็วิ่งออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ กรีดร้องออกมา

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"ในนั้นเป็นใครกันนะ?"

"นางทำให้คนกลุ่มนี้ยิ่งสงสัยใคร่รู้ จึงรีบเข้าไปถามใกล้ ๆ"

"ข้างในนั้น เป็น...เป็นคุณหนูสี่"

สาวใช้นึกถึงภาพในห้อง ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดหยด เมื่อเผชิญกับคำถามจากทุกคน นางจึงตอบออกมาอย่างอับอาย

"อะไรนะ? ถึงกับเป็นคุณหนูสี่? มาเถอะ จับตัวผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นออกมาให้ข้า อย่าปล่อยให้ชายชู้รอดไปได้"

คุณหนูหวงไม่คาดคิดเลยว่า คนที่ทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ กลับเป็นคนในจวนของนางเอง เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ คิดว่าเพราะนาง ทั้งจวนขุนนางจะกลายเป็นเรื่องขำขัน น้ำเสียงของนางจึงยิ่งเย็นชา

บ่าวไพร่หลายคนรับคำสั่ง แล้วก็เปิดประตูห้อง หลังจากเสียงอึกทึกครึกโครมครู่หนึ่ง สองคนก็ถูกมัดออกมา แต่เพื่อไม่ให้เป็นมลทินต่อสายตาของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ทั้งสองคนจึงถูกสวมเสื้อผ้าไว้

เว่ยเจียวอิงเห็นว่าคนในห้องเป็นสตรีผู้นั้นจริง ๆ ใบหน้าของนางก็แข็งทื่อขึ้นในทันที ในใจก็คิดหาทางหลบอยู่เงียบ ๆ

"เจ้าช่างทำให้จวนขุนนางของพวกข้าเสียหน้าจริง ๆ มาเถอะ ปลุกนางให้ข้า"

เห็นสตรีนางนั้นยังไม่ได้สติ ส่งเสียงยั่วยวนออกมาเป็นระยะ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างอายจนหน้าแดง คุณหนูหวงโกรธจัด ให้คนยกถังน้ำมา

สาดน้ำใส่ทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า ในพริบตาก็เปียกปอนทั้งตัว และฟื้นขึ้นมา

"อา ข้าอยู่ที่ไหนกัน?"

สตรีนางนั้นฟื้นขึ้นมาก็กรีดร้องเสียงหลง พบว่าคอเสื้อของตนเปิดกว้าง รีบยกมือปิดไว้ มองไปรอบ ๆ คนที่อยู่แถวนั้น ล้วนไม่ได้มีเจตนาดี

"เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก วันนี้ข้าจะลงโทษเจ้าสตรีไร้ยางอายแทนท่านพ่อเอง"

คุณหนูหวงส่งคนไปเชิญผู้อาวุโสในบ้าน แต่เนื่องจากต้องจัดงานเลี้ยง ผู้คนในบ้านจึงไปไหว้พระที่วัดกันหมด ดังนั้นคนที่พูดได้ก็มีแค่นางเท่านั้น

"ไม่ ข้าถูกใส่ร้าย ข้าถูกผลักเข้าไปข้างใน ใช่ นาง นางผลักข้าเข้าไป"

"ข้าได้ยินแล้ว ก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง ข้าลองนึกถึงสถานการณ์ล่าสุดที่ข้ายังมีสติอยู่ ข้าอธิบายได้"

"ข้าน่ะหรือ? เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านี้ก็เป็นสาวใช้ที่พาข้ามา และตอนที่ข้ามาถึง บรรดาคุณหนูทั้งหลายก็มาถึงแล้ว"

เว่ยฉางอันมองนางชี้มาที่ตัวเอง ไม่มีความกังวลใจแม้แต่น้อย กลับยังทำหน้าไม่เข้าใจอยู่เลย

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย ตอนที่เว่ยฉางอันมาถึง ทุกคนต่างก็เห็นกันหมด

"ก็เจ้านั่นแหละ ข้าเห็นชัด ๆ ว่าเจ้าเข้าไปข้างใน"

สตรีผู้นั้นไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกคนถึงเห็นด้วยกับสิ่งที่นางพูด แต่ถ้านางไม่แก้ต่างให้ตัวเอง วันนี้นางคงมีชีวิตรอดไม่ได้แน่

"ในเมื่อทุกคนยืนกรานเช่นนี้ เหตุใดไม่ลองถามสาวใช้ที่พาคุณหนูมาเปลี่ยนเสื้อผ้าดูล่ะ แบบนี้ก็น่าจะรู้แล้ว"

เว่ยเจียวอิงมองสตรีที่นั่งอยู่บนพื้น ในใจด่าว่าโง่เง่า ถ้ามีคนสอบสวนว่าเหตุใดนางถึงอยู่ใกล้ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจะอธิบายยังไงกัน

ทุกคนรู้สึกว่าวิธีนี้น่าจะใช้ได้ ส่วนเว่ยฉางอันก็พยักหน้าเห็นด้วย ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

แต่เว่ยเจียวอิงกลับหัวเราะเบา ๆ ในใจ สาวใช้คนนี้ถูกพวกนางจ้าง ถ้าใช้สมองคิดสักนิด ก็น่าจะรู้ว่าคนคนนี้ถูกพวกนางซื้อตัวไปแล้ว แล้วจะพูดความจริงได้ยังไงกัน

เว่ยฉางอันอาจจะไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มของนาง แต่เงาที่แอบดูอยู่กลับเห็นสีหน้าของนางอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเว่ยฉางอัน

"ขอคารวะคุณหนูทุกท่าน ข้าได้พาคุณหนูเว่ยไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ข้าก็เดินจากไป"

สาวใช้คนนั้นลูบตั๋วเงินหนา ๆ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แล้วก็พูดตามคำสั่งของสตรีผู้นั้น

"เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ได้ทิ้งข้าไว้กลางทาง บอกว่าปวดท้องแล้วก็เดินจากไป?"

เว่ยฉางอันคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว นางทำหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ริมฝีปากสีชมพูเผยอเล็กน้อย ถามอย่างเข้มงวด

"ข้า..."

ในที่สุดก็เป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องเช่นนี้ เมื่อถูกนางซักถามเช่นนั้น สาวใช้ก็หมดกำลังใจในทันที กลืนน้ำลายไม่กล้าเอ่ยปาก

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเป็นคนฉลาด ต่างก็เข้าใจวิธีการเบื้องหลังในจวน การแสดงออกของสาวใช้ สามารถอธิบายทุกอย่างได้ในพริบตา

"เจ้ามีความกล้ามากนัก ถึงกับกล้าวางแผนกับว่าที่พระชายา ช่างไม่เกรงกลัวความตายเลยจริง ๆ คุณหนูเว่ยวางใจเถิด วันนี้ข้าจะต้องให้ความเป็นธรรมแก่ท่านอย่างแน่นอน บอกมา ใครเป็นคนสั่งเจ้า"

คุณหนูจวนเสนาบดีก้าวไปข้างหน้าทันที เตะสาวใช้ล้มลงกับพื้นอย่างแรง รีบแสดงท่าทีให้เว่ยฉางอันเห็น

เว่ยฉางอันขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องน้องสาว และตอนนี้ยังมีฐานะเป็นว่าที่พระชายาของชินอ๋อง หากวันนี้ไม่ให้คำตอบที่พอใจกับพวกนาง จวนเสนาบดีจะมีวันสงบสุขได้อีกหรือ

"ได้ยินคำพูดของคุณหนูหวงข้าก็วางใจแล้ว ต้องสอบสวนให้ดี ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังกล้าวางแผนกับข้า"

เว่ยฉางอันยิ้มมุมปาก แม้ปากจะพูดคุยกับนางอย่างสุภาพ แต่จริง ๆ แล้วกำลังพูดเป็นนัยให้เว่ยเจียวอิงฟัง

"ข้าไม่รู้อะไรเลย เพียงแต่คุณหนูสี่สั่งข้าเช่นนี้"

สาวใช้ถูกข่มขู่เช่นนี้ ต่อให้มีความกล้ามากแค่ไหนก็หมดไป รีบหยิบเงินในแขนเสื้อออกมา ยัดใส่มือให้กับบตรีอนุที่หน้าซีดเผือด

"ตอนนี้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว ทั้งหมดเป็นฝีมือของสตรีผู้นี้ ตามกฎแล้ว ให้จับนางแช่ในกรงหมู ส่วนชายชู้นั่นตีให้ตายแล้วโยนไปเขตฝังศพเถื่อนให้หมาป่ากิน"

คุณหนูจวนเสนาบดีย่อมไม่ทำให้เว่ยฉางอันไม่พอใจเพียงเพราะบตรีอนุตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จึงสั่งการโดยไม่ปรานี

"เดี๋ยวก่อน"

"ข้าถูกใส่ร้าย ข้าก็ถูกคนสั่งมาเช่นกัน"