ตอนที่ 3 ชายหนุ่มเมามาย (6)
กู้ชิงเผยสีหน้าไร้ความรู้สึกอยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำ จังหวะนี้มือถือพลันดังขึ้น เขาจึงหยิบมารับสาย จากนั้นเสียงของหยวนเยี่ยนก็ดังเข้ามา
‘นายกเทศมนตรีกู้ ขอโทษด้วยนะ ผมต้องดูแลเสี่ยวเจวี๋ย ไปรับพี่รองไม่ได้เลย คืนนี้ รบกวนคุณช่วยดูแลเขาที พรุ่งนี้ผมค่อยไปรับทีหลัง...อ้อ เกือบลืม พี่รองดื่มหนักแล้วจะทำอะไรเอาแต่ใจไปหน่อย คุณก็ช่วยหยวนๆ หน่อยแล้วกันนะครับ...’
หลังฝากฝังเสร็จ อีกฝ่ายก็วางสายทิ้ง ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เขาเองก็จัดเป็ประเภทที่ ‘ทำอะไรเอาแต่ใจ’ เหมือนกัน
เห็นทีชายหนุ่มในห้องอาบน้ำคงต้องพักที่นี่คืนหนึ่ง
บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำและหนึ่งห้องอาบน้ำ นอกจากห้องนอนที่เขาพักอยู่ อีกห้องหนึ่งก็โล่ง ไม่มีอะไรสักอย่าง ขนาดแอร์ยังไม่ได้ติดตั้ง ฉะนั้นคงจะหาที่ข้างในให้หยวนจุนนอนกับพื้นโต้งๆ ไม่ได้ แต่จะเข้าไปพักในห้องนอนของเขาไม่ได้ด้วยน่ะสิ...หลังจากถอยหลังกลับมาที่ห้องรับแขก เขาก็มองโซฟาไปทีหนึ่ง
สายตาเคลื่อนไปยังข้าวของที่ถูกเทลงมากองเกลื่อนอยู่กับพื้น เขาเดินเข้ามานั่งยองๆ แล้วเก็บกลับลัง
เครื่องโกนหนวดไฟฟ้า กางเกงชั้นในลายพร้อย สกินแคร์ผู้ชาย น้ำหอม นาฬิกาข้อมือราคาแพงหูฉี่ มีดสวิสอาร์มี่ บุหรี่กับไฟแช็ก...ข้าวของเยอะแยะปะปนกันไปหมด ดูท่าเสี่ยวเจวี๋ยจะเคืองอาสองคนเข้าจริงๆ ถึงได้แพ็กส่งของใช้ส่วนตัวของพวกเขามาให้ตนได้
หลังจากเก็บข้าวของบนพื้นเสร็จ เขาก็เข้าไปในห้องนอน หยิบผ้าห่มเชอร์ปาผืนหนึ่งและหมอนใบหนึ่งในตู้มาจัดไว้บนโซฟา จากนั้นจึงปรับอุณหภูมิแอร์มาอยู่ในอุณหภูมิที่สบายต่อร่างกายมากที่สุด
เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จ เขาก็เดินไปที่ระเบียง เท้าคางพลางมองท้องถนนอันเงียบเหงา
ณ ซอยเสี่ยวโหลวในเวลาเที่ยงคืน ดอกไม้สะพรั่งใต้ฟ้าราตรีที่มีดาราพร่างพราย พากันแบ่งบานอย่างเงียบสงบ หัวซอยถึงท้ายซอยมีแต่สุนัขและแมววิ่งไปมา นานทีถึงจะเห็นสักคนหรือสองคน ขณะเดียวกันสายลมอบอุ่นก็พัดสยายผมสั้นๆ ของเขาอย่างอ่อนโยน
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากห้องอาบน้ำ หยวนจุนผู้สวมแต่กางเกงชั้นในก็เดินเท้าเปล่าเข้ามาหา
กู้ชิงหันหลังกลับ ก็สบตากับชายหนุ่มสูงใหญ่รูปร่างบึกบึนในทันที ดวงตาเคล้าความเมามายคู่นั้นลุ่มลึกจนคาดเดาไม่ได้
หยวนจุนเสยผมสั้นชุ่มน้ำที่มีน้ำหยดลงมาขึ้นไปครั้งหนึ่ง แล้วมองไปยังห้องนอนที่เปิดไฟไว้ ก่อนจะเดินเข้าไป
กู้ชิงตะลึงไปหนึ่งอึดใจ เมื่อตั้งสติได้ ก็เอ่ยปากว่า “เดี๋ยวสิ” แล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปคว้าแขนของเขาเอาไว้ก่อน
ทันทีที่โดนคว้าแขน หยวนจุนก็หยุดเดินแล้วเหลียวศีรษะมาหา แสงไฟอบอุ่นภายในห้องนอนส่องกระทบใบหน้าหลอเหลาที่มีโครงหน้าชัดเจนของเขาจนเกิดแสงเงากันคนละด้าน
“ตรงนู้น...” กู้ชิงชี้นิ้วอีกมือหนึ่งไปที่โซฟา “คุณน่ะนอนนู่น”
พูดจบ ก็ปล่อยท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาไป
หลังจากเหลียวมองโซฟาไปที หยวนจุนก็ปฏิเสธเสียงต่ำๆ “ผมไม่ชอบนอนที่โซฟา” จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้อง นั่งลงบนเตียงแล้วเอนกายลง
กู้ชิงที่เดินตามหลังมา เห็นผมเปียกๆ ของเขาจมลงไปกับหมอนจนกลายเป็รอยเปียก ในใจก็เกิดความไม่สบอารมณ์วูบหนึ่ง เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าขนหนูซับน้ำออกมาผืนหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณผมเปียกอยู่นะ เช็ดให้แห้งก่อนค่อยนอน”
หยวนจุนผู้หลับตาลงสองข้างกำลังจะหลับอยู่รอมร่อ ลืมตามามองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงอีกทีหนึ่ง
“ถ้าคุณจะนอนทั้งๆ ที่ผมเปียกอยู่ ก็ไปนอนที่โซฟานู่น” กู้ชิงเอ่ยด้วยเสียงเฉยชา ไม่ยอมให้ปฏิเสธ
“ได้” หยวนจุนลุกขึ้นมานั่ง แล้วหันหลังให้เขา “ท่านนายกเทศมนตรีกู้ช่วยผมเช็ดสิ”
ขณะมองแผ่นหลังกว้างที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง กู้ชิงกลับพูดไม่ออก เขาถอดรองเท้าทิ้งไว้ แล้วขึ้นเตียงเงียบๆ คุกเข่าอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย ก่อนจะคลุมผ้าขนหนูลงบนผมสั้นที่ชุ่มน้ำแล้วซับอย่างเบามือ
กลิ่นหอมสดชื่นหลังอาบน้ำเตะเข้าจมูกอีกแล้ว หยวนจุนพลันเงื้อมือขวาขึ้น แล้วคว้าหมับตรงข้อมือที่กำลังเช็ดซับเส้นผมให้ตน
กู้ชิงหยุดเช็ดผมด้วยสีหน้างุนงงเพราะการกระทำของอีกฝ่าย
หยวนจุนเชิดศีรษะไปด้านหลังพลางมองเขา มุมปากโค้งเป็รอยยิ้ม “กลิ่นท่านนายกเทศมนตรีกู้หอมจังเลยนะครับ”
กู้ชิงที่กำลังก้มศีรษะมองหน้าเขาอยู่พลันแข็งค้างอย่างชัดเจนไปครู่หนึ่ง นี่อีกฝ่ายพูดคำเดียวกันออกมาเป็ครั้งที่สองแล้ว ผู้ชายคนหนึ่งพูดกับผู้ชายอีกคนด้วยคำพูดที่เหมือนกับคุกคามทางเพศ มันชวนงุนงงจริงๆ
“ประธานหยวนเมาแล้วครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือซ้ายหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา ส่วนมือขวาก็ขยับเชิงบอกให้ปล่อย
หลังปล่อยข้อมือของเขา หยวนจุนก็ใช้นิ้วมือสางผมสั้นๆ ที่ซับเสร็จแล้ว ก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบคุณนะครับ”
กู้ชิงถือผ้าขนหนูลงจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องนอน
หยวนจุนเอนลงกับเตียง จ้องมองเพดานไปสักพัก แล้วหลับตาก่อนจะหลับลึกไป
ภายในห้องรับแขก กู้ชิงปิดไฟแล้วลงไปนอนที่โซฟา ก่อนห่มผ้าห่มแล้วหลับสนิทอย่างรวดเร็ว
4K
