หนึ่งเดือนผ่านไป...
น่าแปลกใจที่ร่างกายของภีมไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด เขายังคงเป็หนุ่มตัวเล็กเหมือนเดิม ใบหน้ารูปไข่ที่มีแว่นหนาๆสวมทับยังคงซื่อบื้อเหมือนเดิมเปะๆ หากแต่สะโพกกลับผายกว้าง ่เอวกระชับบอบบาง เรียวขาทั้งสองข้างเรียวยาวไร้วี่แววของมัดกล้ามแต่อย่างใดๆ
เพื่อนๆในคณะต่างก็แซวไปกันใหญ่ว่าภีมหน้าหวานและหุ่นบางมากขึ้น เขาไม่อยากได้ยินคำนั้นเลย นั่นจึงทำให้เด็กหนุ่มตั้งใจอยากจะเทรนกับรุ่นพี่กล้ามโตให้หนักขึ้นอีกสองเท่า
“หนึ่งเดือนแล้ว ทำไม…กล้ามผมไม่ขึ้นเลยครับ” ภีมถามกองทัพระหว่างที่ทั้งสองเดินออกมาจากคลาสเรียนรวม
“แค่เดือนเดียวเอง กว่าพี่จะได้หุ่นแบบนี้พี่ต้องเข้าฟิตเนสนานสามปีเลยนะ”
“สามปี?”
“ใช่ ท้อแล้วหรอ”
“ไม่ครับ แต่…ไหนพี่บอกว่ามีสูตรลัดไง”
“อาา ใช่ ไหนๆเราก็สนิทกันมาหนึ่งเดือนแล้ว พี่ว่าถึงเวลาสำหรับสูตรลัดแล้วล่ะ”
แก้มกลมๆยกยิ้มเหมือนมีความหวัง ตลอดหนึ่งเดื่อนที่เทรนหุ่นมาด้วยกันทำให้พี่ซิ่วและน้องปีหนึ่งสนิทสนมกันมากขึ้น ทั้งสองมักจะมุ่งตรงไปยังฟิตเนสหลังเลิกคลาสพร้อมกัน บางวันที่เทรนดึกกองทัพก็จะเดินทางไปส่งอีกฝ่ายถึงห้องก็มี
.
.
.
สามชั่วโมงต่อมา...
เหงื่อใสๆไหลชุ่มใบหน้าเรียวเล็ก ตอนนี้ภีมและกองทัพพึ่งจะยืดเส้นเสร็จหลังจากที่เทรนหุ่นกันมาหมาดๆ เวลาล่วงเลยมาถึง่หัวค่ำ และดูเหมือนท้องฟ้าตอนนี้จะเทพายุฝนลูกใหญ่ลงมา วันนี้เป็อีกวันที่กองทัพจะเดินทางไปส่งรุ่นน้องที่ห้องเหมือนเช่นเดิม แต่ระหว่างทางกลับนั้นฝนเม็ดโตก็ตกลงมาเสียก่อน รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เลี้ยวไปอีกทาง ก่อนจะมาหยุดที่ด้านล่างหอพักแห่งหนึ่ง
“ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพี่ก่อนแล้วกัน รอฝนหยุดตกพี่จะไปส่งเอง”
“ค…ครับ”
ชายร่างสูงและหนุ่มตัวเล็กเดินตัวเปียกเข้าไปในตึก เมื่อประตูห้องเปิดกว้าง ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยฝ้าหยดน้ำก็เบิกตะลึง เตียงนอนของรุ่นพี่รุงรังเหมือนรังนก บนพื้นเกลื่อนกล่านไปด้วยถุงเท้าและกางเกงในใช้แล้ว มุมห้องอัดแน่นไปด้วยดัมเบลแต่ละไซส์ บนโต๊ะมีเวย์โปรตีนเพิ่มกล้ามเนื้อหลายยี่ห้อตั้งระเนระราด
“เปลี่ยนเสื้อผ้าสิ แล้วค่อยมาคุยวิธีลัดเพิ่มกล้ามเนื้อกัน”
“ได้ครับ”
เมื่อภีมได้ยินอย่างนั้น เขาก็รีบสะบัดความคิดที่อยากเสนอตัวเก็บกวาดห้องให้รุ่นพี่ออกไปจากหัว ร่างเล็กรับผ้าเช็ดตัวและเสื้อยืดจากเ้าของห้องเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ เมื่อรุ่นน้องเดินออกมา ดวงตากลมโตก็เห็นชายหนุ่มกล้ามล่ำใส่เพียงบ๊อกเซอร์บางๆนอนรออยู่บนเตียง
“ขึ้นมาสิ” กองทัพตบเตียงเชิงเรียกสั่ง
“ขึ้นเตียง…หรอครับ”
“ใช่ จะได้คุยเื่สูตรลัดเพิ่มกล้ามสะดวกๆ”
ภีมอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมของรุ่นพี่ หากแต่เสื้อตัวเดียวของกองทัพก็ยาวมากพอที่จะคลุมน่องขาคนตัวเล็กได้ ภีมคลานขึ้นไปนั่งบนเตียงช้าๆ จากนั้นเ้าของห้องก็เริ่มบทสนทนาเกี่ยวกับสูตรลัดเพิ่มกล้ามเนื้อของเขา
“เท่าที่พี่สังเกตมา ดูเหมือนฮอร์โมนเพศชายเราจะต่ำผิดปกตินะ”
“ครับ?”
“เทรนมาหนึ่งเดือน อย่างน้อยกล้ามเนื้อก็น่าจะขึ้นบ้าง แต่นี่ดูเหมือนแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย”
“คงเป็งั้นมั้งครับ”
“เราช่วยตัวเองบ่อยมั้ย”
“…..”
ภีมรู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาด เขาหันหน้าไปมองคนถาม แต่แววตาจริงจังนั้นดูเหมือนจะถามเื่อย่างว่าจริงๆ
“พ…พี่กองทัพหมายถึงอะไรหรอครับ”
“ช่วยตัวเองไง ให้พูดตรงๆมั้ย”
“ผ…ผมรู้ครับ แต่ทำไมถึงได้ถามอย่างนั้น”
“ก็จะได้รู้ไงว่าเรามีอารมณ์ทางเพศบ่อยหรือเปล่า มันเกี่ยวกับเื่ฮอร์โมนน่ะ”
“ก…ก็ปกตินะครับ”
อยู่ๆอากาศเย็นะเืในห้องก็ร้อนอบอ้าว เสียงพายุฝนด้านนอกยังคงตกกระหน่ำไม่มีท่าทีว่าจะหยุด แก้มกลมป่องของภีมแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกๆอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ดวงตากลมโตจ้องมองกล้ามหน้าท้องลอนนูนเหมือนลูกระนาด ใต้กางเกงบ๊อกเซอร์สั้นๆมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวหงึกหงัก
พรึบ!
“พี่กองทัพ!?”
“พี่ถามตรงๆ เราช่วยตัวเองบ่อยหรือเปล่า”
กองทัพลุกขึ้นมาคล่อมร่างของรุ่นน้องเอาไว้ ข้อมือเรียวเล็กตรึงไว้กับเตียงเหมือนไม้กางเขน ใบหน้าคมเข้มจ้องมองเข้าไปในแว่นตากลมโต ลมหายใจอุ่นๆปะทะใบหน้าจนร้อนผ่าวมากกว่าเดิม
“ม…ไม่บ่อยครับ” ภีมเอียงหน้าและพึมพำตอบ
“นั่นไง ว่าแล้วเชียว”
“….?”
“ต่อให้จะเทรนร่างกายแค่ไหน ถ้าฮอร์โมนไม่ถึงกล้ามก็ไม่ขึ้นหรอก”
“….พี่หมายถึง”
“วันนี้พี่จะสอนวิธีเพิ่มฮอร์โมนให้เอง”
“….!”
512
