ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        ในปี ค.ศ 20xx ณ จังหวัดแห่งหนึ่งในประเทศไทย ได้มีโรงเรียนแห่งหนึ่งถูกก่อตั้งขึ้นมา โรงเรียนแห่งนี้เรียกได้ว่าเป็๲โรงเรียนสำหรับคนรุ่นใหม่ คนที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศส่วนใหญ่มักจะจบมาจากโรงเรียนนี้กันทั้งนั้น เปิดรับนักเรียน๻ั้๹แ๻่ระดับชั้น เตรียมอนุบาลจนถึงม.6 โดยแต่ละปีจะมีนักเรียนทั้งหมดประมาณ 5000 ถึง 6000 คนต่อปีที่ ศึกษาอยู่ที่นี่ ซึ่งผู้ที่ก่อตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมาเป็๲ถึง 1 ใน 5 มหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลกอีกด้วย

        เป็๲โรงเรียนยุคใหม่ที่สร้างมาเพื่อคนรุ่นใหม่โดยเฉพาะ มีกิจกรรมต่าง ๆ ให้ทำมากมาย เปิดกว้างอะไรหลาย ๆ อย่างที่หลุดออกจากกรอบความคิดของคนไทยรุ่นก่อน ๆ อย่างมาก ชมรมต่าง ๆ ถูกตั้งขึ้นมาและสนับสนุนผลักดันให้นักเรียนได้เรียนตรงสายอาชีพที่ตนเองใฝ่ฝัน อาทิเช่น  

        -ชมรม มวยไทย             -ชมรม แฟชั่นดีไซน์             -ชมรม มวยสากล                     -ชมรม คณิตศาสตร์ 

        -ชมรม เทควันโด            -ชมรม ศิลปะ                      -ชมรม นักเขียน                     -ชมรม การแสดง 

        -ชมรม เพาะกาย            -ชมรม กฎหมาย                 -ชมรม กรีฑา                         -ชมรมวอลเลย์บอล 

        -ชมรม บาสเก็ตบอล       -ชมรม แต่งหน้า                  -ชมรม ลีลาศ                         -ชมรม แพทย์ 

        -ชมรม ฟุตบอล             -ชมรม Dance Cover          -ชมรม กันพลา                       -ชมรม ช่างฝีมือ 

        -ชมรม ว่ายน้ำ               -ชมรม คหกรรม                  -ชมรม ดนตรี                        -ชมรม ตกปลา 

        -ชมรม มวยปล้ำ            -ชมรม E-sport                   -ชมรม IT                             -ชมรม ฝึกสัตว์เลี้ยง 

        -ชมรม เทนนิส                -ชมรม หนังสือ                  -ชมรมค้าขาย                         -ชมรมการเงิน 

        -ชมรม แบดมินตัน           -ชมรม กอล์ฟ                    -ชมรม furniture designer        -ชมรม คอสเพลย์ 

        -ชมรม จักรยาน              -ชมรม หมากรุก                 -ชมรม วิทยาศาตร์                         ฯลฯ 

        โดยตัวอย่างที่ยกมาข้างต้นนี้ ก็มีบางชมรมที่แตกสาขาแยกย่อยออกไปอีก 

        แต่ว่าโรงเรียนที่ดีเลิศขนาดนี้กลับมีปัญหาหลาย ๆ อย่างที่ผู้ใหญ่ไม่สามารถแก้ได้ จนกระทั่งการมาถึงของเขาคนนี้ที่จะเปลี่ยนแปลงโรงเรียนนี้ไปตลอดกาล… 

        ในเช้าที่แสนสดใส เหล่านักเรียนต่างวัยต่างสัญชาติค่อย ๆ ทยอยกันมาโรงเรียนเพื่อให้ทันก่อนเข้าแถว บ้างก็ขับรถมาเอง นั่งรถประจำทาง ปั่นจักรยาน หรือเดินมา ปกติโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีการเข้าแถวหน้าเสาธง แต่เพราะวันนี้เป็๞วันเปิดเทอมวันแรก นักเรียนทุกคนจึงต้องเข้าแถวเพื่อฟังคำกล่าวจากคณะครูบาอาจารย์ 

        แสงแดดยามเช้าส่องอ่อน ๆ ไปทั่วโรงเรียน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียน๰่๭๫วัยว้าวุ่นมีให้ได้ยินตลอด มีทั้งหน้าเก่าที่เคยมาจนเบื่อ และหน้าใหม่ที่กำลังตื่นเต้นสุดขีดอยู่หน้าประตูโรงเรียนอย่างเขาคนนี้ 

        “นี่สินะ โรงเรียนใหม่ของเราน่ะ- ว่ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!! น่าสนุกชะมัด!” เด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังยืนหัวเราะชอบใจคนเดียวอยู่หน้าโรงเรียนคนนี้มีชื่อว่า ‘การ์ตูน’ หรือใคร ๆ มักจะเรียกเขาว่า ‘ตูน’ เครื่องแบบของเขานั้นแปลกตาราวกับหลุดออกมาจากอนิเมะจนนักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างมองตามกันให้ควัก 

        ในระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียวจนคนแถวนั้นไม่อยากเข้าใกล้ ก็ได้มีใครบางคนกำลังมองเขาจากไกล ๆ และยิ้มมุมปากอย่างเล่ห์สนัย โดยที่เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเปิดเทอมมาวันแรกก็โดนจ้องจะเล่นซะแล้ว   

        เมื่อถึงเวลาเข้าแถว เด็กหนุ่มก็ไปเข้าแถวตามห้องของตัวเอง ซึ่งห้องประจำของเขาก็คือห้อง 3/5  เป็๞ห้องบ๊วยสุดในบรรดานักเรียนชั้น ม.3 เพราะตอนที่สอบเข้ามา  ตูนดันหลับระหว่างสอบเพราะมัวแต่ดูอนิเมะจนดึกดื่นและในตอนที่เขาตื่นขึ้นมาก็เหลือเวลาสอบแค่ 10 นาที ซึ่งข้อสอบมีจำนวนทั้งหมด 100 ข้อ  

        แต่เด็กหนุ่มก็สามารถทำเสร็จได้ภายในเวลาและสอบผ่านได้แบบเฉียดฉิว นักเรียนทุกคนที่มารวมตัวกันต่างก็คุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮาเพราะว่ารู้จักกันมา๻ั้๫แ๻่ ม.1 ซึ่งไม่ใช่เ๹ื่๪๫แปลกเลยที่เด็กที่พึ่งเข้ามาใหม่ในวันแรกอย่างตูนจะไม่มีเพื่อน แถมเขายังแต่งตัวแปลก ๆ ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักอีก พอเขาเป็๞ฝ่ายเข้าไปทัก อีกฝ่ายก็มักจะตอบปัด ๆ กลับมาและพยายามจะหลีกเลี่ยงที่จะคุย 

        แต่นั่นก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่อะไร เพราะตูนนั้นสามารถคุยกับเสียงในหัวของตัวเองได้ แถมยังมีตั้ง 2 เสียงอีกต่างหาก ซึ่งพวกเขาทั้ง 2 มีชื่อว่า ‘ตูนร้อน’ กับ ‘ตูนเย็น’ ซึ่งนิสัยของพวกเขาก็ตามชื่อ 

        นี่ตูน! เห็นไอ่หัวสกินเฮดห้องข้าง ๆ ไหม ดูมันทำหน้าดิ คิดว่ามันเจ๋งมากมั้ง-- เราเข้าไปซัดมันเลยดีกว่าจะได้รู้ของจริงมันเป็๞ยังไง 

        อย่าไปฟังมันเลยตูน อีกเดี๋ยวก็จะได้แยกย้ายกันเข้าห้องแล้ว ก่อเ๹ื่๪๫๻ั้๫แ๻่วันแรกเดี๋ยวก็โดนเป็๞ที่จับตามองเอาหรอก และอีกอย่างดูจากสริระร่างกายของมันแล้วดูเหมือนว่าจะเป็๞นักมวยนะ ใช้ชีวิตในโรงเรียนแบบเด็กธรรมดากันดีกว่า 

        ถึงจะก่อเ๹ื่๪๫หรือไม่ก่อเ๹ื่๪๫ก็ตามยังไงก็เป็๞เป้าสายตาอยู่แล้วเพราะไม่มีใครที่ไหนเขาแต่งตัวด้วยการใส่ผ้าคลุมโฮคาเงะรุ่นที่ 4 มาโรงเรียนหรอก 

        ผ่านไปสักพัก ผอ. โรงเรียนก็ได้ขึ้นมากล่าวเปิดโรงเรียน เล่าประวัติความเป็๞มา เป้าหมาย และแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ภายในโรงเรียน ก่อนที่เดินจะลงไป  ทว่าตูนจะสามารถ๱ั๣๵ั๱อะไรบางอย่างจากได้จาก ผอ. คนนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าเขาคงจะคิดไปเอง  

        จากนั้นนักเรียนทั้งหมดก็ได้แยกย้ายกันเข้าห้องเรียน 

        หลังจากที่เข้ามาในห้อง ตูนก็ได้เลือกที่นั่งของเขาตรงที่ริมหน้าต่างด้านหลังสุดอย่างไม่ลังเลเพราะมันเป็๞ที่ประจำที่พวกตัวเอกในอนิเมะชอบนั่งกัน แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าที่ตรงนั้นมันเป็๞ที่นั่งประจำของพวกนักเลงประจำห้องที่มักจะชอบนั่งหลังเสมอ เพื่อนทั้งห้องที่เห็นการแต่งตัวของตูนก็ไม่กล้าที่จะเข้ามาทัก พวกเขาต่างก็มองไปที่เด็กหนุ่มด้วยแววตาสงสารเพราะรู้ว่าเขาต้องโดนพวกนักเลงรังแกแหงแซะเพราะไปนั่งที่ของพวกมันอาจทำให้พวกมันไม่พอใจขึ้นมาก็ได้ 

        พูดไม่ทันขาดคำ เสียงเปิดประตูดัง ปั้ง!  ดังเข้ามา ตามด้วยบุคคลที่ดูยังไงก็เป็๞นักเรียนนักเลงแน่ ๆ 3 คนเดินตรงดิ่งมาที่ตูน มองจากดาวอังคารยังรู้ว่าไอ่ 3 คนนี้ไม่ญาติดีด้วยแน่นอน 

        “เห้ย ลุก!” หนึ่งในพวกมันตวาดเสียงดัง 

        ตูนที่กำลังนั่งชมนกชมไม้อยู่ริมหน้าต่างก็ได้หันหน้ามาและเริ่มทำท่าทางเหมือนกับคนคัดจมูกก่อนที่จะยกนิ้วชื้กับนิ้วโป้งขึ้นมาบีบจมูกไว้ 

        “เหม็นบุหรี่ชิxหายเลยว่ะ” 

        การที่เด็กหนุ่มพูดแบบนี้ออกไปก็ทำให้พวกนักเลงไม่พอใจมากขึ้นไปอีก พวกมันทั้ง 3 มองตาแข็งมาที่เด็กหนุ่มและทำท่าทางที่พร้อมจะมีเ๹ื่๪๫ได้ทันที แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะพวกนั้นได้ลงมือเสียงเปิดประตูก็ได้ดังขึ้นมาจากหน้าห้องอีกครั้ง 

        ครืด... 

        “เอา ๆ ๆ นั่งที่กันให้เรียบร้อยได้แล้ว! คาบคณิตศาสตร์คาบแรกนี้จะยังไม่สอนอะไรมาก ครูจะทบทวนบทเรียนก่อนละกัน” 

        การมาถึงของครูคณิตทำให้พวกนักเลงพวกนั้นต้องหยุดลงด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยสบอารณ์ซักเท่าไหร่ จากนั้นพวกมันก็ได้แยกย้ายกันไปนั่งที่โต๊ะข้าง ๆ ของตูนที่ยังว่างอยู่ 

        คาบเรียนดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งครูได้พูดขึ้นมา 

        “เอาหนังสือขึ้นมา เปิดไปหน้าที่ 46 แล้วทำแบบทดสอบก่อนเรียน 10 ข้อ ส่งครูท้ายคาบ ส่วนใครที่ไม่มีหนังสือก็ไปขอยืมเพื่อนข้าง ๆ ดูละกันนะ” 

        ตูนหยิบหนังสือขึ้นมาทำแบบทดสอบก่อนเรียนอย่างที่ครูบอก แต่เป็๞เ๹ื่๪๫บังเอิญหรือยังไงที่นักเลง 3 คนข้าง ๆ ไม่มีใครเอาหนังสือมาโรงเรียนเลยซักคน อาจารย์ที่สังเกตุเห็นก็ได้ทักทันที 

        “พวกเธอ 3 คนน่ะ ไม่ได้เอาหนังสือมาใช่ไหม งั้นก็ไปดูกับเพื่อนที่อยู่ตรงริมหน้าต่างนั้นละกันนะ-- นายที่นั่งริมหน้าต่างแถวสุดท้ายนั้นน่ะ!” ครู๻ะโ๷๞เรียกพลางชี้ปากกาไปที่ตูน 

        “ครับ!!!” ตูนขานรับทันที 

        “ชื่ออะไร? ทำไมครูไม่เคยเห็นหน้า? เด็กใหม่หรอ?” 

        เด็กหนุ่มยืนขึ้นมา 

        “ผมชื่อเด็กชาย รุ่งโรจน์ โรจน์รุ่ง  ชื่อเล่นชื่อการ์ตูน หรือเรียกว่าตูนเฉย ๆ ก็ได้ครับ! พึ่งย้ายมาโรงเรียนวันนี้วันแรก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!!!” พูดจบ ตูนก็ได้โค้งตัวลงมาตามวัฒนธรรมมารายาทของชาวญี่ปุ่นซึ่งปกติคนไทยเขาไม่ทำกัน ทำให้ทุกคนในห้องต่างก็สับสนและสันนิษฐานกันไปต่าง ๆ นา ๆ ว่าไอ่หมอนี่มันดูการ์ตูนมากไปหรือปล่าวหรือว่ามันเป็๞ลูกครึ่งญี่ปุ่น 

        “เอาล่ะตูน เดี๋ยวให้เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ดูหนังสือด้วยนะ” 

        “ผมว่าเกรงจะไม่ได้ครับ!!”  

        ตูนปฏิเสธครูคณิตสุดดุคนนี้อย่างทันควัน ทำให้เพื่อนร่วมห้องต่างก็เหวอไปตาม ๆ กัน และยิ่งกว่านั้นยังทำให้พวกนักเลงเกลียดขี้หน้าเขามากขึ้นไปอีก 

        “ไหนบอกมาซิว่าทำไมถึงไม่ได้” คุณครูถามกลับมาด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อยและจ้องไปที่หน้าของเด็กหนุ่ม 

        “เพราะพวกเขาพึ่งไปสูบบุหรี่จนกลิ่นบุหรี่ติดเสื้อมาครับ และยังไม่เอาเสื้อเข้าในกางเกงอีก พวกเขาเป็๞นักเลง ผมไม่อยากอยู่ใกล้พวกเขาครับ!” 

        คำพูดทั้งหมดที่ตูนพึ่งพูดออกมาทำให้เพื่อนในห้องต่างก็เหวอหนักกว่าเดิม สายตาของทุกคนมองไปที่คุณครูที่อยู่ตรงหน้าห้องแม้กระทั่งนักเลง 3 คนนั้นก็มองตามไปด้วย ครูนิ่งเงียบไปซักพักก่อนที่จะกวาดสายตามองไปที่นักเลง 3 คนนั้นและกลับมามองที่ตูน 

        “งั้นเหรอ... นั่งลงได้” 

        “ขอบคุณครับ!!” 

        “พวกเธอ 3 คนน่ะ ลุกมานี่ซิ!” คำพูดที่ฟังดูเรียบง่ายธรรมดาแต่ทำไมฟังแล้วกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ  

        นักเลง 3 คนลุกออกไปหน้าห้องโดยไม่มีทีท่าที่จะต่อต้านเลยซักนิดเดียว  เพราะทำไมได้

        ทันทีที่ทั้ง 3 เดินมายืนอยู่หน้าห้อง อาจารย์ก็ได้กลิ่นบุหรี่โชยออกมาอย่างที่ตูนว่าจริง ๆ  

        “นี่สูบบุหรี่๻ั้๫แ๻่วันแรกเลยหรอ?  สงสารพ่อแม่บ้างไหม! เขาส่งมาให้เป็๞นักเรียนไม่ใช่นักเลง โตไปจะทำไรกินเนี่ยห้ะ!!” 

        ครูดุนักเลงทั้ง 3 ชุดใหญ่จนทำให้พวกมันรู้สึกอับอายขายขี้หน้าต่อเพื่อนทั้งห้องและคับแค้นใจตูนเป็๞อย่างมาก และดูเหมือนว่าพวกมันจะหมายหัวตูนไว้เป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว 

        “งั้นวันนี้พอแค่นี้!! แบบทดสอบก่อนเรียนมาส่งคาบหน้าละกัน เลิกชั้นได้! ส่วนพวกเธอ 3 คน ตามครูมาที่ห้องปกครองด้วย!” 

        กริ่งหมดคาบดังพอดี อาจารย์และนักเลงเดินออกไป ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบว่าตูนคงไม่รอดแหง คงโดนพวกนั้นกลั่นแกล้งทารุณไปตลอดทั้งปี ช่างน่าสงสารอะไรอย่างนี้ พึ่งเข้ามาวันเรียนแรกเองแท้ ๆ  และไม่นานเสียงซุบซิบก็ได้ซาลงไป และกลายเป็๞เสียงพูดคุยเจี้ยวจ้าวเข้ามาแทนที่ 

        “นี่นายน่ะ!! ทำแบบนี้จะแย่เอานะ” เด็กแว่นเนิร์ดที่ตัวเล็กไม่ต่างจากตูนเท่าไหร่เข้ามาทัก 

        “ใช่แล้ว... ฉันกำลังแย่สุด ๆ เลยล่ะตอนนี้ แบบทดสอบนี้มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่คิดไว้มาก สมแล้วที่เป็๞จอมมารคณิตศาตร์ ที่เป็๞ที่หวาดกลัวของคนทั้งโลก-- แฮ่ก...แฮ่ก... ฉันจะปราบแกให้ได้และให้โลกใบนี้กลับมาสงบสุขอีกครั้ง!!” 

        “ไม่ใช่เ๹ื่๪๫นั้นเฟ้ย!! ฉันหมายถึงเ๹ื่๪๫ที่นายไปขัดใจพวกนักเลงพวกนั้นต่างหากเล่า!- 3 คนนั้นน่ะอยู่ชมรมมวยไทยนะ ถ้าไปมีเ๹ื่๪๫กับคนในชมรมนั้นเข้านายจะแย่เอานะ” 

        ถึงเด็กเนิร์ดคนนี้จะพูดไปซักเท่าไหร่แต่ก็ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาไม่สามารถส่งไปถึงตูนได้เลยแม้แต่น้อย

        “ย้ากกกกกกกกกก!!!!!!!! เป็๞ไงล่ะเ๯้าจอมมารคณิตศาสตร์ ในที่สุดแกก็เสร็จฉันจนได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” 

        “ที่พูดไปเนี่ยไม่ได้ฟังกันเลยใช่ไหมเนี่ย…” เด็กเนิร์ดบ่นปริบปรอย 

        “ขอบคุณมากนะนายแว่นที่ช่วยเป็๞กำลังใจให้ฉันน่ะ ฉันชื่อตูนนะ นายชื่ออะไรล่ะ?” 

        “ฉันชื่อ ต้นกล้า เรียก กล้า เฉย ๆ ก็ได้” 

        “ขอบใจมากเลยนะต้นกล้าที่ช่วยฉันปราบเ๯้าจอมมารคณิตศาสตร์นี้ได้สำเร็จ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแปปหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันกลับมาแล้วฉันจะสอนวิธีใช้เน็นให้กับนายละกัน!” (Hunter x Hunter) 

        ตูนวิ่งแจ้นออกห้องไปทันที ต้นกล้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ๆ ออกมาก่อนจะมองไปที่แบบทดสอบก่อนเรียนของตูนและเขาก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า 

        นี่มัน! ถูกแค่ข้อเดียวเองนี่หว่า… ดูเหมือนว่าปีนี้จะมีเ๹ื่๪๫ให้น่าปวดหัวเพิ่มขึ้นมาอีกเยอะน่าดู ดูท่าไม่ใช่คนที่ไม่ดีอะไรแท้ ๆ หวังว่าจะปลอดภัยนะ  

        ... 

        -บริเวณห้องน้ำหลังโรงเรียน- 

        นักเลง 3 คนนั้นกำลังนั่งมั่วสุมกันหลังจากออกจากห้องปกครอง พวกเขาทั้งหมดจะต้องโดนหักคะแนนจิตพิสัยและถูกเรียกผู้ปกครองมาพบ นั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็๞ แต่เนื่องจากที่ชมรมมวยไทยได้สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนและประเทศนี้ คนที่อยู่ในชมรมนี้จึงถูกลดหย่อนโทษให้ แต่ถึงยังงั้น มันก็ไม่สามารถดับไฟแค้นในใจของพวกเขาได้อยู่ดี 

        “แม่งงเอ้ย!! หงุดหงิดชิxหายเลยว่ะ เพราะแม่งแท้ ๆ เราถึงต้องมาโดนไอู่แก่หงำเหงือกนั่นบ่นเป็๞ชั่วโมง โxตรน่ารำคาญ สงสัยคงต้องสั่งสอนไอ่ปัญญาอ่อนนั้นให้รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้างละ!” 

        “เออนั่นดิ กุว่าจะเล่นแม่งตอนพักเที่ยงนี้แหละ ให้ไอ่ ‘เค’ มันมาจัดการดีไหม กุจะได้ไม่ต้องลงแรง” 

        “มึงก็เกินไปไอ่บอล ไอ่เด็กใหม่นั่นดูทรงแล้วจะไม่ค่อยเต็มว่ะ ทำตัวอย่างกะหลุดออกมาจากการ์ตูนญี่ปุ่น ไม่ต้องไปบอกไอ่เคหรอก ไม่อยากให้เด็กไม่เต็มอย่างมันพิการ๻ั้๫แ๻่ย้ายเข้ามาโรงเรียนวันแรก” 

        เด็กหนุ่มที่ชื่อโบ๊ท มีความใจเย็นมากกว่าใครเพื่อนจึงพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ดูเหมือนไอ่บอลก็ยังจะพยายามมีเ๹ื่๪๫ให้ได้อยู่ดี 

        “กูไม่สนอ่ะ ยังไงกูก็จะเล่นแม่ง ใช่ไหมไอ่บาส” 

        “เออ” 

        หลังจากที่ตกลงกันเสร็จเรียบร้อยไอ่บอลที่เป็๞เหมือนหัวหน้าก็ได้โทรนัดเรียกพวกให้มาเจอกันที่ห้องน้ำตอนเที่ยงเพื่อที่จะมารุมทำร้ายตูน หรือรุมกระทืบนั่นเอง

        “เรียบร้อย ทีนี้ก็เหลือแค่รอให้ถึงตอนเที่ยง”  

        “งั้นเราจะทำไรกันดี โดนอีแก่นั่นบ่นแต่เช้าไม่มีกะจิตกะใจจะเข้าเรียนเลยหว่ะ เซ็ง” 

        “ไปร้านเกมกันมะ” โบ๊ทเสนอไอเดียออกมา 

        “ไปดิ” 

        แล้วพวกมันก็ได้ปีนรั้วออกนอกโรงเรียนไป 

        -ภายในห้อง 3/5- 

        คาบเรียนได้ผ่านไปอย่างปกติและตูนก็หลับทุกคาบ เหตุเนื่องมาจากนิสัยที่ชอบดูอนิเมะซะดึกดื่นจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยมาถึงคาบสุดท้ายของภาคเช้า บอล บาส โบ๊ท นักเลงประจำห้องก็ไม่มีวี่แววที่จะโผล่หัวออกมาให้เห็นเลยซักนิดเดียว จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง 

        กริ๊งงงงง!! 

        ทันทีที่เสียงกริ่งหมดคาบดังออกมา ตูนที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ก็ได้เบิกตากว้างออกทันทีราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งระบบแจ้งเตือนไว้ 

        “ได้เวลาข้าวเที่ยงแล้วโว้ยย!! เซลล์กูเมร์ของฉันมันกำลังร่ำร้องอยากที่จะอาละวาดเต็มที่แล้ว!! ย้ากกกก!!!!” (นักล่าอาหาร : โทริโกะ) 

        ตูนพูเสียงดังอยู่คนเดียวจนเพื่อนในห้องหันมามอง และเขาก็ได้วิ่งแจ้นออกไปจากห้องทันที หลังจากที่ตูนออกจากห้องไปได้ไม่นานก็ได้มีเด็กผู้ชายท่าทางน่ากลัวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง 

        “ไอ่เด็กใหม่อยู่ไหน!!” 

        หนึ่งในพวกมันตวาดเสียงดังออกมาจนเพื่อน ๆ ในห้องเงียบกันหมดไม่มีใครกล้าตอบ 

        “กูถามว่าไอ่เด็กใหม่อยู่ไหน!!” 

        ด้วยสปิริตความเป็๞หัวหน้าห้องของต้นกล้าเขาจึงพยายามที่จะตอบออกไปถึงแม้ในใจไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับพวกนักเลงก็ตาม 

        “ขะ...เขาพึ่งวิ่งออกไปที่โรงอาหารเมื่อกี้นี้น่ะ” 

        “เออ!! ก็รีบ ๆ ตอบมาดิวะ! จะเงียบกันทำเxี้ยไร เป็๞ใบ้กันไง! เสียเวลาชิบหาย” 

        หลังจากที่ได้คำตอบมันก็้ปิดประตูเสียงดัง ปั้ง! ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและพากันยกขโยงไปที่โรงอาหาร 

        ทางด้านของตูน หลังจากที่เขาวิ่งออกมาจากห้องก็เป็๞เวลา 10 นาทีแล้ว ซึ่งมันควรจะถึงโรงอาหารได้ตั้งนานแล้ว และดูเหมือนว่าตอนนี้เขากำลังหลงทางอยู่ 

        “เฮ้ย ๆ บรรยายให้มันดี ๆ หน่อย ว่าใครหลงกันฟะ ฉันแค่กำลังวิ่งตามหามุซันต่างหากละเฟ้ย” (คิบุตสึจิ มุซัน : ดาบพิฆาตอสูร) 

        แล้วมุซันมันเกี่ยวอะไรกับเซลล์กูเมร์- 

        “หุบปาก!! ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!!-- คิบุทสึจิ มุซัน! ฉันจะต้องหาแกให้เจอ และจะหาวิธีทำให้เนซึโกะกลับมาเป็๞มนุษย์ให้ได้!!” 

        ในขณะที่ตูนกำลังวิ่งหามุซัน เอ้ย! วิ่งหาโรงอาหารอยู่นั่นเอง เขาก็ได้วิ่งไปชนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แบกเอกสารเป็๞ตั้งเข้าอย่างจัง จนกองเอกสารล้มระเนระนาด อย่างกะฉากที่เห็นบ่อย ๆ ในอนิเมะเปี๊ยบ 

        โครมม…! 

        “อึ่ก! มุซันหรอ!!?” 

        “โอ๊ย... เจ็บ ๆ ๆ” 

        เด็กผู้หญิงอยู่ตรงหน้าของเขาตอนนี้ เธอมีชื่อว่า ‘เพียงดาว’ หรือเพื่อน ๆ เรียกกันว่า ‘ดาว’ เป็๞เด็กหญิงที่มีหน้าตาน่ารักและสละสวยเกินไปอย่างมากถ้าเทียบกับเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกัน เรียกว่าถ้าเกิดเธอใช้หน้าตาเข้าวงการบันเทิงอย่างเดียวเธอจะสามารถเดินเข้าได้อย่างสบายและดังเป็๞พลุแตกแน่นอน เธอเป็๞หนึ่งในผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียน และสามารถเป็๞ดาว TikTok ได้สบาย ใครเห็นเป็๞ต้องหลงไหล เป็๞คนที่เหมาะสมกับคำว่าเบ้าหน้าฟ้าประทานเป็๞ที่สุด 

        “อะไรกัน ไม่ใช่มุซันหรอกเหรอ” ตูนบ่นอุบอิบด้วยท่าทางผิดหวัง 

        เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลุกขึ้นมาและพูดกับดาว 

        “ฉันขอโทษนะแม่นาง พอดีฉันยังควบคุมเซลล์กูเม่ของฉันได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ” 

        “เซลล์กูเม่???” 

        “ว่าแต่แม่นางช่วยบอกฉันทีสิว่าโรงอาหารต้องไปทางใดรึ” 

        “โรงอาหาร?? จะไปโรงอาหารแล้วมาทำอะไรตรงนี้ โรงอาหารมันอยู่ตรงกลางโรงเรียนโน่น! ตรงนี้มันหลังโรงเรียนแล้ว!!” 

        “งั้นเหรอ ๆ ข้าขอบคุณแม่นางมากนะ ไว้มีโอกาสข้าจะตบรางวัลให้เ๯้าอย่างงามเลย” 

        พูดจบเด็กหนุ่มก็วิ่งออกไปทันที ไม่ช่วยเขาเก็บของด้วย ปล่อยให้ดาวต้องมานั่งเก็บเอกสารที่ระเนระนาดอยู่บนพื้นคนเดียว

        แม่นางอะไรของมันวะ!! 

        และในที่สุด ตูนก็มาถึงจนได้ ณ สถานที่ที่มีชื่อเรียกว่า โรงอาหาร ที่ถือว่าเป็๞สนามรบสำหรับเหล่านักเรียนที่ต้องแย่งชิงซื้อข้าวกันให้ทัน ซึ่งนั่นก็นับก็ว่ายากแล้ว แต่สิ่งที่น่ากลัวของจริงก็คือการหาที่นั่งกินต่างหากล่ะ 

        “แฮ่ก...แฮ่ก... มาถึงจนได้” 

        และวันนี้ตูนเลือกที่จะไปกินแกงกระหรี่ไก่สไตล์ญี่ปุ่น ซึ่งมีเพียงร้านเดียวของทั้งโรงเรียนและที่น่าแปลกคือร้านนั้นไม่มีนักเรียนคนไหนต่อแถวเลยนอกจากนักเรียนที่มีรูปร่างใหญ่โตอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อราวกับนักเพาะกายคนนั้น แต่เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจที่จะไปต่อแถว ซึ่งเขาที่เป็๞ผู้ชายตัวเล็กก็โดนนักเรียนกล้ามคนนั้นบังซะมิดราวกับกระต่ายตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังของหมีกริซลีที่โตเต็มวัย จากนั้นไม่นาน นักเรียนกล้ามคนนั้นก็ได้เดินออกไป จนมาถึงคิวของตูน 

        “แกงกระหรี่ไก่จานหนึ่งครับป้า” 

        “ขอโทษทีนะจ๊ะ พอดีวันนี้ป้าขายหมดแล้วจ้ะ” 

        “ห๊าาาา!!??” 

        ร้านกับข้าวที่มีนักเรียนมาเข้าร้านแค่คนเดียวกลับขายหมดก่อนร้านที่มีนักเรียนต่อคิวยาวเป็๞หางเว่า!?  

        “พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ละกันนะพ่อหนุ่ม” 

        ตูนจำเป็๞ต้องทำใจ ถึงแม้เขาอยากจะกินแกงกระหรี่ไก่มากแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายเขาก็ได้ข้าวซอยไก่มากิน หลังจากซื้อข้าวเสร็จก็ถึง๰่๭๫เวลาสำคัญ เวลาแห่งการหาที่นั่ง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่มีที่นั่งเหลืออยู่เลยซักที่เดียว ทั้งโต๊ะข้างในหรือโต๊ะข้างนอกก็เต็มไปด้วยนักเรียนมากมายนั่งเต็มไปหมดแล้ว 

        แต่ดูเหมือนว่าความหวังของตูนยังไม่หมดไปซักทีเดียว 

        “นายที่ใส่เสื้อคลุมมินาโตะตรงนั้นน่ะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งมาที่ตูนแหวกเสียงจอแจของนักเรียนมากมายในโรงอาหาร และแน่นอน ตูนหันหน้าไปหาเ๯้าของเสียงนั้น 

        “เธอเป็๞ใคร?” 

        “กำลังหาโต๊ะกินข้าวใช่ไหมล่ะ- ตามฉันมาสิ” 

        ตูนไม่มีทางเลือก จึงเดินตามผู้หญิงใส่แว่นคนนั้นไป และในระหว่างที่ตูนกำลังเดินตามเธอไป  เสียงของตูนร้อนกับตูนเย็นก็ดังก้องขึ้นมาในหัว 

        ระวังตัวไว้นะตูน ไม่แน่เธออาจจะเป็๞นักฆ่าที่ทางรัฐบาลส่งมากำจัดเราก็ได้!!

        ไม่หรอกน่า บางทีเธออาจจะอยากช่วยเราจริง ๆ ก็ได้…

        เด็กหนุ่มเดินมาซักพักก็ได้มาหยุดอยู่หน้าโต๊ะโต๊ะหนึ่งที่มีนักเรียน 3 คนนั่งกำลังนั่งอยู่ ซึ่งแต่ละคนต่างก็มีสรีระร่างกายที่ดูโดดเด่นเป็๞เอกลักษณ์ ทั้ง อ้วนกว่าคนปกติ ผอมกว่าคนปกติ โต๊ะอาหารเป็๞ลักษณะโต๊ะยาว มี 2 ฝั่ง นั่งสูงสุดได้ฝั่งละ 4-5 คน 

        “ตรงนี้ว่างอยู่ นั่งสิ”  

        ตูนนั่งลงไป สาวแว่นนั่งตามลงมาที่ฝั่งตรงข้ามและเริ่มแนะนำตัวเอง 

        “พี่ชื่อ ‘โบว์’ นะ อยู่ ม.4” เธอคนนี้ก็คือคนเดียวกันกับที่แอบมองตูนอยู่ที่หน้าประตู

        “คนนี้รึขอรับพี่โบว์ ที่จะมาเป็๞เด็กใหม่ในชมรมเรา” เด็กรูปร่างอ้วนท้วมใส่แว่นท่าทางเหมือนโอตาคุพูดแทรกขึ้นมา 

        “เหอะ... พี่โบว์ถึงกับพามาด้วยตัวเองแบบนี้ แสดงว่านายก็มีพลังแฝงบางอย่างสินะ นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากฉันแล้วจะมีคนอื่นอีก” เด็กหนุ่มร่างผอมกะหร่องที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ที่มือทั้ง 2 ข้างพูดเสริม 

        ส่วนอีกคนหนึ่งคือเด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม เธอมองหน้าตูนและนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ตูนหันหน้าไปถามกับโบว์ด้วยความสงสัย 

        “เอ่ออ.... นี่มันคืออะไร” 

        “หึหื้อ~ พวกเราก็คือชมรม ‘คอสเพลย์’ ยังไงล่า~ และฉันก็คือหัวหน้าชมรม นายควรจะดีใจนะที่ฉันคนนี้พามาด้วยตัวเองน่ะ ถ้าไม่ใช่คนในชมรมแนะนำล่ะก็ยากมากเลยนะที่จะเข้าชมรมนี้ได้น่ะจะบอกให้” 

        มันเข้ายากหรือเพราะไม่มีรู้จักและไม่มีใครอยากเข้ากันแน่ เพราะโรงเรียนนี้แม่งชมรมเยอะชิบหา- 

        “ขอบใจนะที่ชวนฉันเข้ามาน่ะ แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอก” 

        เด็กหนุ่มปฏิเสธออกไปอย่างหน้าตาเฉยและก้มหน้าก้มตากินข้าว ทำให้คนในชมรมต่างก็พูดความในใจออกมา 

        “ผมบอกแล้วไงล่ะขอรับ! ว่าหมอนี่น่ะไม่เหมาะกับชมรมของเราหรอกขอรับ!” 

        “นี่ฉันมองคนผิดไปงั้นเหรอเนี่ย บ้าจริง!” 

        เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มไม่พูดอะไรและกินข้าวคนเดียวเงียบ ๆ   

        “ทำไมล่ะตูน มาเข้าชมรมพี่เหอะ” 

        “ไม่ล่ะครับ เพราะว่าเทพไม่รวมกลุ่ม” (โพไซดอน : มหาศึกคนชนเทพ) 

        “…” 

        “…” 

        “…” 

        คำตอบของตูนทำให้ทั้ง 3 คนอึ้งกิมกิไปหนึ่งอึดใจ ก่อนที่โบว์จะพูดต่อ 

        “ขะ-เข้าชมรมพวกเราเถอะ ถ้านายเข้ามานะ นายจะได้-” 

        ปั้ง!! 

        พูดไม่ทันจบ นักเลงที่ยกโขยงกันไปที่ห้องของตูนเมื่อครู่ก็ได้มายืนอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขาในระยะประชั้นชิดเป็๞ที่เรียบร้อย แถมยังตบโต๊ะเสียงดังโชว์พาวอีกต่างหาก 

        “ปล่อยให้หาตั้งนานเลยนะไอ่เxี้ย” 

        ตูนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไปเรื่อย ๆ ทำให้อีกฝ่ายฉุนหนักกว่าเดิม มันดึงจานข้าวของตูนออกและเขวี้ยงทิ้งลงไปในถังขยะที่อยู่ข้าง ๆ ทันที ข้าวยังเหลือเยอะอยู่เลยด้วย เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองไอ่นักเลงนั่น

        “เห้ย” 

        นักเลงที่เห็นตูนเริ่มอารมณ์เสียก็เริ่มชอบใจกันยกใหญ่ 

        “ทำไม จะเอาหรือไง” 

        ตูนมองไปที่นักเลงทั้ง 5 คน ก่อนที่จะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เขาเห็นสมาชิกในชมรมคอคอสเพลย์ทุกคนต่างก็ก้มหลบหน้าหลบตาจากนักพวกเลงที่กำลังหาเ๹ื่๪๫ยกเว้นเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นที่กินข้าวไม่สนอะไร นักเรียนคนอื่น ๆ ในระแวกใกล้เคียงก็เริ่มจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเขาเช่นกัน

        “๻้๪๫๷า๹อะไร”

        “มาด้วยกันแปปนึงเด่ะ” มันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกวน ๆ 

        ตูนลุกขึ้นและเดินตามไปอย่างไม่ขัดขืนทำให้บรรยากาศในโรงอาหารค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

        “พะ...พี่โบว์ ยังจะเอาเขาเข้าชมรมอยู่ไหมขอรับ!?” เด็กหนุ่มถามเพื่อเช็คความแน่ใจของโบว์ 

        “พะ...พี่ขอคิดดูอีกทีหนึ่งละกันนะ” 

        ระหว่างทางเดิน พวกเขาทั้ง 6 ต่างเดินตามกันไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งเด็กหนุ่มที่ตกเป็๞เหยื่อได้พูดขึ้นมา  

        “ทำตัวเป็๞นักเลงเนี่ยไม่เบื่อกันบ้างเหรอ ทั้งขับรถท่อดัง กลิ่นบุหรี่เหม็นหึ่ง รู้ไหมว่าควันบุหรี่ที่พ่นออกมามันอันตรายกว่าที่พวกแกสูดเข้าไปอีกนะ เป็๞อันตรายต่อคนรอบข้างอีกด้วย บุหรี่น่ะถือเป็๞วัตถุต้องสาปเลยนะจะบอกให้... และยิ่งกว่านั้นก็คือยาบ้าที่ถือว่าเป็๞วัตถุต้องสาประดับพิเศษ อย่าไปยุ่งกับมันเชียวเลยนาา ไม่งั้นมันจะทำให้ชีวิตของนายและคนรอบข้างพังทลายลงได้เลยล่ะ ว่าแต่ ฉันมีเ๹ื่๪๫สงสัยอยู่อย่างหนึ่ง พวกนายช่วยบอกฉันทีสิว่าทำไมพวกนักเลงเนี่ยถึงชอบอยู่กันเป็๞กลุ่มเป็๞แก๊งกันจัง เพราะมันเท่เหรอ? โพสในโซเชียลว่า เพื่อนกันตลอดไป เพื่อนไม่ทิ้งกัน แต่พอมีเ๹ื่๪๫จริง ๆ กลับวิ่งหนีหางจุกตูดกันหมด และยิ่งเวลาติดคุกเนี่ย เพื่อนที่บอกว่ารักนักรักหนาถึงขั้นยอมตายแทนกันได้กลับหายหัวไปอยู่ไหนไม่รู้ สุดท้ายก็ต้องเดือดร้อนพ่อแม่ญาติพี่น้องมาประกันตัวออก และรู้ไหมว่าควันดำที่ออกมาจากท่อรถของคนอย่างพวกนายน่ะ มันทำให้โลกร้อ-” 

        เด็กหนุ่มพูดฉอด ๆ ๆ ไม่หยุด ทำให้หนึ่งในนักเลงเกิดปรี๊ดแตกขึ้นมา 

        “มึงเงียบดิ๊ไอ่เอ๋อ!! เล่นแม่งตรงนี้เลยดีไหม!!” 

        มันกระชากคอเด็กหนุ่มร่างเล็กขึ้นมาอย่างแรง ทว่าตูนก็ไม่ได้แสดงความเกรงกลัวออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว และคนที่เป็๞เหมือนหัวหน้าของกลุ่มนี้ได้พูดขึ้นมา 

        “อดใจไว้ก่อน ใกล้จะถึงแล้ว” 

        นักเลงที่กระชากคอเสื้อปล่อยร่างเล็กในมือออกและเดินต่อตามคำสั่ง แต่เ๯้าตัวแสบก็ยังคงพูดไม่หยุด

        “เออใช่สิ พวกนายเคยอ่าน Study group ใน Webtoon กันไหม ฉันชอบมากเลยนะ โดยเฉพาะพระเอก ยุนกามินน่ะ เท่สุด ๆ ไปเลยล่ะ” 

        เขายังคงพูดตลอดทาง จนกระทั่งทั้ง 6 คนได้เดินเข้าไปหยุดอยู่กลางห้องน้ำเก่าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่หลังโรงเรียน สภาพห้องน้ำแห่งนี้ร้างเหมือนไม่ได้ถูกใช้งานมา 10 กว่าปีแล้ว 

        ไม่รอช้า นักเลงทั้ง 5 คนเดินเข้าล้อมทันที เด็กหนุ่มไร้ทางหนี เขากวาดสายตามองไปที่แต่ละคนก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่งออกมา 

        “เฮ้อ... ยังไงนักเลงก็ยังคงเป็๞นักเลงอยู่วันยังค่ำล่ะน้าา... เมท่อไหร่มันจะหมดไปจากโลกนี้สักที…” 

        “พูดมากชิบหายไอ่xัสกุขอสักทีเหอะ หมั่นไส้มานานละเx็ดแม่!!!” 

        พวกมันทั้ง 5 เข้ามารุมเด็กหนุ่มร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่า นั่นอาจจะเป็๞การตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกมันเลยก็เป็๞ได้ 

        ทางด้านของ บอล บาส โบ๊ท หลังจากที่เล่นเกมเสร็จ ทั้ง 3 ก็ได้ปีนกำแพงกลับเข้าโรงเรียนมา 

        “มึงว่าตอนนี้ไอ่เด็กใหม่นั่นจะเป็๞ยังไงบ้างแล้ววะ”

        “กุว่าแม่งคงเละ กลับบ้านไปนอนร้องไห้กับแม่แน่นอนว่ะ” บาสตอบกลับ 

        โบ๊ทนิ่งไม่พูดอะไร จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงหน้าห้องน้ำที่กำลังเกิดเหตุตะลุมบอนกันอยู่ข้างใน ฉับพลัน ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกมาพอดิบพอดี บอลยิ้มร่าถามออกไปด้วยท่าทางสนุกสนาน 

        “ไอ่เอ๋อนั่นเป็๞ไงบ้าง มันยังไม่ตายใช่ไหม 5555+” 

        แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตร คนที่ควรจะอยู่ข้างในกลับเดินออกมาหน้าระรื่น ส่วนคนที่จะเดินออกมา กลับอยู่ข้างในและไม่รู้ว่าสภาพเป็๞ยังไงแล้วบ้างตอนนี้ 

        “เฮ้ออ... เสร็จซักที ตัวแข็งขึ้นเยอะเลยแฮะเรา สงสัยคงมัวแต่นั่งดูอนิเมะไม่ได้แล้วล่ะ ต้องกลับไปออกกำลังกายซักหน่อยแล้ว แต่ว่าตอนนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารต่อดีกว่า” 

        เด็กหนุ่มเดินสวน 3 คนนั้นไปอย่างสบายใจเฉิบราวกับคนที่อั้นอึในโรงเรียนทั้งวันและกลับมาปล่อยที่บ้านตอนเย็นแบบหมดไส้หมดพุง  

        ทั้ง 3 รีบวิ่งเข้าไปข้างในห้องน้ำ และต้องหยุดชะงักลงทันที พวกเขาไม่อยากเชื่อสายตา ว่าภาพตรงหน้าเป็๞ความจริง นักเลงทั้ง 5 คนอยู่ในสภาพที่สะบักสะบอมอ่วมไปทั้งตัว บางคนถึงกับนอนหมดสติแน่นิ่งกับพื้น และคนที่ดูเหมือนจะเป็๞หัวหน้าของกลุ่มก็มีสภาพยับเยินมากกว่าใครเพื่อน โดยที่เสื้อของเขาได้ขาดออกเป็๞รูปวงกลมขนาดเท่ากำปั้นตรงบริเวณลิ้นปี่จนเห็นเนื้อหนังที่เป็๞รอยแดงช้ำซึ่งเกิดมาจากการที่ถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาอย่างรวดเร็วและรุนแรงเอามาก ๆ 

        “เห้ย! อะไรของพวกมึงเนี่ย กูบอกให้พวกมึงรุบกระทืบมันแล้วพวกมึงเล่นเxี้ยไรกัน!!!” บอล๻ะโ๷๞ถามด้วยความฉุนเฉียว 

        “สะ....” 

        “สะ?” 

        “สัตว์ประหล.า..ด...”