เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        เมื่อเปิดประตูเข้ามากลับมีมือใครไม่รู้กระชากเธอให้เข้าไปหาหลี่เล่อเยียนไม่ทันตั้งตัวใบหน้ากระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่งนั้นเต็มๆ

" ผมเอง" ผมน่ะใครล่ะ จู่ๆ มากระชากแขนกันแบบนี้มันน่าโมโหมั้ยละเนี่ย

        " นี่...ปล่อย"เล่อเยียนที่พอปรับสายตาให้ชินกับความมืดของห้องได้ก็พยายามดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของคนฉวยโอกาสเธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้เห็นทำตัวนิ่งๆ อยู่ได้ตั้งนาน

        " อยู่นิ่งๆ ขอเวลาสักพัก"หยางหมิงเฉิงเอ่ยบอกน้ำเสียงราวกระซิบแกมอ้อนวอนไปในตัวเขาอุตส่านั่งนิ่งไม่ทำตัวรุ่มร่ามได้ตั้งนานแต่อดที่จะโมโหไม่ได้เพราะเหมือนเธอไม่เห็นเขาในสายตาเลยยังดีที่เธอมีน้ำใจกล่าวทักทายเขาในตอนแรกที่เจอกัน

        " ฉันมาตามไปทานข้าวไม่ใช่ให้คุณมาฉวยโอกาสกันแบบนี้นะคะ "เล่อเยียนที่ตอนนี้ถึงแม้ว่าหัวใจเธอจะเต้นแรงราวกับรัวกลองใหญ่แต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครมาทำตัวถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้หรอกนะ

        " ผมเปล่า...แค่กลัวคุณจะสะดุดล้มเพราะมันมืด" แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ล่ะสิไม่ว่า

        " ปล่อยฉันได้รึยังคะ แล้วพี่ฮ่าวตูล่ะไปไหนฉันคิดว่าอยู่ในห้องนี้ซะอีก"หลังจากที่ชินกับท่าทางแบบนี้แล้วเล่อเยียนจึงหยุดดิ้นเพราะเธอรู้สึกว่ายิ่งดิ้นเขายิ่งรัดเธอแน่นซึ่งมันไม่ดีแน่ๆ ในท่าทางแบบนี้ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่หลอกล่อเลือดกำเดาของเธอมากแม้ว่าเธอจะเคยอะไรๆ กับเขามาก่อนแต่นั่นคือเล่อเยียนคนเก่านะจะว่าไปหุ่นพ่อก้อนน้ำแข็งนี่ก็แน่นดีเหมือนกันนะ ฮิๆ

        "ฮ่าวตูออกไปเดินเล่นตรงสวนผักน่ะ "เมื่อคนในอ้อมกอดหยุดดิ้นเขาจึงคลายกอดไม่ให้รัดเธอแน่นจนเกินไปพร้อมกับก้มหน้ามาตอบคำถามของเธอไปด้วย

        " งั้นคุณตามสบายเลยนะคะ ฉันขอตัวไปตามพี่ชายก่อน "เล่อเยียนถือวิสาสะยกมือปลาหมึกของคนตรงหน้าออกจากเอวแล้วเตรียมตัวจะเอี้ยวตัวหลบหนีไปอีกทาง

        " เดี๋ยวก่อน ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ "หมิงเฉิงรีบคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันวันนี้เขากะว่าจะเคลียร์ใจกับเธอให้รู้เรื่องไท่อย่กปล่อยไว้นานอีกแล้ว

        " เรื่องอะไรคะ ฉันคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรจะต้องคุยกับคุณ"เล่อเยียนเริ่มหงุดหงิดเพราะเธอรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายตอนนี้ร้อนมากทำไมอากาศวันนี้ถึงได้ร้อนอบอ้าวถึงเพียงนี้นะทั้งๆ ที่เมื่อหัวค่ำลมยังเย็นอยู่เลย

        " แต่ผมมี.....จะคุยเรื่องของเรา "คนมือไวไม่ยอมปล่อยซ้ำยังจูงมือเธอมานั่งรอเขาที่ปลายเตียงเพราะตอนนี้เขาต้องใส่เสื้อผ้าก่อน

        " งั้นฉันออกไปรอคุณข้างนอกดีกว่าค่ะ "เล่อเยียนไม่รอช้ารีบเร่งสปีดความเร็วในทันที

        " พี่ .....คุณต้องเรียกผมว่าพี่ " หยางหมิงเฉิงกล่าวน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการ

        " คะ ฉันจำได้ว่ามีพี่ชายแค่คนเดียว " เล่อเยียนตอบน้ำเสียงยียวนแล้วเดินจากไปเชอะ ใครจะไปเรียกคนอย่างหมอนั่นว่าพี่กันล่ะฉันอายุตั้ง 25 ปีจะมาเรียกนายพี่จะเป็นไปได้ยังไงหึหึ

        คนฟังได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับนิสัยดื้อรั้นที่มีมาแต่ไหนแต่ไรของเล่อเยียนเขาไม่ถือสาเธอหรอกออกจะเอ็นดูเธอด้วยซ้ำอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าสภาพจิตใจของเธอยังคงดีอยู่ไม่เลวร้ายเหมือนกับที่เขาคิดไว้แต่เรื่องระหว่างเธอกับเขาคงต้องหาเวลามาคุยกันให้เข้าใจเพราะเขามีเวลาไม่มากคงต้องพาเธอกลับแล้วไปทำเรื่องแต่งงานให้ถูกต้องและให้เร็วที่สุด

        " พี่ไปไหนมาคะ ฉันเดินไปตามที่ห้องไม่เจอ "เล่อเยียนที่ตอนนี้สภาพหัวฟูเพราะเธอต่อสู้ดิ้นรนออกจากอกแกร่งทำให้ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่ไม่ทันได้ใส่ใจจัดระเบียบตัวเองรีบวิ่งออกมาซะก่อน

        " ออ พี่ไปเดินเล่นมาน่ะ สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่เลวนะบรรยากาศดีมากเลยเงียบสงบดี" หลี่ฮ่าวตูบอกน้องสาวออกไป

        " ถ้างั้นพี่ไปทานข้าวเถอะค่ะฉันทำบะหมี่ไว้รอแล้วกินร้อนๆ จะได้อร่อย" เล่อเยียนไม่ซักไซ้ไล่ความกับเขามากมายบอกให้พี่ชายไปทานอาหารที่หล่อนและเพื่อนเตรียมไว้ให้จะได้กลับบ้านพักเพื่อพักผ่อน

        จากนั้นสองหนุ่มก็ลงมือทานอาหารด้วยความหิว

        เขาไม่รู้ว่าอาหารอร่อยหรือเพราะตัวเองหิวมากกันแน่บะหมี่ 1 หม้อใหญ่ถ้าให้เล่อเยียนและเพื่อนทานทั้ง 3 คนคงทานกันไม่หมดแต่ทั้งสองหนุ่มก็ทานมันจนหมดไม่เหลือแม้แต่น้ำสักหยดอีกทั้งยังมีซาลาเปาลูกใหญ่ 8ลูกที่เล่อเยียนหยิบออกมาจากในมิติทั้งสองก็กินมันจนแกล้งสามสาวได้แต่ยืนอ้าปากค้างมองตาปริบๆ กับความสามารถในการกินนี้

        ทางด้านของสองสาวยวี่ไท่และหมี่เมี่ยนหลังจากที่ทำอาหารเสร็จแล้วทั้งสองก็เข้าห้องนอนไม่อยู่รบกวนเพราะคิดว่าทั้งพี่และน้องคงมีเรื่องที่จะต้องคุยกันอีกมากเมื่อทานข้าวเสร็จเล่อเยียนรับหน้าที่เก็บถ้วยชามไปล้างทำความสะอาด

        " พี่จะกลับที่พักเลยหรือเปล่าคะว่าแต่ที่พักพี่อยู่ไกลไหมคะ"เล่อเยียนเอ่ยถามพี่ชาย

        " นี่ก็ดึกมากแล้วรบกวนเวลาน้องพอสมควรงั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะมาคุยธุระสำคัญกับน้องแล้วกัน"ฮ่าวตูที่คิดว่าได้เวลาสมควรที่จะกลับและปล่อยให้น้องสาวของเขาได้พักผ่อนเพราะเธอเพิ่งจะหายจากเป็นลมแดดจากการทำงานมาเอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยธุระสำคัญก็ยังไม่สาย

        " พรุ่งนี้พี่มาเช้าหน่อยได้ไหมคะเพราะฉันจะต้องลงพื้นที่ตอนนี้อยู่ในช่วงของฤดูเก็บเกี่ยวนะคะฉันขาดงานไม่ได้แล้วเพราะโดนหักแต้มไปเยอะมากเลยค่ะ"เล่อเยียนไม่รู้ว่าธุระสำคัญที่พี่ชายหล่อนต้องการจะคุยนั้นคือเรื่องอะไรแต่หล่อนก็ไม่อยากจะหยุดงานเพียงแค่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหล่อนแทบจะไม่มีแต้มคะแนนให้เหลือสำหรับการแบ่งปันพืชผลในรอบต่อไปแล้ว

        " พรุ่งนี้ก็หยุดเถอะถือว่าพี่ขอแล้วกันพี่ไม่อยากเห็นเธอต้องมาเหนื่อยเพราะพี่อีกแล้วพี่จะทำทุกอย่างแทนเธอเองเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องส่งพี่หรอก แค่มาปิดประตูรั้วบ้านก็พอ"ฮ่าวตูตูพูดแค่นั้นก็เดินนำไปยังหน้าบ้านเว้นระยะห่างให้เพื่อนเขาได้พูดคุยกับน้องของเขาบ้าง

        " ทำไมคุณถึงไม่ไปกับพี่ฉันละคะคุณมายืนทำอะไรตรงนี้"เล่อเยียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าผู้ชายคนนี้มายืนทำอะไรทำไมถึงยังไม่กลับไปพร้อมพี่ชายของเธอ

        " พรุ่งนี้รอผมกับพี่ชายของคุณอยู่ที่บ้านไม่ต้องออกไปทำงานเข้าบ้านไปเถอะผมจะกลับแล้ว" ทำไมจะต้องมาพูดอะไรซ้ำๆ พูดครั้งเดียวหล่อนก็เข้าใจไม่ใช่เด็กแล้วนะ

        เช้าถัดมาเล่อเยียนก็ต้องลาอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งยวี่ไท่และหมี่เมี่ยนรับปากว่าจะบอกคณะกรรมการให้ ข่าวที่แว่วมาว่ามีปัญญาชนมาใหม่นั้นแพร่สะพัดไปทั่วแต่ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าปัญญาชนคนนั้นทุกคนเริ่มชินกับการขาดงานของหลี่เล่อเยียนปล่อยหล่อนไปเถอะเพราะเมื่อถึงเวลาปันผลเวลานั้นแหละที่หล่อนจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า

        ทางด้านของคุณครูคนสวยผู้แสนดีก็ต้องหยุดการเรียนการสอนเพื่อที่มาช่วยเก็บเกี่ยวในฤดูนี้ด้วยชาวบ้านชื่นชอบเธอมากเพราะกิริยามารยาทเธอนั้นช่างอ่อนหวานราวกับเป็นนางฟ้านางสวรรค์แม่เฒ่าเว่ยเริ่มเอนเองไปทางครูสาวปัญญาชนคนนี้อย่างชัดเจนเมื่อได้เห็นหน้าตาเธอใกล้ๆแม้ว่าจะสวยสู้เล่อเยียนไม่ได้ แต่ถ้าเทียบกับหน้าที่การงานแล้วคุณครูคนสวยนั้นดีกว่าหล่อนเป็นไหนๆ

        เล่อเยียนเตรียมอาหารเช้าไว้รอพี่ชายและเผื่อแผ่ถึงผู้ชายคนนั้นด้วยจะว่าไปเธออดตื่นเต้นกับเรื่องที่พี่ชายจะคุยด้วยไม่น้อยเธอนึกไม่ออกเลยจริงๆเรื่องสำคัญที่พี่ชายของเธอบอกนั้นคือเรื่องอะไร แต่ถ้าให้เธอเดาคงจะเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอนไม่งั้นเขาคงไม่กำชับให้เธอหยุดงานในวันนี้แน่

        รอไม่นานทั้งพี่ชายและหยางหมิงเฉิงก็มาถึงบ้านพักเธอยกอาหารออกมาทานนอกบ้านเพราะถึงแม้จะเป็นยามเช้าแต่อากาศในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวนี้ก็ร้อนจนแทบจะทนไม่ไหวส่วนอาหารเช้าของเธอนั้นก็คงหนีไม่พ้นถั่วเขียวต้มน้ำตาลเหมือนเดิมเพราะเธอยังทานอาหารอะไรไม่ได้เธอเคยลองแล้วไม่ใช่ว่าไม่พยายามเพียงแต่กินเข้าไปก็อาเจียนออกมาจนหมดอยู่ดีอาการของเธอนั้นชัดเจนมากได้แต่ภาวนาว่าตอนที่พี่ชายของเธอมาอาการแพ้นี้จะไม่แสดงให้พวกเขาเห็น

        " ฉันเตรียมอาหารไว้ให้เดาว่าพี่คงยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า"เล่อเยียนบอกพี่ชายพร้อมกับเตรียมถ้วยจานไว้สำหรับรับประทานอาหาร

        " ขอบใจน้องมากนะพี่ยังไม่มีเวลาเตรียมอะไรเลย"ฮ่าวตูบอกไปตามตามตรงเพราะเขาไม่ได้มีข้าวของติดตัวอะไรมามากมายเท่าใดนักนอกจากเสื้อผ้าและหลักฐานยืนยันตัวตน

        " ไม่เป็นไรหรอกค่ะเชิญพวกพี่ทานข้าวกันก่อนฉันจะนั่งรอตรงนี้"เมื่อเล่อเยียนจัดการเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วเธอก็นั่งลงอย่างเงียบๆปล่อยให้สองหนุ่มได้ทานข้าวกัน

        " คุณกินหรือยัง" หมิงเฉินถึงกับต้องขมวดคิ้ว เพราะอาหารตรงหน้ามีสำหรับคนทานเพียง 2 คนเท่านั้น

        " ฉันทานเรียบร้อยแล้วค่ะเชิญพวกคุณตามสบายเถอะ"หลังจากที่ได้รับคำยืนยันจากเธอว่าเธอทานอาหารแล้วเขาจึงลงมือทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

        อุ๊ปปปปปปปปปปปปปป

        แต่เพียงแค่ได้กลิ่นกับข้าวที่พวกเขาตักลงจานเล่อเยียนก็มีอาการพะอืดพะอมรีบปิดปากตัวเองแล้ววิ่งไปห้องน้ำทันที ในที่สุดสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็มาถึงสวรรค์ก็ไม่ฟังคำขอร้องของเธอเลยทำไมจะต้องมาแพ้อะไรตอนนี้ด้วยนะ

        เมื่อถึงห้องน้ำเธอก็โก่งคออ้วกจนหมดไส้หมดพุงแต่แล้วสักพักมีมือของใครคนหนึ่งตามมาลูบหลังให้เธอด้วยเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะสังเกตว่าเป็นใครเพราะตอนนี้เธอต้องการเอาสิ่งที่เธอกินนั้นออกมาให้หมด

        " เป็นแบบนี้นานหรือยัง"หมิงเฉิงที่รีบเดินตามเธอมาทันทีหลังจากที่เธออ้วกเสร็จเขาก็ได้ถามเธอขึ้น

        " ก็แค่โรคกระเพาะค่ะ สงสัยทานข้าวไม่ตรงเวลา"เธอไม่รู้หรอกว่าคนยุคนี้จะรู้จักโรคกระเพาะหรือไม่พูดไปก่อนแล้วกัน

        " ไปหาหมอเถอะอย่าปล่อยไว้นาน" พูดจบเขาเตรียมตัวที่จะอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวเพื่อที่จะพาเธอไปยังโรงพยาบาล

        " ฉันแค่อาเจียนไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยจะไปโรงพยาบาลทำไมสิ้นเปลืองเปล่าๆ"เล่อเยียนแหวขึ้นผู้ชายคนนี้จะอะไรกับเธอกันนักกันหนานะ

        " เป็นมากเป็นน้อยไปถึงโรงพยาบาลให้หมอตรวจก็คงได้รู้กันคุณไม่ใช่หมอไม่ควรสันนิษฐานอะไรมั่วๆส่วนค่ารักษาผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง" นี่คงจะเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่เธอได้ยินจากปากของเขาตั้งแต่ที่พบกัน

        " ฉันไม่ไปแล้วก็ช่วยปล่อยฉันลงได้แล้วฉันเดินเองได้"ตอนนี้เธอเหมือนจะความดันขึ้นอารมณ์ของเธอไม่คงที่เอาซะเลยเธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

        " งั้นเดินดีๆ ไปนั่งพักตรงนู้นก่อน"ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบ้านเพราะเขาดูเจ้ากี้เจ้าการจัดการไปซะทุกอย่างทำราวกับว่านี่คือบ้านของเขา

        " เป็นไงบ้างไหวไหม ไปหาหมอดีหรือเปล่า"เข้าตู้เลยถามหลังจากที่น้องสาวกลับมานั่งยางที่เดิม

        " ไม่เป็นไรหรอกค่ะค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว" เล่อเยียนหลับตาเพราะเธอไม่อยากที่จะเสวนากับใครอีกต่อไปแล้วขอเพียงให้เธอนั่งพักเงียบๆ คนเดียวสักพักก็คงจะดีขึ้นเอง

        ตอนนี้สิ่งที่เริ่มกังวลมากที่สุดไม่ใช่ว่าเธอตั้งครรภ์หรือไม่แต่สิ่งที่น่ากังวลมากที่สุดตอนนี้ก็คือเขาจะสงสัยหรือไม่ว่าอาการของเธอนั้นเป็นอะไรแล้วถ้าเกิดเขารู้ว่าเด็กในท้องนี้เป็นลูกของเขาเธอจะทำยังไงดีหรือจะปฏิเสธไปเลยว่าไม่ใช่ลูกของเขา เธอจะดูเป็นหญิงหลายใจไหมยิ่งคิดยิ่งปวดหัวทำไมชีวิตของเธอถึงยังไม่เจอความสุขสักทีนะ