ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        “ก็ได้” ต่งเสี่ยวเสี่ยวเก็บชามใส่ตู้“แต่ลูกเล่าให้แม่ฟังก่อนดีไหม ว่าหัวไปโดนอะไรมา?”

        ฉินไห่หยางก้มหน้าลงทันที ไม่พูดอะไรอีก

        “ลูกกลัวอะไรเหรอ?” ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้าไปแตะไหล่เขาเบาๆ“แม่รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว ถึงลูกจะปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

        ฉินไห่หยางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองเขาพลางคลี่ยิ้ม“ถ้าลูกคิดว่าแม่ไม่รู้เรื่องอะไร แล้วแม่จะกลับมาทำไมแถมยังซื้อของมาตั้งมากมายขนาดนี้อีก?”

        พอนึกถึงคำพูดที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวคุยกับหวังชิงซานก่อนหน้านี้สมองน้อยๆ ของฉินไห่หยางก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ “แม่กำลังวางแผน...”

        จริงๆแล้วฉินไห่หยางคิดว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะไปแจ้งความ

        เขาเลยเสนอตัวเข้ามาช่วย

        ใครจะรู้ว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้คิดแบบนั้นเธอตั้งใจจะลงมือเอง

        “ใช่” ต่งเสี่ยวเสี่ยวพอจะเดาสิ่งที่เขาคิดออก“จะปล่อยให้คนอื่นมารังแกพวกเราแล้วพวกเราไม่ทำอะไรเลยได้ยังไงกันล่ะ?”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ใช่คนแบบนั้น

        เธอไม่ยอมทนโดนอะไรแบบนั้นแน่นอน

        “ดีครับ!” ฉินไห่หยางตื่นเต้นขึ้นมาทันที“ผมนึกว่าแม่รู้ว่าบ้านเราโดนขโมย เลยซื้อของมาคืนซะอีก”

        ที่แท้เธอก็คิดแผนตอบโต้ไว้แล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกระซิบเบาๆ ข้างหูฉินไห่หยางจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มลงมือตามแผนทันที

        ตอนที่หวังชิงซานกลับไปเธอยังช่วยทำอะไรบางอย่างให้พวกเขาด้วยต่งเสี่ยวเสี่ยวเอาของเหล่านั้นไปวางไว้ที่มุมกำแพงแล้วก็แอบซ่อนไว้ข้างประตูครัวด้วย

        เธอตั้งใจใส่เนื้อชิ้นใหญ่ๆ ลงไปในหม้อแถมยังเอาผงยาบางอย่างทาไว้ที่หูหม้อ

        ของพวกนั้นเธอเตรียมไว้ต้อนรับพวกโจรโดยเฉพาะ!

        กว่าพวกเขาจะทำทุกอย่างเสร็จก็เย็นมากแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงเริ่มทำอาหารเย็น

        ตอนกินข้าว ฉินไห่เยว่ดูเหม่อลอยต่งเสี่ยวเสี่ยวลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเยว่ไม่สบายเหรอ?”

        ฉินไห่เยว่เงยหน้ามองฉินซู่เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

        ฉินซู่มองลูกสาวคนเล็กก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนฉินไห่เยว่รู้ว่าเขาบาดเจ็บ

        “เสี่ยวเยว่ ลูก...” ฉินซู่ยังพูดไม่ทันจบฉินไห่เยว่ก็เดินเข้าไปจับแขนเสื้อต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น “แม่คะเมื่อคืนพ่อปกป้องพวกเราแล้วต่อสู้กับคนร้าย ดูเหมือนจะเจ็บตัวอีกแล้ว”

        ตอนกลางดึก ฉินไห่เยว่กลัวมากถ้ามีต่งเสี่ยวเสี่ยวอยู่ด้วย คงกอดเธอเอาไว้ถึงจะนอนหลับ

        เธอนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม

        พอกำลังจะเคลิ้มหลับก็ได้ยินเสียงพ่อถอนหายใจ เธอจึงสะดุ้งตื่น

        เด็กน้อยเห็นฉินซู่ลุกขึ้นนั่งมาแกะผ้าพันแผลออกบาดแผลมีเลือดซึมออกมา เมื่อวานเขาเปลี่ยนผ้าพันแผลอย่างยากลำบากคนเดียวพอล้มนอนลงบนเตียง ก็นอนไม่หลับทั้งคืน

        ฉินไห่หยางอึ้งไป

        เขาไม่รู้เรื่องนี้เลย

        เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาก็ตกใจกลัวเหมือนกัน หวังชิงซานกลับมาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขานอนบนเตียงอยู่นานกว่าจะสงบลงได้

        ไม่นานก็ผล็อยหลับไป เลยไม่ทันสังเกตเห็น

        เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับเดินเข้ามาขมวดคิ้วแน่น แล้วมองฉินซู่“ทำไมไม่บอกฉัน?”

        ฉินซู่ยิ้มบางๆ“มันไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันเปลี่ยนผ้าพันแผลเองแล้วพวกเรากินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วจะได้...”

        ฉินซู่ยังพูดไม่ทันจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็วางของในมือลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างแรง บรรยากาศในห้องก็เงียบลงทันที

        ทุกคนไม่กล้าหายใจ ฉินซู่ก้มหน้า ไม่พูดอะไรเหมือนเด็กที่ทำผิด

        “ฉินซู่” คราวนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวขึ้นเสียงยืนอยู่ตรงหน้าจ้องเขาเขม็ง “สามีภรรยาควรจะต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไม่ใช่เหรอ?”

        “พอเกิดอะไรขึ้นมาก็ไม่ยอมบอกฉันนายจะรอให้ขาหายดีแล้วค่อยไปมีคนใหม่งั้นเหรอ?” ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่ต่างเงยหน้ามองฉินซู่

        ไม่จริงใช่ไหม?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดีขนาดนี้พ่อของพวกเขาจะไปหาคนใหม่จริงๆ เหรอ?

        “ไม่ใช่” ฉินซู่เป็นคนซื่อตรงคนหนึ่งพอได้ยินคำพูดแบบนี้ก็ลนลาน “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นฉันแค่รู้ว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาล…”

        ฉินซู่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกต่งเสี่ยวเสี่ยวขัดขึ้นอีกครั้ง

        “คิดว่าฉันยุ่งที่โรงพยาบาลเลยไม่อยากทำให้ฉันลำบากใช่ไหมก็เลยไม่พูดสินะ!” ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็เอียงคอเอามือเท้าเอว“นายไม่ใช่หมอ การรักษาระหว่างนายกับฉันมันต่างกันนายอยากจะทำให้ตัวเองเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิตหรือไง?”

        “ฉินซู่!”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบแล้วก็ตะโกนอีกครั้งแต่เขาก็แค่ก้มหน้าลง คิดอะไรหลายอย่างในใจ ก่อนจะขอโทษออกมา

        “ต่อไปจะทำแบบนี้อีกไหม?”

        “ไม่ทำแล้ว”

        พอเรื่องทุกอย่างคลี่คลายลงแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบกลับไปที่นั่ง กินข้าวในชามอย่างรวดเร็ว

        เธอหันกลับไปมองลูกทั้งสามพวกเขาก็กินข้าวในชามเสร็จอย่างรวดเร็ว ฉินไห่หยางและเฉินเฉินเก็บชามไปไว้ในครัว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับมาทำแผลให้ฉินซู่

        เธอค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออกเห็นบาดแผลที่เพิ่งดีขึ้นฉีกขาดอีกครั้ง หัวใจของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็สั่นไหว

        ความเจ็บปวดแบบนั้นมันสาหัสขนาดไหน เธอรู้ดี

        ฉินซู่เป็นคนที่เข้มแข็งมากแต่การที่เขานอนไม่หลับทั้งคืน มันก็เพียงพอที่จะอธิบายได้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนผ้าพันแผลและทายาให้เขาใหม่พลางถอนหายใจเธอบ่นออกมาอีกหลายคำ ฉินซู่มองเธอก้มหน้า ทำแผลให้ตัวเองความรู้สึกมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ

        พอทำแผลเสร็จต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไปล้างชามในครัว ตรวจดูกับดักที่เธอกับฉินไห่หยางวางไว้

        เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วเธอก็กลับไปที่ห้อง แล้วนั่งอยู่บนเตียงเล่านิทานให้เด็กทั้งสามคนฟัง

        ฉินไห่เยว่เป็นเด็กผู้หญิงเธอชอบอ้อนต่งเสี่ยวเสี่ยวมากกว่าคนอื่นๆ

        เธอซบอยู่ในอ้อมกอดของต่งเสี่ยวเสี่ยวฟังไปฟังมาก็ผล็อยหลับไป

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอุ้มฉินไห่เยว่นอนลงบนเตียงเธอเตรียมจะพักผ่อนแต่สักพักก็ได้ยินเสียงดังมาจากนอกประตู

        “คนมาแล้วเหรอ?”

        ฉินไห่หยางชะงักไปฉินซู่ได้ยินดังนั้นก็เดาได้ว่าสองแม่ลูกกำลังทำอะไรกัน

        เขายิ้มอย่างอ่อนใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยกนิ้วขึ้นทาบริมฝีปาก“ชู่ว” เธอจงใจส่งเสียงดังในห้องคนสองคนที่กำลังจะปีนกำแพงเข้ามาก็ถอยกลับไป

        “นี่มันอะไร?” ฉินไห่หยางไม่ค่อยเข้าใจไม่ใช่ว่าควรปล่อยให้พวกเขารีบเข้ามาเหรอ?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มอย่างมีเลศนัยเธอไม่พูดอะไร จงใจส่งเสียงดัง แล้วก็หาวหลายครั้ง

        จากนั้นเธอก็ดับไฟ สวมเสื้อผ้าให้พร้อมแล้วถือไม้ท่อนใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู

        เดี๋ยวเธอจะให้พวกขโมยได้เห็นว่าถ้ากล้าขโมยของบ้านพวกเขา จะมีจุดจบเป็นอย่างไร?

        คนที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงดังพักหนึ่งพอแน่ใจว่าในห้องไม่มีเสียงอะไรแล้ว ทั้งสองคนก็สบตากัน

        “คืนนี้พวกเราคนหนึ่งเข้าไปหาอะไรในครัวก่อนอีกคนไปที่ห้องใต้ดิน”

        “เราแยกกันทำงานนะฉันจะไปที่ครัวก่อนแล้วเดี๋ยวไปช่วยที่ห้องเก็บของใต้ดิน!”

        เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วทั้งสองคนก็ปีนกำแพงเข้าไปในลานบ้าน

        เพิ่งจะปีนเข้าไปมือก็เผลอไปโดนอะไรบางอย่างเข้า

        เขาใช้แสงจันทร์มองดูสิ่งที่อยู่ในมือชายคนนั้นก็ร้องเสียงดังออกมาทันที เพื่อนอีกคนกลับตาไว รีบพุ่งเข้ามาปิดปากเขาไว้

        ด่าทอเสียงต่ำ“ไอ้บ้านี่ สมองแกมีปัญหาหรือเปล่า ถ้าแกยังส่งเสียงดังแบบนี้เราสองคนได้ซวยกันแน่ๆ รู้ไหม!”