เช้าวันรุ่งขึ้น
โซ่วหยู่เหยียนรีบตื่นั้แ่เช้าตรู่ร่างบางเดินไปหาบน้ำจากลำธารไม่ไกลนักเพื่อนำมารดผักที่นางปลูก แม้จะทำงานเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดแต่นางก็ไม่เคยปริปากบ่นหรือแม้แต่โทษโชคชะตาเลยแม้แต่น้อย
“อ้าวนี่หยู่เหยี่ยนเ้าอยู่นี่เองงั้นหรือ”เสียงหญิงสูงวัยเอ่ยเรียกนาง
นางค่อยๆหันไปมองตามเสียงนั้นก็จะยิ้มออกมาอย่างอ่อนน้อม
“ท่านป้าเหนียงท่านมาทำอะไรแต่เช้าตรู่กันเ้าคะ”
“ก็ข้าผ่านมาทางนี้พอดีนะซิเลยแวะเอาลูกพลับที่บ้านมาฝากที่บ้านข้าปลูกลูกพลับไว้เยอะทิ้งไว้ก็หล่นเน่าเสียจะเอาไปขายข้าก็ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรเพราะบ้านข้ารวยอยู่แล้วสู้เอามาให้คนยากไร้เช่นบ้านเ้าได้กินยังพอจะมีประโยชน์เสียกว่าเ้าว่าจริงมั๊ย”นางพูดขึ้นก่อนจะยิ้มราวกับดูเหยียดหยัน
โซ่วหยู่เหยียนที่รู้ดีว่าป้าเหนียงเป็คนเช่นไรนางจึงไม่ใส่ใจกับคำพูดดูถูกนั่นนัก
“ขอบคุณท่านป้าเหนียงที่อุตส่าห์นึกถึงครอบครัวข้า”
หญิงผู้นั้นรีบยื่นตระกร้าลูกพลับให้กับนาง
“จะว่าไปหากเ้าเลือกแต่งงานกับคุณชายเหมาข้าว่าป่านนี้เ้าคงได้เป็ฮูหยินเศรษฐีนั่งนอนบนกองเงินกองทองไม่ต้องมาตรากตำทำงานหนักเช่นนี้ข้าล่ะเสียดายความงามของเ้านัก โซวอิงหยวนแม้จะเป็คนขยันและมีใบหน้าหล่อเหลาแต่ฐานะกลับยากจนนักหากข้าเป็สาวๆข้าก็ไม่มีวันเลือกเป็สามีเด็ดขาด”
“หากท่านป้าย้อนไปเป็สาวๆได้ข้าคิดว่าข้าก็คงจะไม่เลือกท่านเช่นกันและต่อให้ท่านงดงามหยาดเยิ้มราวกับเทพธิดาข้าก็ไม่คิดสนเพราะข้าหาได้ชอบสตรีที่ปากร้ายเที่ยวยุแยงให้ครอบครัวผู้อื่นแตกแยกเช่นนี้ไม่ ข้าต้องขอบใจท่านป้าที่หวังดีกับฮูหยินของข้าข้ารู้ดีว่าข้ามีฐานะที่ต่ำต้อยยากจนแต่ท่านป้าคอยดูเถอะข้าจะทำให้ฮูหยินและลูกของข้าอยู่อย่างสุขสบาย”โซ่วอิงหยวนที่เดินมาหาฮูหยินจึงทันได้ฟังสิ่งที่ป้าเหนียงพูดทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตอบกลับป้าเหนียง
“หึ คนเช่นเ้างั้นหรือฮ่าฮ่า ฮ่าอย่ามาทำเป็พูดดีไปเลยข้ามิมีวันเชื่อเ้าหรอกว่าคนเช่นเ้าจะร่ำรวยได้เลิกฝันลมๆแล้งเสีย”นางพูดขึ้นอย่างดูถูก
“งั้นข้ากลับก่อนนะหยู่เหยียนหากเ้าเปลี่ยนใจก็บอกข้าได้คุณชายเหมายังรอเ้าอยู่ข้าจะช่วยเป็แม่สื่อให้อย่ามัวขลุกตัวเสียเวลากับคนเช่นนี้อยู่เลย”นางพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าโซ่วอิงหยวนอย่างสมเพชก่อนจะรีบเดินจากไป
โซวหยู่เหยียนมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของผู้เป็สามีนางค่อยๆเผยรอยยิ้มอันอ่อนหวานออกมาให้กับเขา
“ท่านพี่ท่านอย่าได้ใส่ใจกับสิ่งที่ท่านป้าเหนียงพูดเลยเ้าค่ะสำหรับข้าแล้วต่อให้ย้อนเวลาไปได้ข้าก็ยังคงเลือกท่านพี่เป็สามี”
เขาหันมายิ้มให้กับนางก่อนจะมองดูลูกพลับที่อยู่ในตระกร้านั่นกลิ่นหอมอ่อนๆของลูกพลับโชยมาแตะที่จมูกของเขาเข้าอย่างจัง ความพิเศษในด้านการรับกลิ่นััของเขายังคงใช้งานได้ปกติ
“จริงสิทำไมข้าคิดไม่ได้กันข้าเคยเป็อัจริยะด้านการคิดค้นน้ำหอมในยุคที่จากมานี่ หากข้าสามารถทำน้ำหอมขายในยุคนี้ได้น่าจะดีไม่ใช่น้อยนี่คงเป็ข้อดีของคนในยุคที่เจริญแล้วสินะ ตระกูลโซ่วของข้าจะต้องมีฐานะที่มั่งคั่งดังเช่นในปัจจุบันให้ได้”เขาพูดเบาๆในใจก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
“ท่านพี่ท่านคิดอะไรอยู่งั้นหรือเ้าคะ”นางถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูยิ้มแย้มของเขา
“อ่อข้าเพียงนึกอะไรบางอย่างได้น่ะ อื้มเดี๋ยวเช้านี้ข้าว่าจะขึ้นเขาซักหน่อยน่ะ”
“ท่านพี่จะขึ้นเขาไปทำอะไรกันเ้าคะ”
“ข้าอยากขึ้นไปเก็บพันธุ์ไม้ดอกหน่อยนะ”
นางขมวดคิ้วขึ้นด้วยความฉงน
“ท่านจะนำพันธุ์ไม้ดอกมาทำอะไรกันงั้นหรือเ้าคะ”
“เอาไว้สิ่งที่ข้าทำเป็ผลวันนั้นเ้าก็จะรู้เอง”
นางที่ไม่ชอบพูดมากความจึงทำได้เพียงแต่พยักหน้าให้เขา
โซ่วอิงหยวนไม่รอช้าเขารีบสะพายกระบุงไม้ไผ่สานขึ้นไว้กลางหลังพร้อมกับหยิบเสียบไม้เล็กๆใส่ไว้ในกระบุงก่อนจะเดินขึ้นเขาไปในทันที
ด้วยพื้นป่าที่ค่อนข้างชื้นและอุดมสมบูรณ์จึงไม่แปลกนักที่จะมีพันธุ์ไม้ดอกไม้ขึ้นตามทั้งสองข้างทางที่เดินขึ้นไป
กลิ่นหอมชื้นๆของป่าไม้ยามเช้าทำให้เขารู้สึกสดชื่นยิ่งนักทันทีที่เขาเดินขึ้นมาถึงธารน้ำตกกลิ่นหอมๆของดอกกุหลาบป่าก็โชยมาแตะที่จมูกเขารีบเดินไปยังต้นกำเนิดของกลิ่นนั้นในทันที
ดอกกุลาบกลีบเล็กๆที่อยู่กระจุกกันเป็ช่อๆกำลังเบ่งบานสะพรั่งมีทั้งสีขาว สีชมพูสีแดงสลับกันไปบ้างก็เป็กลีบเดี่ยวบ้างก็เป็กลีบซ้อนช่างสวยงามยิ่งนัก
เขารีบใช้เสียมเล็กๆที่นำติดตัวมาด้วยขุดต้นเล็กๆของมันใส่กระบุงเพื่อจะนำไปปลูกไว้ที่บ้านส่วนดอกของมันเขาก็เก็บใส่ไว้ในตระกร้าก่อนจะออกเดินสำรวจหาดอกไม้ชนิดอื่นๆต่อ
300
