第 十三 章
เสียงเด็กทารกร้องไห้จ้าภายในห้องพักของจื่อหลง ทั้งยังมีแม่นมและหมัวมัวของเขาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เขาเหลือบสายตาไปมองคนที่ยังนอนนิทราอยู่บนเตียงของตนเองด้วยความโล่งใจ
"เสี่ยวเสวียนหลับไปนานหรือยัง"
"นานแล้วเ้าค่ะนายน้อย อย่าได้ใส่ใจผู้อื่นนักเลย ดูาแตัวเองก่อนเถอะ"หมัวมัวถึงกับถลึงตามองเ้านายที่ตนเลี้ยงดูมาแต่เยาว์วัย
"นั่นสิขอรับ ยังโชคดีที่กระบี่ไม่ได้ถูกจุดสำคัญไม่เช่นนั้น..."
"อย่าคิดมาก ข้ารู้ตัวเองดีว่าอาการสาหัสมากน้อยเพียงใด"
"รู้ตัวพ่อแม่ของเด็กคนนั้นหรือยัง"น้ำเสียงแหบแห้งจากอาการาเ็ถามไถ่ด้วยความเป็ห่วง
"พวกเราหาจนทั่วแล้วขอรับแต่ไม่พบร่องรอยเลย น่าแปลกจริงๆ ที่นั่นเปรียบเหมือนสนามรบขนาดย่อมแต่ทำไมจึงมีห่อผ้าของเด็กน้อยคนนี้ได้"ปู้เฉินขมวดคิ้ว
"เ้าดูจนแน่ใจแล้วหรือ"
"แน่ใจแล้วขอรับ"จื่อหลงถอนหายใจเมื่อได้ฟังคำตอบ
"ช่างเถอะถ้าเป็เช่นนี้ก็ให้ถือเป็ลิขิต์ ข้าจะเลี้ยงดูเด็กน้อยคนนี้เอง"ทันใดนั้นเสียงร้องไห้แผดจ้าก็เงียบสนิทลง มีเพียงเสียงสะอื้นน้อยๆ ออกมาเท่านั้น แม่นมที่หมัวมัวเสาะหามาให้ถึงกับยิ้มเมื่อเด็กน้อยผู้นี้รีบอ้าปากไซ้หานมแล้วดื่มราวกับอดอยาก
"เงียบเสียงแล้ว"หมัวมัวยิ้มกว้าง
"เช่นนั้นให้หมอเหยียนมาดูอาการนายน้อยเถอะอย่าบ่ายเบี่ยงอีกเลย"หมัวมัวพูดด้วยน้ำเสียงบังคับ
"ตกลงๆ "ไม่นานหมอเหยียนก็เดินเข้ามาดูแลอาการและบอกถึงวิธีดูแลรักษาแผล
"ข้าบอกแล้วไม่ใช่เื่ใหญ่ จริงสิ แล้วขุนพลฉั่วล่ะเขาเองก็ได้รับาเ็นี่ มีคนไปสืบข่าวหรือยังว่าเป็เช่นไรบ้าง"
"ได้ข่าวมาแล้วขอรับ อาการของขุนพลฉั่วมิได้สาหัสเช่นกันขอนายท่านวางใจได้"ปู้เฉินรีบบอก ทันใดนั้นทุกคนก็ล้วนแต่ต้องยืนตัวแข็งเมื่อคนบนเตียงเริ่มขยับตัว จื่อหลงรีบสำรวจเสื้อผ้าตนเองว่าไม่พบข้อพิรุธก็เบาใจแล้วพยักหน้าให้ทุกคนออกไปยกเว้นแม่นมและหมัวมัวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน
"หืม? เกิดอะไรขึ้น"ฟ่านเสวียนมึนงงเล็กน้อยแต่เ้าตัวกลับเข้าใจว่าตนเองคงหูตาฝ้าฟางเพราะตื่นนอนใหม่
"ไม่มีอะไรขอรับใต้เท้า พอดีที่ร้านของข้าน้อยมีคนมาแจ้งว่าพบเด็กทารกถูกทิ้งไว้ข้างๆ ร้านข้าน้อยจึงนำมาน่ะ"จื่อหลงชิงตอบ
"โอ้! เกิดเื่เช่นนี้ แล้วนี่ยามใดแล้วเหตุใดข้าถึงรู้สึกมึนงง"ฟ่านเสวียนยกมือกุมศีรษะนวดคลึงเบาๆ
"ยามนี้ยามจื่อแล้ว ข้าเห็นใต้เท้านอนหลับสนิทจึงมิกล้ารบกวน มิทราบว่าใต้เท้าหิวแล้วหรือไม่ อ้อจริงสิหมัวมัวข้าขอเด็กน้อยนั่นหน่อยเถอะ"หมัวมัวยิ้มน้อยๆ แล้วเดินนำเด็กทารกมาส่งให้"
"อยากเห็นหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงเอ่ยปปากถามฟ่านเสวียน
"นำมาให้ข้าดูหน่อย"จื่อหลงเมื่อสบตากกับดวงตาเล็กรีของเด็กน้อยแล้วให้ต้องใจนักก่อนจะค่อยๆ ยื่นส่งให้คนที่นั่งพิงขอบตั่งนอน
"เด็กผู้ชายรึ"
"ขอรับ เขาเป็เด็กกำพร้า ข้าน้อยยังไม่ได้ตั้งชื่อมิทราบว่าใต้เท้าพอจะให้เกียรตินั้นได้หรือไม่"
"เ้าจะเลี้ยงเขาในฐานะใด"ฟ่านเสวียนสอบถาม เพราะหากจะเลี้ยงเป็เพียงบ่าวในเรือนชื่อเสียงจะมิอาจหรูหราเท่าไหร่แต่หากจะเลี้ยงในฐานะนายผู้หนึ่งเขาจะได้ตั้งให้สมศักดิ์ศรี
"แน่นอนข้าคิดจะเลี้ยงเขาเป็บุตรบุญธรรม"จื่อหลงบอกยิ้มๆ สบตากับฟ่านเสวียนด้วยแววตาที่ฟ่านเสวียนเองก็คาดไม่ถึง
"เป็เช่นนั้นเอง ถ้าอย่างนั้นข้าขอตั้งชื่อให้เขาว่า จิวฮุ่ย ก็แล้วกัน จิวที่แปลว่าโชคชะตา ฮุ่ยที่แปลว่าความฉลาด เ้าว่าดีหรือไม่"ฟ่านเสวียนก้มลงมองเด็กทารกที่กำลังยกนิ้วตัวเองขึ้นมาดูดแล้วยิ้มกว้าง จื่อหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตราตรึงในใจ 'แน่นอนเขาชื่ออะไรข้าล้วนแต่ตามใจเ้า เพราะเ้าจะเป็มารดาของเด็กคนนี้ส่วนข้าจะเป็บิดาให้เขาเอง'
"แน่นอนๆ ชื่อนี้ความหมายดียิ่ง ขอบคุณใต้เท้า"จื่อหลงหัวเราะเสียงดังหมัวมัวได้ยินถึงกับแอบค้อนด้วยความเอ็นดูไม่ได้
"เอาล่ะๆ นี่ก็ดึกมากแล้วไม่หิวกันหรือยังไงเ้าคะ มาเถอะสำรับตั้งไว้เสร็จแล้ว"หมัวมัวตัดความทำให้ทั้งหมดขยับลุกขึ้น จื่อหลงเข้าไปประคองแขนฟ่านเสวียนที่ยังอุ้มจิวฮุ่ยในอ้อมแขนอย่าไม่ขัดเขิน แต่หมัวมัวและแม่นมอดหน้าร้อนเห่อขึ้นไม่ได้ มีอย่างรึ นี่ราวกับสามีค่อยประคองภรรยายามคลอดบุตรใหม่กระนั้น
ทุกคนมาพร้อมกันที่โต๊ะกลางโถง ทั้งจื่อหลง ฟ่านเสวียน ปู้เฉิน หมัวมัว ยังมีแม่นมคนใหม่ที่รับเอาจิงฮุ่ยมาไว้ดูแลยืนอยู่ด้านข้างฟ่านเสวียน
"ใต้เท้าชอบเขารึขอรับ"
"ใช่ ไม่รู้ทำไมข้าถึงถูกชะตากับเด็กน้อยคนนี้นัก"
"เช่นนั้นท่านจะมาเป็ฟูเหริน เอ้ย หยางฟู่ของเขาได้หรือไม่ขอรับ"จื่อหลงขอให้ฟ่านเสวียนมาเป็พ่อบุญธรรมให้กับจิวฮุ่ย เขาพยักหน้าทันที
"เช่นนั้นเอาหยกนี่ไปถือว่าข้าให้เป็ของขวัญแก่เขา"ฟ่านเสวียนดึงหยกรูปเสือที่เขาพกติดตัวมาเนิ่นนานั้แ่เล็กจนถึงบัดนี้ส่งให้
"หยกชิ้นนี้"มีหรือจื่อหลงจะจำหยกชิ้นนี้ไม่ได้ นี่เป็ของที่เขามอบให้ในครั้งที่ฟ่านเสวียนเอาหมั่นโถวส่งให้เขา
"นี่เป็ของสำคัญกับข้ามาก คนคนนั้นนานมากแล้วที่มิได้พบเจอ ข้าถือว่าเป็ของสำคัญพอที่จะรับขวัญ"
"ไม่ได้นะขอรับ ของสำคัญแบบนี้จะให้เด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าได้อย่างไรกัน หากใต้เท้าจะมอบให้ขอเป็อย่างอื่นไม่ดีกว่าหรือขอรับ"
"อย่าคิดมากไปเลยเถ้าแก่เหวิน ของชิ้นนี้สำคัญกับข้าก็จริงแต่ดูเหมือนข้าจะถูกใจจิวฮุ่ยนี้ยิ่งแล้ว ดังนั้นเขาก็เหมือนของสำคัญสำหรับข้าเช่นกัน ข้าเป็ถึงหยางฟู่ของเขาเชียวนะ"จื่อหลงยกมุมปากน้อยๆ ด้วยความพึงพอใจ หลังจากกลับไปเมืองหลวงครอบครัวของเขาคงจะสมบูรณ์ตามที่เขาคิดฝันเสียที ทั้งสองคนลืมดูสีหน้าผู้คนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยแล้วว่าเป็เช่นไรไปแล้ว กว่าจะจบมื้อค่ำก็นานช้า ทุกคนจึงถึงเวลาแยกย้าย คงเหลือเพียงฟ่านเสวียน จื่อหลง เด้กน้อยและแม่นมเท่านั้น
"ออกไปสูดอากาศด้านนอกดีไหมขอรับ"จื่อหลงเป็ฝ่ายชักชวน
"ก็ดีเหมือนกัน จริงสิ เ้าพอจะรู้ข่าวของท่านขุนพลฉั่วหรือไม่"
"ทราบดีขอรับ ขุนพลฉั่วาเ็แต่อาการไม่สาหัสคาดว่าพรุ่งนี้คงกลับมา ส่วนจอมโจรจวิ้นจื่อหลงนั่นเสียชีวิตแล้วขอรับ ได้ข่าวว่าเขากินยาพิษเข้าไปเพื่อฆ่าตัวตาย"
"สำเร็จเสียที อีกสองวันคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จะได้เข้าเมืองหลวงเสียที แล้วเ้าล่ะจะเข้าเมืองหลวงเมื่อใด"ทั้งคู่เดินชมสวนดอกเหมยช้าๆ ฟ่านเสวียนยังอุ่มจิวฮุ่ยเอาไว้ในอ้อมแขนบัดนี้เขาหลับสนิทเป็ที่น่าเอ็นดู
"ดูสิหลับไปแล้ว"ฟ่านเสวียนก้มลงมองใบหน้าเล็กๆ นั่นแล้วกระซิบเบาๆ
"นั่นสิขอรับช่างน่าชังเสียจริงๆ "จื่อหลงใช้ปลายนิ้วชี้เขี่ยแก้มยุ้ยบางเบาแทบจะไม่รู้สึก ฟ่านเสวียนเองก็ไม่ทันรู้ตัวว่าจื่อหลงใช้มือโอบรอบกายของตนเองเพื่อจะเอื้อมมือมาแตะผิวแก้ม
"เห็นทีใครก็ไม่สามารถแยกนกยวนยางออกจากกันได้เสียแล้วล่ะ"หมัวมัวมองภาพเบื้องล่างด้วยความเอ็นดูพร้อมกับปู้เฉิน
"นั่นสิขอรับราวกับบิดามารดากำลังเห่อลูกกระนั้น"ปู้เฉินสำทับ
"นั่นสินะ ใครๆ ก็รู้ว่านายน้อยรอคอยมาเนิ่นนานเพียงใด บัดนี้จะได้มีความสุขกับเขาเสียที"หมัวมัวเห็นดีด้วย
"นั่นเขาเอาเด็กมาจากไหน"น้ำเสียงเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง ถูกแล้ว อวี้หนี่หลังจากร่วมห้องกีบเ๙ิงหว่านจนกระทั่งอีกฝ่ายหลับใหลนางจึงเดินออกมาและยืนฟังคนทั้งคู่พูดกันพอสมควร
"เอ่อ..."หมัวมัวลังเลที่จะตอบ คงมีแต่ปูเฉินที่ไม่เกรงกลัวนาง
"เป็บุตรบุญธรรมที่นายท่านรับมาขอรับ"
"นี่เขา..นี่เขากล้า"อวี้หนี่เม้มปากแน่น ดวงตารื้นด้วยหยดน้ำตา
"คุณหนู...ตัดใจเสียเถอะเ้าค่ะ โชคชะตาใครหาขัดขืนได้ไม่ อีกหน่อยคุณหนูก็จะมีคุณหนูเล็กๆ เช่นกันนะเ้าคะ"
"ไม่มี..ข้าจะมีได้อย่างไรในเมื่อข้ากินยากันตั้งครรภ์มานานแล้ว"อวี้หนี่กดเสียงพร้อมกับสะอื้นออกมาน้อยๆ
"อะไรนะเ้าคะ! "หมัวมัวใเมื่อได้ยินไม่ต่างกับปู้เฉินและอีกผู้หนึ่งที่เดินตามหลังมาโดยไม่มีเสียง
"เ้า..นี่เ้า"เซิงหว่านสะอื้นในอกเมื่อได้ยินชัดเจนอีกครั้ง เสียงเอะอะโวยวายดังจากชั้นสองทำให้จื่อหลงขมวดหัวคิ้ว ใช่แล้วเขาได้ยินทุกคำสนทนา และนึกไม่ถึงว่าศิษย์น้องของเขาจะกล้าทำแบบนี้ เขาก้มลงมองฟ่านเสวียนที่ยังก้มลงมองจิวฮุ่ยด้วยสายตาอบอุ่น
"ใต้เท้าขอรับนี่ดึกมากแล้วกลับเข้าห้องกันเถอะ หากใต้เท้ามิอาจเอาจิวฮุ่ยนอนด้วยได้ ข้าจะตามแม่นมมารับไป"
"ได้ๆ ข้าดูได้"ฟ่านเสวียนรีบบอก จื่อหลงถึงกับยิ้ม
"เช่นนั้นกลับเข้าไปกันเถอะขอรับ"จื่อหลงเดินผ่านสาวใช้ที่ยืนรอแล้วสั่งให้นำน้ำมาให้ฟ่านเสวียนอาบรวมถึงตัวเขาด้วย
"ข้าน้อยขอไปดูบัญชีของร้านเพียงครู่แล้วจะเข้าไปนะขอรับ"ฟ่านเสวียนไม่ทันฟังประโยคของจื่อหลงก็พยักหน้าเสียแล้วได้แต่เดินตามสาวใช้จากไป จื่อหลงกัดกรามแน่นเมื่อเสียงทุ่มเถียงยังไม่จบสิ้น เขาเหินตัวขึ้นไปยังจุดที่สี่คนกำลังวุ่นวายกันอยู่
"ไม่กลัวความลับจะถูกเปิดเผยหรือไงกัน"จื่อหลงตวาด
"ศิษย์พี่ใหญ่"เซิงหว่านเอ่ยเรียก
"อวี้หนี่พอเสียทีเถอะ"จื่อหลงหันไปบอกอวี้หนี่เสียงเข้ม
"จวิ้นจื่อซยง"
"จะให้ข้าพูดกี่ครั้งก็ยังย้ำคำเดิม เื่เ้ากินยาห้ามครรภ์อย่าคิดว่าจะหาทางแก้ไม่ได้ ปู้เฉินตามหมอเหยียนมาเดี๋ยวนี้"ไม่ทันขาดคำ มือที่เหยียดไปด้านหน้าเร็วจนจับตามองไม่ทันก็สะกัดจุดทำให้อวี้หนี่ไม่สามารถขยับตัวเคลื่อนไหวได้
"อุ้มนางไปที่ห้องของเ้า หมัวมัวตามข้ามา"จื่อหลงสั่งให้เซิ่งหว่านอุ้มอวี้หนี่ที่ตัวแข็งกระด้างมีเพียงดวงตาที่ไหวหวามสั่นระริกเท่านั้น
"เ้าเป็สามีเหตุใดจึงคุมนางไม่อยู่อีกแล้ว ข้าเห็นแล้วว่าเ้ากับนางมีสัมพันกันเมื่อครู่แล้วเหตุใดจึงไม่ตรวจตราให้ถ้วนถี่ ยานั่นหากใช้บ่อยจะเกิดผลเสียเ้าไม่รู้หรืออย่างไร"จื่อหลงจ้องใบหน้าเซิงหว่านเขม็ง อวี้หนี่ใบหน้าซับสีเมื่อได้ยินจื่อหลงพูดออกมาตรงๆ เช่นนั้น
"ท่านหมอมาแล้วขอรับ"ปู้เฉินปราดเข้ามารายงาน
"ท่านหมอตรวจนาง แก้ไขได้ให้แก้ไขโดยเร็ว"หมอเหยียนเข้าไปตรวจชีพจรของนางเนิ่นนานแล้วส่ายหน้า
"ยังโชคดีที่เรารู้เร็วมิเช่นนั้นจะหมดหนทางนางอาจจะเป็หมันได้ ไอเย็นเกือบทำลายช่องท้องของนางไปแล้ว"
"แก้ไขได้เร็วหรือไม่"จื่อหลงถาม สายตาตวัดมองใบหน้าของเซิงหว่านด้วยความเห็นใจ
"ข้าจะจัดเทียบยาให้นางกินติดต่อกันสองเดือน และยาอีกชุดหนึ่งคือยาเร่งครรภ์ให้นางกินสลายไอเย็น่เช้า และก่อนเข้านอนให้กินยาเร่งครรภ์ขอรับ"
"ดีไปจัดยามา"จื่อหลงนั่งเก้าอี้กลมสองฝ่ามือเท้ากับเข่าตนเองเมื่อได้ยินก็พยักหน้าให้หมอเหยียน
"เ้า! เซิงหว่าน ครั้งนี้อีกครั้งเดียวที่ข้าจะยุ่งเกี่ยวกับครัวเรือนของเ้า ภายในสองเดือนนี้หวังว่าข้าจะได้รับข่าวดีล่ะ ดูแลนางดีๆ บางครั้งกำราบนางเสียบ้างนางจะได้รู้ว่าเ้าคือสามี"
"ขอรับศิษย์พี่ใหญ่"
#งุ๊ยพรุ่งนี้ nc หวิวๆ นะจ๊ะ
1K
![[มี E-book] เมื่อข้าทะลุมิติมารับบทนางร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736689956_99774369.webp)