หลังจากที่ทุกคนในบ้านศุภฤกษ์พาณิชย์ทานอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว ทุกคนก็มานั่งร่วมกันอยู่ที่หน้าทีวีเพื่อพูดคุยกันหรือทำกิจกรรมอย่างอื่นร่วมกัน ลูกชายวัยห้าขวบกับสองขวบกว่าของวรวิชนั่งเล่นของเล่นกันที่พื้นด้านล่างในขณะที่พวกผู้ใหญ่ก็คุยกันถึงเื่งานและเื่ทั่วๆ ไป
“จันทร์เป็ยังไงบ้างครับแม่น้องได้โทรมาหาบ้างหรือเปล่าครับ”วรวิชเอ่ยถามถึงน้องสาวที่อยู่แดนไกล
“น้องสบายดีจ้ะตอนนี้คงเที่ยวสนุกเลยล่ะ เมื่อวานโทรมาหาแม่บอกว่าไปเที่ยวเมืองเกสๆ หรือเฟซๆนี่แหละแม่ก็จำไม่ค่อยได้ กับเพื่อนและก็พี่ชายของเพื่อนบางทีก็คุยกันไม่ค่อยรู้เื่หรอก ยัยจันทร์มันรีบพูดๆ แล้วก็วางสายไปเลยแม่ยังไม่ทันได้ถามอะไรเลย” คุณนันทิดาบ่นให้ทุกคนฟัง
“ยัยจันทร์มันกลัวเสียค่าโทรเยอะไงแม่มันคงคิดว่าเก็บเงินเอาไว้เที่ยวดีกว่า”วิชญะบอกเสียงกลั้วหัวเราะอย่างรู้ใจน้องสาวดี ซึ่งทุกคนก็หัวเราะตามไปด้วยเพราะทุกคนก็รู้จักนิสัยของจารุจันทร์ดีว่าเป็ยังไง หญิงสาวประหยัดได้ทุกเื่ยกเว้นเื่เที่ยวเท่านั้น
เช้ามืดของวันนี้ภายในคฤหาสน์มุนบาราฟเกิดการเคลื่อนไหวบางอย่างขึ้นทุกคนในบ้านถูกปลุกขึ้นมาและต้องมาจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็อย่างเร่งด่วน
“แล้วอัลฟาล่ะคะ” จารีน่าถามสามีด้วยเสียงสั่นๆ ดวงตาของท่านฉายแววกังวลใจเต็มเปี่ยมจนมุฟฟาต้องกอดปลอบโยน
“ไม่ต้องห่วงผมจะโทรบอกลูกเอง คุณกับทุกคนทางนี้เตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อมเถอะ”
“คุณกับจัสฟาต้องระวังตัวให้มากๆนะคะ ฉันเป็ห่วงเหลือเกิน ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้นด้วยนะ”
“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้นักเลยมันยังไม่ร้ายแรงอะไรหรอก ผมแค่เตรียมพร้อม เพื่อความสบายใจเท่านั้นเอง เอาล่ะ...คงได้เวลาแล้วคุณดูแลตัวเองและพวกหลานๆ ให้ดีนะ รอฟังข่าวอยู่ที่โน่นถ้าผมจัดการเื่นี้ได้เมื่อไหร่ ผมจะส่งข่าวไปบอก”
“ค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ”
สองสามีภรรยาล่ำลากันด้วยความอาลัยเพราะั้แ่แต่งงานกันมาทั้งคู่ไม่เคยต้องแยกจากกันด้วยเหตุการณ์อันน่าหวาดกลัวเช่นนี้เลย
อัลฟาพาจารุจันทร์ออกไปทานอาหารเช้าข้างนอกโรงแรมเมื่อทานกันจนอิ่มแล้ว ชายหนุ่มก็พาหญิงสาวไปเที่ยวที่ตลาดหมื่นตรอกในส่วนที่ยังไม่ได้เดินเที่ยวต่อตามความ้าของเธอทั้งสองเดินดูข้าวของตามสองข้างทางที่เล็กแคบไปเรื่อยๆจารุจันทร์นั้นคอยยกกล้องถ่ายรูปที่คล้องอยู่บนลำคอขึ้นถ่ายข้าวของเครื่องใช้ที่น่าสนใจอยู่เป็ระยะๆ ท่ามกลางการอธิบายถึงที่มาและความสำคัญของสิ่งของเ่าั้
เมื่อเดินมาได้สักระยะจนรู้สึกเมื่อยขาชายหนุ่มก็ชวนหญิงสาวแวะนั่งพักที่ร้านน้ำชาก่อนจารุจันทร์นั่งดื่มชาแก้กระหายคอแห้ง พลางกวาดตามองไปรอบๆ ร้านที่เล็กและค่อนข้างแคบก่อนที่สายตาของเธอจะไปหยุดยังจุดหนึ่ง อัลฟาที่มองหน้านวลใสอยู่แล้วเห็นหญิงสาวมองไปยังจุดหนึ่งนิ่งๆ ก็มองตามไปแล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเธอมองอะไร
“สนใจเหรอ” เขาถามเสียงนุ่ม
“ค่ะ”เธอหันหน้ามายิ้มให้
“อยากทานไหมพี่จะไปซื้อมาให้”
“ก็ได้ค่ะ”
อัลฟาลุกขึ้นเดินไปซื้อขนมปังที่วางเรียงกันอยู่หน้าร้านให้เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับขนมปังสองชิ้นในมือ เขาส่งให้เธอชิ้นหนึ่ง ซึ่งหญิงสาวก็รับมาถือเอาไว้แล้วเอ่ยถามอย่างสนใจ
“นี่คือขนมปังอะไรคะ”
“ขนมปังยัดไส้เนื้ออูฐน่ะ” อัลฟาตอบแล้วยกขึ้นกัดไปคำหนึ่ง ผิดกลับจารุจันทร์ที่พอฟังคำตอบจบปุ๊บสีหน้าของเธอก็เหวอไปเลย ดวงตาคู่หวานนั้นเบิกกว้าง เรียวปากอิ่มอ้าค้างจนดูน่าตลกชายหนุ่มจึงอดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้
“เมื่อกี้พี่อัลฟาบอกว่าขนมปังอันนี้ยัดไส้เนื้ออูฐหรือคะ”
“ใช่ ลองกินดูสิรสชาติไม่เลวนักหรอก” อัลฟาบอกพลางทำท่าชักชวนให้เธอลองกินดูจารุจันทร์ทำหน้าพะอืดพะอมนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจลองกินดูไปคำหนึ่งตอนแรกเธอก็เคี้ยวอย่างแหยๆแต่พอััได้ถึงรสชาติที่ไม่เลวนักอย่างที่เขาว่าจริงๆสีหน้าของหญิงสาวก็กลับมาเป็ปกติแถมดูออกจะทึ่งนิดๆ เนื่องจากพอกินๆ ไปแล้วรสชาติของขนมปังยัดไส้เนื้ออูฐนั้นก็ดูอร่อยดี หญิงสาวจึงกินขนมปังไปจิบชาไปด้วยจนกระทั่งหมดชิ้นไปภายในเวลาไม่นาน
“พอกินๆไปแล้วก็อร่อยดีนะคะ ชิ้นละเท่าไหร่เหรอคะ”
“ประมาณสิบกว่าดีรฮัมเป็ไงอิ่มไหม”
“อิ่มตื้อเลยค่ะสงสัยจันทร์คงกินมื้อเที่ยงไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ”พูดไปก็ลูบท้องของตนเองไปพลาง
“ไม่เป็ไรหิวเมื่อไหร่เราค่อยทานก็แล้วกัน ว่าแต่น้องจันทร์หายเหนื่อยหรือยังครับจะได้เดินเที่ยวกันต่อ”
“หายแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบแล้วลุกขึ้นคว้ากล้องถ่ายรูปมาคล้องคอเอาไว้พลางหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กๆ มาสะพายหลังเอาไว้ก่อนออกจากร้านหญิงสาวจัดการถ่ายรูปขนมปังยัดไส้เนื้ออูฐเอาไว้สองสามภาพเพราะเธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องเอาลงหนังสือของเธอให้ได้
ทั้งสองออกเดินเที่ยวกันต่ออยู่พักใหญ่ๆอัลฟาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ชายหนุ่มก็เหลียวมองไปทางด้านหลัง ก่อนจะหันหน้ากลับมาทางเก่าดวงตาคมกริบมีแววครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งก็เป็อย่างนี้อยู่หลายนาทีจนจารุจันทร์ที่เงยหน้าขึ้นถามเื่สินค้ากับเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเป็อะไร
“พี่อัลฟาคะ พี่อัลฟา”
“หือ...มีอะไรเหรอครับน้องจันทร์” อัลฟาดึงสติของตนเองกลับมา แล้วก้มหน้าลงมองคนข้างกายด้วยความสงสัย
“พี่อัลฟามีเื่ไม่สบายใจหรือเปล่าคะจันทร์เห็นพี่เอาแต่เงียบแล้วก็ทำหน้าเครียดๆ”
ชายหนุ่มจ้องใบหน้าเนียนใสของคนถามนิ่งๆเพราะเขากำลังตัดสินใจว่าจะบอกเธอดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะบอกดีกว่า
“พี่กำลังสงสัยว่ามีคนเดินตามเรามา”
“อะไรนะคะ!”
“ชู่ว์ เบาๆ หน่อย” เขาบอกเสียงแ่พลางก้มหน้าลงหาเธอมากยิ่งขึ้น
“พี่อัลฟาคิดมากไปเองหรือเปล่าคะที่นี่เป็ตลาดนะคะ ต้องมีผู้คนเดินตามกันไปมาอยู่แล้ว”จารุจันทร์ยกเหตุผลอันน่าเชื่อถือขึ้นมาอ้าง อัลฟาหน้าเครียด ก่อนจะเอ่ยต่อเบาๆ
“พี่ไม่แน่ใจก็เลยอยากลองพิสูจน์ดู”
“ยังไงคะ”
“น้องจันทร์เดินตามพี่มาเรื่อยๆเท่านั้นก็พอ แล้วอย่าหันกลับไปมองทางด้านหลังด้วย เข้าใจไหม” จบคำชายหนุ่มก็เดินออกจากร้านเครื่องประดับไป
ด้านจารุจันทร์ก็เดินตามออกไปบ้างจนไปเดินเคียงคู่กันพอเข้ามาด้านในตลาดผู้คนก็เริ่มบางตาจนสามารถเดินได้สบายๆโดยไม่ต้องไปเบียดเสียดใคร หรือต้องคอยหลบทางให้คนและล่ออีก
อัลฟาพาจารุจันทร์เดินไปเรื่อยๆเลี้ยวตรงนั้นออกตรงนี้ จนกระทั่งชายหนุ่มแน่ใจแล้วว่าชายฉกรรจ์ในชุดเสื้อผ้าธรรมดาๆ ทั้งสี่คนนั้นจงใจเดินตามพวกเขามาแน่ๆ
ฝ่ายหญิงสาวก็รู้สึกใเมื่อจู่ๆคนข้างกายก็คว้ามือบางของเธอไปกุมเอาไว้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองจึงสบกับดวงตาวิตกกังวลของเขา ที่ก้มลงมองเธอพอดีซึ่งพอเห็นเช่นนี้แล้ว จารุจันทร์ก็กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่เพราะดูเหมือนว่าการคาดเดาของอัลฟาจะถูกต้อง
“ถ้าพี่บอกให้วิ่งก็วิ่งเลยนะรู้ไหม” เขากระซิบบอกเสียงเครียด
“ค่ะว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นหรือคะ ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนเดินตามเรามาได้ล่ะคะ” เธอถามอย่างไม่เข้าใจระคนหวาดกลัวเพราะนึกไปว่าพวกที่เดินตามมาอาจเป็พวกโจร ที่คิดจะปล้นนักท่องเที่ยวก็เป็ได้
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันบางทีอาจเป็พวกโจรที่คิดจะปล้นเราก็ได้ เตรียมตัวเอาไว้นะ วิ่ง!”
สิ้นคำสุดท้ายหนุ่มสาวทั้งสองก็จับมือกันออกวิ่งไปตามทางแคบๆ ทันทีโดยมีชายแปลกหน้าที่เดินตามมาห่างๆ วิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว อัลฟาพาจารุจันทร์วิ่งหนีไปตามทางที่สามารถไปได้โดยพยายามคิดถึงเส้นทางออกจากตลาดไปด้วยเพราะตอนนี้ชายหนุ่มต้องหาทางออกไปจากตลาดหมื่นตรอกให้ได้โดยเร็วที่สุดก่อนที่จะถูกฝ่ายที่วิ่งตามจับตัวได้
“ว้าย!” หญิงสาวหวีดร้องออกมาด้วยความใ เมื่อจู่ๆก็มีล่อเดินทะลุซอยออกมาข้างทางเอาไว้ ทำให้เธอเบรกเท้าไม่ทันจนถลาเข้าไปชนตัวล่อโครมใหญ่
“จันทร์! เป็ยังไงบ้าง”อัลฟารีบเข้าไปช่วยพยุงให้เธอลุกขึ้นยืนด้วยความเป็ห่วงชายหนุ่มไม่สนใจเลยว่าเ้าของล่อจะด่าว่าอะไรบ้างเพราะตอนนี้เขาต้องหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่วิ่งตามล่ามาซึ่งคนพวกนั้นก็วิ่งตามจนทัน และกำลังยืนเผชิญหน้ากับเขาอยู่
จารุจันทร์รู้สึกเจ็บขานิดๆ และยังจุกๆอยู่ที่ท้องแต่ก็พยายามทรงตัวยืนและเดินไปแอบอยู่ด้านหลังของอัลฟาด้วยความหวาดกลัว
“พวกคุณวิ่งตามพวกผมมาทำไม้าอะไร” อัลฟาถามเสียงกร้าวดวงตาของเขาจ้องมองฝ่ายตรงข้ามไม่กะพริบและคอยจับสังเกตปฏิกิริยาของทุกคนอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่มือข้างซ้ายของเขาจับมือบางของคนด้านหลังเอาไว้แน่นช่วยทำให้หญิงสาวรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง แม้จะไม่มากนักก็ตามส่วนเ้าของล่อนั้นมองดูสถานการณ์ที่ทำท่าจะไม่สู้ดีนักอย่างกลัวๆก่อนจะรีบจูงล่อของตัวเองจากไปทันที
“พวกเรา้าตัวคุณคุณอัลฟา” หนึ่งในสี่ของฝ่ายตรงข้ามตอบมา
“้าตัวผมไปทำไมกัน”
“พวกเราไม่รู้พวกเราแค่ทำตามคำสั่งของเ้านายเท่านั้นถ้าคุณกับแฟนไม่อยากเจ็บตัวก็ยอมตามพวกเราไปโดยดีจะดีกว่า”
อัลฟากับจารุจันทร์มองหน้ากันก่อนชายหนุ่มจะต่อรองออกไป
“เอาตัวผมไปคนเดียวแล้วปล่อยผู้หญิงไปซะ”
พวกมันมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาสายตาของพวกมันทุกคนที่มองกลับมายังจารุจันทร์เต็มไปด้วยความหยาบคายจนหญิงสาวอดโมโหไม่ได้จึงขมุบขมิบปากด่าออกไปเป็ภาษาไทยพร้อมกับเบียดตัวเข้าหาคนตัวสูงเบื้องหน้ามากยิ่งขึ้นซึ่งชายหนุ่มเองก็มองสายตาของฝ่ายตรงข้ามออกเช่นกันเลยกระชับมือบางเอาไว้แน่นพลางกระซิบปลอบโยน
“ไม่ต้องกลัวนะพี่ไม่มีวันปล่อยให้พวกมันทำร้ายเธอได้เด็ดขาด”
“แต่เราจะสู้พวกมันไหวหรือคะพวกมันมีกันตั้งสี่คนนะคะ” จารุจันทร์กระซิบตอบนี่ถ้าฝ่ายตรงข้ามมีแค่สองคนก็คงพอมีสิทธิ์ลุ้น เพราะเธอช่วยเขาสู้เต็มที่อยู่แล้วยิ่งมาถูกมองด้วยสายตาหยาบคายล่วงเกินแบบนี้ด้วยแล้ว เธอยิ่งขอสู้ยิบตาทีเดียวเธอจะใช้แม่ไม้มวยไทยที่พี่ชายทั้งสองเคยสอนไว้ให้ป้องกันตัวนิดๆ หน่อยๆนั้นซัดไอ้พวกคนเลวพวกนี้ให้หมอบเลย แต่นี่พวกมันมีกันตั้งสี่คนคงโดนรุมเป็แน่
อัลฟาไม่ตอบ เพราะไม่สามารถตอบได้ความจริงเื่สู้สี่ต่อหนึ่งแบบนี้ เขาไม่ห่วงว่าตัวเองจะถูกรุมเท่าไหร่หรอกเพราะคนพวกนี้ก็บอกแล้วว่า้าตัวเขา ดังนั้นคงไม่ซ้อมจนถึงตายแต่ที่เขาห่วงคือหญิงสาวต่างหากล่ะ หากเขาพลาดพลั้งหรือถูกจับตัวได้ขึ้นมาเธอคงไม่รอดแน่ๆ ดังนั้นจึงมีทางให้เลือกทางเดียวในตอนนี้ก็คือ...
“วิ่ง!” ชายหนุ่มะโออกมา แล้วฉุดแขนให้หญิงสาววิ่งตามไปด้วยซึ่งก็นับว่าเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองไวพอสมควร เพราะทันทีที่ถูกกระชากตัวไปนั้นสองเท้าของเธอก็ออกวิ่งตามไปทันที จนไม่มีการล้มสะดุดหัวทิ่มหัวตำให้เห็น
“กรี๊ด!” จารุจันทร์กรีดร้องออกมา เมื่อแขนอีกข้างที่เป็อิสระถูกคนร้ายคว้าเอาไว้ได้อัลฟาหันกลับมามองแล้วหยุดวิ่งทันทีก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบกลางลำตัวของชายคนที่จับแขนหญิงสาวเอาไว้สุดแรงจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังกลับไปแต่จากนั้นชายหนุ่มก็ถูกชายอีกสองคนที่วิ่งตามมาติดๆเข้ามารุมจนเกิดการต่อสู้กันขึ้น
ด้านจารุจันทร์ก็ไม่ยอมงอมืองอเท้าเป็ภาระให้ใครเหมือนกันหญิงสาวจึงหันไปเล่นงานชายอีกคนที่ตามมาจับตัวเธอไว้ทันที ข่วนได้เป็ข่วนตบได้เป็ตบ กล้องถ่ายรูปที่คล้องคอเธอไว้อยู่ก็ถูกปลดออกแล้วเอาไปฟาดอีกฝ่ายไม่ยั้ง คิดท่าแม่ไม้มวยไทยท่าไหนได้ก็งัดวิชาเอาออกมาสู้จนอีกฝ่ายเสียจังหวะไปเหมือนกัน ทว่าแรงหญิงหรือจะสู้แรงชายได้อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ร่ำเรียนมาแบบจริงจังจึงเสียเปรียบคู่ต่อสู้และถูกจับตัวไว้ในที่สุด
ส่วนทางด้านอัลฟาตอนนี้ก็เริ่มสะบักสะบอมบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ง่ายๆ และได้เล่นงานอีกฝ่ายไปได้หนักพอดู เนื่องจากสมัยเรียนเขาเคยเรียนการต่อสู้มาก่อนชายหนุ่มรู้ดีว่าจะแพ้ไม่ได้ เพราะความปลอดภัยของจารุจันทร์ขึ้นอยู่กับเขาขณะที่ต่อสู้กันแบบสามรุมหนึ่งอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มอีกสามคนโผล่ออกมาจากซอยๆหนึ่งก่อนจะวิ่งตรงมาหาและเข้ามาร่วมต่อสู้ด้วย
“คุณอัลฟาผมเป็คนที่คุณพ่อคุณส่งมา”หนึ่งในกลุ่มคนมาใหม่ะโบอกอัลฟาที่ยืนมองอย่างงงๆ อยู่ชั่วขณะซึ่งพอชายหนุ่มรู้ว่าฝ่ายมาใหม่เป็พวกของตนเองก็ปล่อยให้จัดการไปส่วนตัวเขานั้นเข้าไปช่วยจารุจันทร์ที่ถูกจับกุมตัวไว้อยู่อีกด้านหนึ่ง
พอฝ่ายศัตรูเห็นชายหนุ่มจะเข้ามาช่วยหญิงสาวจากที่มันเอาแขนรัดคอเธอไว้เฉยๆ ก็เปลี่ยนมาใช้มีดจ่อที่ลำคอระหงแทน
“อย่าเข้ามานะถ้าแกเข้ามาฉันเชือดคอแฟนแกแน่” มันขู่
อัลฟาหยุดนิ่งไม่กล้าขยับอีกเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายทำจริงๆ ในระหว่างนั้นคนของบิดาก็ตามมายืนสมทบหลังจากซัดฝ่ายตรงข้ามหมอบไปหมด
คนที่จับตัวจารุจันทร์ไว้เห็นเพื่อนๆ ถูกเล่นงานจนสลบก็เริ่มกลัวขึ้นมาบ้าง มือที่ถือมีดไว้จึงสั่นนิดๆจนคนถูกจับเป็ตัวประกันรู้สึกเสียวที่คอตนเองนัก
“ปล่อยเธอซะแล้วผมจะไว้ชีวิตคุณ” อัลฟาบอกเสียงเรียบดวงตาคมกริบจับจ้องคมมีดที่ลำคอระหงไม่กะพริบ เรียกได้ว่าหากอีกฝ่ายคิดจะปาดคอเธอจริงๆเขาก็คงกระโจนเข้าไปหาแน่
“ฉันไม่เชื่อ พวกแกถอยไปฉันออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยตัวผู้หญิงเอง”
ในระหว่างที่คนร้ายพูดอยู่นั้นมือที่ถือมีดจ่อคอจารุจันทร์อยู่ก็ค่อยๆ ลดระดับลงไปโดยที่ไม่รู้ตัวหญิงสาวเห็นแบบนั้น จึงคิดแผนบางอย่างออก เธอสบตากับอัลฟาที่มองเธออยู่ก่อนแล้วแม้จะไม่พูดออกมา แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะสื่อสารทางความคิดต่อกันได้เนื่องจากชายหนุ่มพอเดาออก ว่าเธอคิดจะทำอะไร
หลังจากสื่อสารกันทางสายตาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีจารุจันทร์ก็จับข้อมือข้างที่ถือมีดเอาไว้แล้วบิดออกอย่างแรง พร้อมกับกระทืบส้นเท้าลงบนเท้าของอีกฝ่ายด้านอัลฟาก็ถลาเข้าไปช่วยอีกแรงหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับซัดหมัดหนักๆเข้าที่ใบหน้าคนร้าย จนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปหลายก้าว
เมื่อได้รับอิสระแล้วหญิงสาวก็วิ่งออกไปยืนอยู่ห่างๆเธอมองดูชายหนุ่มจัดการคนร้ายจนอีกฝ่ายสลบตามพรรคพวกของตนเองไป ด้วยความรู้สึกลุ้นระทึกกับวินาทีเสี่ยงชีวิตของตัวเองอยู่ไม่หาย
“เป็อะไรหรือเปล่า” อัลฟาเดินกลับมาหา พลางถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยสายตาของเขากวาดตามองไปทั่วเรือนร่างบอบบาง โดยเฉพาะตรงบริเวณลำคอระหงเมื่อไม่พบาแก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก
“จันทร์ไม่เป็อะไรค่ะแล้วพี่อัลฟาล่ะคะ” ถามไปแล้วเธอก็รู้สึกใจหายเมื่อได้สังเกตใบหน้าของเขาถนัดตา ดวงหน้าของชายหนุ่มตอนนี้เขียวช้ำเป็บางแห่งริมฝีปากก็มีเืซึมออกมา
พออัลฟาเห็นสายตาห่วงใยของเธอชายหนุ่มก็ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนระคนซึ้งใจไปให้
“พี่ไม่เป็อะไรมากหรอกอย่าห่วงเลย”
“ผมว่าพวกเราออกไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่านะครับ” หนึ่งในสามคนที่บิดาส่งมาเอ่ยขึ้น ซึ่งอัลฟาก็เห็นด้วยดังนั้นทั้งหมดจึงพากันออกจากตลาดหมื่นตรอกไป
690
