ริชาร์ด ออกมาจากวัง โดยไม่ได้เอาอะไรมาเลย นอกจากตัวกับหัวใจ กับเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว และนี่คือวันที่ 3 แล้วที่เขาไม่ได้กินอะไรเลย
จ๊อกๆ จ๊อกๆ เสียงท้องของ ริชาร์ดร้องดังลั่น และในตอนนั้นเองที่มีกระต่ายออกมา ริชาร์ดรีบจับมันในทันทีด้วยความดีใจ แต่ในขณะที่กำลัง ดึงมีดพกออกมา เพื่อจะทำอะไรกิน ริชาร์ดเกิดไปสบตากับเ้ากระต่ายน้อยตนนี้
...ถ้าข้าฆ่าเ้า เ้าคงไม่ได้กลับไปพบลูกเมียสินะ ริชาร์ดคิดและเห็นใจเ้ากระต่ายน้อยมาก จึงปล่อยมันไป และในขณะที่ วางเ้ากระต่ายลง สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง ก็โผล่ออกมาโจมตีเ้ากระต่าย ด้วยความเร็วสูง และคาบมันไป
ริชาร์ด เห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งตามไปเพื่อช่วยกระต่ายน้อย แต่เมื่อไปถึงรัง เ้าสุนัขจิ้งจอกกำลังฉีกกระต่ายให้ ลูกๆกิน ทำให้ริชาร์ดได้คิด
ทุกสรรพสิ่ง ต้องดำรงชีวิตของมัน และนี่คือกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติตาม เพื่อความอยู่รอด
แต่ในขณะที่ริชาร์ดเก็บมีด และกำลังจะหันหลังกลับไป ก็ได้มีลูกไฟใหญ่ ของเวทย์มนต์ไฟ ยิงเข้าไปในรังของเ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนั้น เสียงดัง ตูมมมม!!! ทำให้พวกจิ้งจอกตายหมด ด้วยความใริชาร์ดจึงะโเสียงดัง
"你是谁从哪里来(หนี่ซื่อเสย์ฉงหนาหลี่ไหล) เธอเป็ใครแล้วมาจากไหน " ริชาร์ดเผลอะโเป็ภาษาแม่ของตนออกไป
" เราคือ จอมเวทย์มนต์ดำซาเอะ เราได้กระทำการลงโทษเ้าสุนัขจิ้งจอกที่กินมี่จังของเราไป " ซาเอะ กล่าว
" มี่จัง คือชื่อ กระต่ายตัวนั้นรึ " ริชาร์ดกล่าว แล้วหลับตาอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับเ้ากระต่ายและสุนัขจิ้งจอก
" ถูกต้อง " ซาเอะกล่าวตอบ พร้อมกับโยนถุงเนื้อแห้งให้ ริชาร์ด เมื่อได้ยินเสียงท้องของเขาร้อง
ริชาร์ดรู้สึกอับอายเมื่ออยู่ต่อหน้าดรุณีน้อยรูปงามคนนี้ ได้แต่รีบหยิบเนื้อแห้งออกมากินบรรเทาหิว
ซาเอะ จอมเวทย์มนต์ดำ เห็นดังนั้น ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วกล่าวว่า
" นายรู้จักคำว่า Genius มั๊ย มันมาจากคำว่า Genie in us หมายถึงว่า พวกเราทุกคนมีผู้วิเศษอยู่ในกาย "
ริชาร์ดหันหน้าไปมอง ซาเอะ ด้วยใบหน้าสงสัยว่าอยู่ๆเธอก็พูดอะไรออกมา
" สมัยก่อนแม่ของชั้นบอกเสมอว่า ทุกคนเป็อัจฉริยะ จะต้องมีเื่ใดเื่หนึ่งที่เราเก่งที่สุด และมีบางเื่ที่พวกเราห่วยที่สุด แต่คนธรรมดาจะถูกสอนว่า ให้พัฒนาเื่ที่เราห่วยให้มันมาพอดีกับเื่ที่เราเก่ง " ซาเอะ มองไปข้างหน้า แล้วกล่าวต่อ
" แต่ชั้นพัฒนาเื่ที่ชั้นเก่งที่สุด หรือก็คือ เวทย์มนต์ยังไงล่ะ "
ริชาร์ด เริ่มทำความเข้าใจสาวน้อยตรงหน้า ซึ่งที่เธอพล่ามเื่ต่างๆให้เขาฟังทั้งหมดนี้ ก็เพื่อสอนเขา หรือกำลังจะโอ้อวดตนเอง
" ที่หมู่บ้านของชั้น ทุกคนจะถูกสอนให้โอ้อวดสิ่งที่ตัวเองเก่ง ซึ่งของชั้นคือ เวทย์มนต์ แล้วของนายล่ะ " ซาเอะ กล่าว
" ภาษาจีน " ริชาร์ดกล่าวตอบ
" เยี่ยม " ซาเอะ กล่าวชมแล้วกล่าวต่อเพื่ออธิบาย
" นายต้องโอ้อวดเื่ที่นายรู้ เมื่อนายโอ้อวดไปแล้ว นายจะได้มีความพยายามไปอ่านหนังสือ หรือ ถามผู้รู้ไง แล้วนายก็จะยิ่งเก่งเื่ที่นายถนัดขึ้นเรื่อยๆ "
ริชาร์ดยิ่งกินเนื้อแห่ง ก็ยิ่งต้องทนนั่งฟังเื่บ้าๆที่สาวน้อยคนนี้พูด ช่างเป็คนที่ 吹牛ชุยหนิว(ขี้โม้) เหลือเกิน
หลังจากพระอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า ริชาร์ดก็กล่าวขอบคุณ ซาเอะ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ซาเอะ ก็ใช้เวทย์มนต์นะจังงัง กับเขาทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ และยืนเป็ท่อนไม้ตากยุงอยู่อย่างงั้นนานนับชั่วโมง แล้วเธอก็จากไป
ก่อนจาก ซาเอะ ได้ดีด โอฮาโอ้ ให้ริชาร์ดฟัง1เพลง ช่างเป็เพลงที่ไพเราะนัก ทำให้ริชาร์ดได้คิด ถ้าเขายังอยู่ในวัง คงไม่รู้รสชาติความหิว และความไพเราะของดนตรีพื้นบ้านอย่างโอฮาโอ้
โอฮาโอ้ (เครื่องดนตรีชนิดหนึ่งคล้ายกีต้าร์ นิยมเล่นกันอย่างแพร่หลายในอาณาจักร อิเดเรีย )
และแล้วค่ำคืนอันเหน็บหนาวก็ค่อยๆผ่านไป
ริชาร์ดที่ตัวเริ่มขยับได้ จึงได้ เดินตามรอยเท้า ของซาเอะ ไป เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่ อาณาจักร ออโดนอส อย่างไม่รู้ตัว
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
629
