“เ้าโสมแดงปัญญาอ่อน โรคจิต โสมบ้า ข้ารู้ว่าเ้าฟังข้ารู้เื่ ออกมาคุยกัน ตระกูลตงฟางมาหาตัวเ้าทั้งหมู่บ้าน ถ้าไม่มาข้าจะส่งเ้าออกมิติ ที่นี่ข้าเป็เ้าของ เตะเ้าออกไปได้” จางเฉินะโต่อเนื่อง
“ข้าเพื่อนเล่นเ้าเหรอ”
โสมแดง รูปร่างเหมือนเด็กทารกมนุษย์ตัวเล็ก ส่วนตัวแขนขานั้นเป็สีแดงทั้งหมดมีรากเล็กๆ ห้อยตามแขนขาเป็ส่วน ๆ บนหัวนั้นมีใบไม้ขนาดใหญ่สี่ห้าใบแทนที่จะเป็ผมเหมือนมนุษย์ แต่แขนขาดไปข้างหนึ่ง มันทำหน้าตาบูดบึ้ง มองมาที่จางเฉิน
“ไม่ใช่ หรือเ้าจะเล่นกับข้า หมู่บ้านข้ากำลังเดือดร้อนเพราะตระกูลตงฟางเข้ามาป้วนเปี้ยน เราต้องคุยกัน”
“คุยยังไงเ้าพูดจาไม่มีมารยาท” โสมแดงบ่น
“ก็เ้าทำข้ารำคาญวิ่งตามก็หลายวัน”
“ก็เ้าวิ่งตามข้าทำไมละ พอวิ่งก็เหนื่อย วิ่งเองแล้วก็มาบ่นๆ หน้าตาก็ไม่เหมือนคนแก่ซะหน่อย”
“ข้าว่าข้าเตะเ้าออกมิติไปเลยดีกว่า กวนประสาท”
“เอาเถอะ ข้าไม่มีที่ไป แล้วข้าก็หนีจนเหนื่อยแล้ว อยากคุยเื่อะไร” โสมแดงเริ่มใจอ่อนเพราะต้องหนีมาเกือบเดือน
“เ้าไปทำอะไรมา”
“พวกนั้นอยากกินข้า นั่นคือหลักๆ ตอนแรกข้ากับอาจารย์ข้า เราท่องเที่ยวไปทั่ว อาจารย์ข้าได้ชื่อเป็หมอเทวดา แต่ท่านได้รับาเ็จากสัตว์อสูรระหว่างเดินทาง เราจึงไปที่เมืองต่างๆ เพื่อรวบรวมสมุนไพรรักษา เพราะาเ็ภายในหนักมากต้องใช้สมุนไพรชั้นสูง”
“สมุนไพรชั้นสูง? ”
“สมุนไพรก็แบ่งเป็ สูง กลาง ต่ำ สมุนไพรระดับิญญา ระดับจักรพรรดิไง แต่ระดับิญญาหรือจักรพรรดินั้นแทบไม่เจอเลย ทั้งชีวิตข้าเคยเจอระดับเซียนแค่สองต้น ก็เลยต้องเป็สมุนไพรชั้นสูงเพื่อให้หายเร็วขึ้น”
โสมแดงคือ สมุนไพรที่พัฒนาผ่านระยะเวลาหลายพันปีถึงระดับิญญา ทำให้มีชีวิตและเกิดปัญญา คุณค่าจึงสูงมาก
“อืม...แล้วไงต่อ” จางเฉินเริ่มรู้สึกสนใจ
“เรารักษาคน และปรุงยาเพื่อแลกเปลี่ยน แล้วตระกูลตงฟางก็มาเจอ พวกมัน้าให้อาจารย์ข้าไปเป็ทาสตระกูลมัน แน่นอนว่าไปเป็เครื่องผลิตยาให้มัน แต่อาจารย์ไม่ยอม ยิ่งพวกมันเห็นข้าอยู่กับอาจารย์พวกมันก็เลยหิวมาก จนที่สุด ...ข้า...อาจารย์...” สีหน้าโสมแดงเริ่มเศร้าหมอง
“อาจารย์เ้าถูกฆ่า แล้วเ้าก็หนีมา”
“ใช่” โสมแดงตอบเสียงเศร้าๆ
“งั้นจบแค่นี้เ้าก็อยู่ไป ว่างๆ อยู่เป็เพื่อนคุยข้าในโลกใบเล็กนี่ละกัน เดี๋ยวพวกมันก็คงจะไปเองถ้าหาไม่เจอ” จางเฉินเห็นใจโสมแดง และไม่้าคุยกับพวกทำเสียงเศร้าๆ มันน่ารำคาญ
“ขอบคุณ ข้าไม่มีใครแล้วจริงๆ ั้แ่ข้าจำความได้ก็อยู่กับอาจารย์แล้ว”
“อืม ...” จางเฉินออกจากมิติ แล้วเข้านอน เขาไม่กล้านอนหรือฝึกในมิติมาก เพราะกลัวว่าเขาจะแก่เร็วแล้วตายเร็ว
ในตอนเช้าจางเฉินแอบออกจากบ้านมาดู ยังเห็นพวกตระกูลตงฟางป้วนเปี้ยนไปมา เขาแอบๆ แล้วจึงกลับเข้าบ้าน
“แย่จริง ทำคนไม่เป็อันทำมาหากินกันพอดี แล้วข้าก็ต้องฝึก”
จางเฉินเข้ามิติ เห็นโสมแดงนอนแช่ร่างลงไปในดินครึ่งหนึ่ง ใบบนหัวของมันแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าบ้านที่เข้าสร้างไว้ พอมีเสียงจางเฉินเดินมา โสมแดงก็ตื่นขึ้น
“เ้าจะกิน ข้าเหรอ แอบเดินเงียบ” โสมแดงทำหน้าเคืองๆ
“เอ้า เอ้า คิดไปเอง คิดเก่งนะเรา ฉลาดจริงๆ” จางเฉินแซว
“ข้าเป็โสมระดับิญญา ข้าฉลาดขั้นเทพและหล่อขั้นเทพ เ้าก็เห็นอยู่”
“ฮา ฮา ฮา มุขนี้ได้ไม่แห้ง” จางเฉินหัวเราะ
“เราทำสัญญาเป็เพื่อนกันเถอะ ข้าจะได้วางใจ”
“สัญญา? ”
“ทำตามข้านะ ขั้นแรกเ้ากัดนิ้วชี้เ้าให้มีเืก่อน แล้วข้าก็จะกัดนิ้วข้า แล้วเราก็เอานิ้วชนกัน ส่วนเื่สัญญาข้าทำเอง”
จางเฉินทำตามแล้วเอานิ้วชนกันเกิดเป็สัญลักษณ์เวทมนตร์ขึ้นระหว่างกลาง จางเฉินรู้สึกเหมือนสามารถรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของโสมแดง
“นี่คือสัญญาเท่าเทียม เราจะไม่สามารถทำร้ายกันและกัน เราจะสามารถสื่อสารกันทางจิตได้ ข้าจะสามารถใช้อุปกรณ์ิญญาของเ้าได้ แน่นอนข้าจะเข้าออกมิตินี้เองได้ ข้ากลัวเ้ากินข้า ข้ารู้สึกระแวง เ้าหน้าตาหื่นกามดูอยากจะกินข้า”
“โหย เ้าได้ประโยชน์เยอะเลย แล้วข้าละ นี่มันโกงกันชัดๆ” จางเฉินขมวดคิ้วเป็ปมใหญ่ๆ
“เ้ามันโง่ ถ้าข้าเขียนสัญญาทาส เ้าคงเป็ทาสไปแล้ว สัญญาทาสคือข้าตาย เ้าก็ต้องตายด้วย ข้าใจดีเขียนแค่สัญญาเท่าเทียมนี่เ้าก็ได้ประโยชน์แล้ว ข้าไม่ได้ใช้ความโง่ของเ้า”
“อ่าว พูดงี้” จางเฉินพยายามเคาะหัวโสมแดง แต่โสมแดงหลบอย่างรวดเร็ว
“เอาละ ในเมื่อเป็เพื่อนกันแล้ว ข้าให้นี่กับเ้า” โสมแดงยื่นแหวนสีเงินให้กับจางเฉิน
“แหวนมิติ ของดี” จางเฉินยิ้มร่าเริง
2K
