ทางด้านพ่อหนุ่มน้อยหยางเจียงเฉียงที่เป็ม้าเร็ววิ่งมาส่งสารคนในหมู่บ้านอีกรอบ ก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ
คนในหมู่บ้านนั้นก็มีคนคอยเฝ้าทางให้อยู่แล้วว่าเมื่อไหร่พวกกลุ่มชิวชิวจะกลับมาพร้อมกับของที่พวกเขาอยากรู้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่
“พวกเราเจียงเฉียงวิ่งกลับมาอีกแล้ว แต่มาเพียงคนเดียวยังไม่เห็นคนอื่นๆ ตามมา”เด็กๆ ในหมู่บ้านที่คอยดูต้นทางคนที่ 1
“อือใช่ไม่เห็นคนอื่นๆ ตามมาเลย เดี๋ยวผมวิ่งไปบอกที่เรือนทำงานส่วนกลางก่อนนะ”เด็กๆ ในหมู่บ้านที่คอยดูต้นทางคนที่ 2
“อือ รีบไปบอกพวก คุณย่า คุณยาย คุณป้า คุณน้า คุณอา พี่สาว และน้องสาวก่อนเลยนะ”เด็กๆ ในหมู่บ้านที่คอยดูต้นทางคนที่ 3
เด็กหนุ่มที่คอยดูต้นทางเข้าด้านทิศเหนือประมาณ 10 คนเห็นจะได้ วิ่งมาบอกข่าวด้านได้ถึง 2 คน
“มาแล้วครับ เจียงเฉียงวิ่งกลับมาหมู่บ้านของเราอีกแล้ว”เด็กดูต้นทางหมู่บ้านคนที่ 1
“มาคนเดียวครับไม่มีคนอื่นมา”เด็กดูต้นทางหมู่บ้านคนที่ 2
“เจียงเฉียงกลับมาแล้ว………………มาคนเดียวด้วย……………แล้วคนอื่นๆล่ะ…………..ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะแปลกจริงๆ……….” เสียงอื้ออึ้งของสาวๆ หลากหลายวัยในเรือนส่วนทำงานส่วนกลางแห่งนี้ต่างถกเถียงกันทำไมถึงมีแต่หนุ่มน้อยเจียงเฉียงคนเดียวิ่งกลับมายังหมู่บ้านอีกแล้วคนอื่นๆ หายไปไหนกันล่ะ
“เอาล่ะทุกๆ คนเงียบกันก่อนนะรอเจียงเฉียงมาอธิบายให้ฟังและฟังกันก่อนอย่าพึ่งพูดแทรกไม่งั้นจะยิ่งเสียเวลาเข้าไปใหญ่นะ”คุณย่า
“ได้จ้ะ” สาวๆ หลากหลายวัยต่างรับคำ แต่จะทำตามไหมนะ ❓ ❓
“นั่นเจียงเฉียงมาถึงแล้ว”คุณยาย
หนุ่มน้อยเจียงเฉียงและเด็กๆ ทีดูต้นทางทั้งหมดต่างพากันมาด้วยกัน
“ว่าไงเจียงเฉียง คนอื่นๆ ไม่ตามเรามาด้วยเหรอไงกัน”คุณย่าชิวชิว เอ่ยถามพ่อหนุ่มน้อยพร้อมยื่นแก้วน้ำให้ดื่มแก้กระหายที่วิ่งมาไกลอีกครั้ง เพื่อเข้าหมู่บ้านมา
“อึก………..อึก…………..ผมจะมาบอกกับทุกคนว่าสิ่งที่น้องเล็กชิวชิวเจอนั้น ก็คือกระบี่ทองคำฝังเพชรครับทุกคน”เจียงเฉียง
“กระบี่ทองคำฝังเพชร ❗❗ ❗❗”
จากที่คุณย่าขอความร่วมมือให้ฟังเื่ราวให้จบก่อน ค่อยคุยกันคงไม่เป็ผลเสียแล้ว เมื่อได้ยินว่าเจอกระบี่ทองคำไม่พอแถมยังฝังเพชรอีก เพชรเชียวนะ ยิ่งทำให้คนในหมู่บ้านต่างพูดออกมาอย่างตื่นเต้น ว่ามันมีกี่เม็ด เม็ดใหญ่ หรือว่าเม็ดเล็ก ทองคำทั้งหมดไหม เต็มไปด้วยคำถามที่ฟังแล้วจับใจความไม่ค่อยได้ด้วยคนที่อยู่ที่นี่เป็ร้อยกว่าคน
“ทุกคน ทุกๆ คนเงียบก่อนนะ เงียบก่อน”คุณยาย
เสียงค่อยๆ เงียบลงอีกครั้งหนึ่ง เพื่อฟังเจียงเฉียงเล่าเื่ต่อให้จบ
“แล้วตอนนี้ที่ผมวิ่งกลับหมู่บ้านมาคนเดียวเพราะว่าตอนขากลับที่เราจะเดินทางมาได้แวะล้างกระบี่ทองคำฝังเพชรให้สะอาดเสียก่อนครับ แต่ว่าน้องเล็กชิวชิวออกไปปลดเบาและเจอปลาสเตอร์เจียนั์ ที่คุณลุงเฟยหลงบอกว่าไข่ของมันราคาแพงมากเรียกว่า “ไข่ปลาคาเวียร์”ครับทุกคน”เจียงเฉียงพูดไม่หยุด และดื่มน้ำอีกครั้ง
“ปลาสเตอร์เจียน❗❗❗ ”
“ไข่ปลาคาเวียร์ ❗❗❗ ”
พวกผู้ใหญ่ย่อมรู้จักปลาสเตอร์เจียนนี่เป็อย่างดีเลยว่า มันคืออะไรโดยเฉพาะ ไข่ของมันนั้นมีราคามากเพียงใดถ้าหมู่บ้านไหนมีคนรวมกลุ่มกันไปจับเ้าปลาสเตอร์เจียนนี้ได้ ก็โด่งดังไปทั้งเมืองทีเดียวไม่ใช่แค่หมูบ้านละแวกใกล้เคียงเท่านั้น
ยิ่งสมัยก่อนนู้นเคยมีข่าวว่ามันเคยเกือบสูญพันธ์ุไปแล้ว เพราะความที่มันเป็ปลาที่มีไข่ราคาแพง ทำให้ผู้คนออกล่ามันไปขายมากจนทำให้ปลาสายพันธ์ุนี้ลดหายลงจนน่าใจหาย
จนกระทั่งทางรัฐของประเทศจีได้เริ่มเข้มงวดในการจับปลาสเตอร์เจียนนี้ และมีส่วนหนึ่งไปเพาะพันธ์ุในสถานที่เฉพาะของรัฐด้วยทำให้ช่วยให้เพิ่มประชากรของปลาสเตอร์เจียนนี้ได้เยอะเลยทีเดียว แต่ตามธรรมชาตินั้นใช่ว่าจะหาจับกันได้ง่ายๆ เคยมีบางหมู่บ้านจับได้มันมีอายุกว่า100 ปีเลยทีเดียว
“ทุกคนเงียบก่อนนะ เงียบก่อน”คุณย่า และคุณยายตอนนี้รับบทหนักที่จะต้องควบคุมคนในหมู่บ้านให้เงียบอยู่ตลอด แต่ท่านก็เข้าใจว่าเื่แบบนี้มันเป็ธรรมดาที่ทำให้ทุกๆ คนตื่นเต้น พวกท่านเองก็เช่นกัน “แล้วเจียงเฉียงกลับมาคนเดียวมีอะไรที่จะบอกเพิ่มเติมไหมลูก”คุณยาย
“มีครับ คุณลุงเฟยหลงบอกว่าให้พวกผู้ชายที่เหลือในหมู่บ้านรูปร่างสูงใหญ่ประมาณ 50-60 คนช่วยกันไปแบกเ้าปลาั์ตัวนี้กลับหมู่บ้านกันครับ เพราะพวกท่านไม่สามารถแบกมันกลับมาได้ตัวมันใหญ่มากครับ
และน้องเล็กชิวชิวบอกว่า จะให้นำปลาตัวนี้ทำกินกันในงานเลี้ยงของหมู่บ้าน เพื่อที่เราจะฉลองในความโชคดีที่วันสองวันมานี้เราเจอทองคำ ยานยนต์ และกระบี่ทองคำฝังเพชรครับ”เจียงเฉียง
“เอาล่ะได้ยินกันแล้วนะ รีบจัดคนไปประมาณ 60 คนให้เฟยหลงทางด้านนู้นก่อนเลยเร็วเข้า ก่อนที่ปลาสเตอร์เจียนจะหายสดใหม่”คุณย่า รีบสั่งการจัดแจงคนให้ไปช่วยสมทบแบกปลาสเตอร์เจียนั์ตัวนี้มายังหมู่บ้าน
“ได้ค่ะ เดี๋ยวจัดการไปเรียกคุณลุงที่เหลือให้ตามเจียงเฉียงไปทันทีเลยค่ะ”คุณป้า ที่อยู่ในเรือนส่วนกลางช่วยไปตามพวกผู้ชายอีกกลุ่มที่ยังคงอยู่ในหมู่บ้าน และมารับคำสั่งจากคุณย่าและคุณยาย เพื่อเข้าูเาไปด้านทิศเหนือหมู่บ้านตามหนุ่มน้อยเจียงเฉียงที่จะเป็ผู้นำทางพวกเขา
กลุ่มคนที่จัดแยกกลุ่มออกมาได้เดินทางกันแล้ว ทางฟากคนในหมู่บ้านก็เริ่มเม้าท์กันอีกรอบ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ชิวชิวช่างเป็ดาวนำโชคตัวเล็กมาให้หมู่บ้านของเราอย่างแท้จริง
จากที่กำลังเดินทางออกไปได้ไม่กี่ก้าวทางฟาก กลุ่มที่ไปสำรวจูเาทางตะวันออกก็ได้เดินทางกลับมาเร็วกว่าทุกวันได้เห็นกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ของหมู่บ้านเดินทางไปทิศเหนือที่กลุ่มชิวชิวนั้นอยู่ ทำให้พวกเขาแปลกใจหรือว่าชิวชิวจะ………..
กลุ่มคุณลุงลู่เสียน พี่เฟยิ และ พี่เฟยฉี(หลานปู่เฟยเทียน) ,พี่ลู่จื้อ และ พี่ลู่เหวิน(หลานชายคุณตาลู่คง) ต่างก็ะโเรียกกลุ่มด้านหน้า และเร่งฝีเท้าถาม
“จะไปไหนกันเหรอถึงได้รวมกลุ่มเยอะแยะขนาดนี้น่ะ”คุณลุงลู่เสียน
“ลู่เสียนงั้นเหรอ คือว่าพวกเรากำลังจะให้หนุ่มน้อยเจียงเฉียงนำทางไปหาเฟยหลงที่อยู่กับหลานเล็กชิวชิวน่ะ”คนในหมู่บ้านคนที่ 1
“พวกเ้าไปูเาั้แ่เช้าจึงยังไม่รู้เื่ หลานเล็กชิวชิวเจอกระบี่ทองคำฝังเพชร และปลาสเตอร์เจียนมาติดริมฝั่งแม่น้ำแถวหมู่บ้านเราน่ะ”คนในหมู่บ้านคนที่ 2
“กระบี่ทองคำฝังเพชร ”❗ ❗ ❗
“ปลาสเตอร์เจียน❗ ❗ ❗ ”
กลุ่มคุณลุงลู่เสียนที่พึ่งมาสมทบนั้นถึงกับะโเสียงดังด้วยความใ และตื่นตะลึงกับสิ่งที่พึ่งได้ยินมา หลานเล็กชิวชิวอีกแล้วที่หาของดีเจอ
“งั้นพวกเราเดินไปคุยไปเร็วเข้า ไม่อย่างงั้นแล้วปลาสเตอร์เจียนมันจะหายสดนะ”คุณลุงลู่เสียน
“ได้”
หนุ่มใหญ่ และหนุ่มน้อยต่างรวมกลุ่มกันและเดินไปด้านหน้า เพื่อไปยังจุดหมายที่พวกเขาต่างอยากให้ไปถึงกันเร็วๆ จากการที่พูดคุยและรับฟังเื่ราวที่เกิดขึ้นมาระหว่างที่พวกเขาไม่ได้อยู่กันจากปากของหนุ่มน้อยเจียงเฉียง
ทุกๆ คนต่างคิดไปในทางเดียวกันเลยว่าใครจะโชคดีไปกว่านี้ไม่มีแล้วนอกจากหลานเล็ก หรือน้องเล็กชิวชิวของหมู่บ้านหยางจางแห่งนี้ เพียงแค่สองวัน สองวันเพียงเท่านั้นดูหมู่บ้านของพวกเราสิเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดไหน ด้วยความโชคดีของดาวนำโชคของหมู่บ้านเราแท้ๆ เลย
เดินทางใช้เวลาร่วม 18 นาทีก็ถึงริมแม่น้ำที่มีเ้าปลาสเตอร์เจียนั์นอนอยู่ ทุกๆ คนเมื่อเห็นกับตาของตัวเองก็อ้าปากค้างกันไปตามๆ กัน ตัวมันใหญ่มากจริงๆ
“น้องเล็กชิวชิว น้องเซี่ยเซี่ย อาเล็กเจียงเจียง ” พวกพี่ชายต่าง วิ่งมาทักทาย
“อ้าวพวกพี่ชายมาด้วยเหรอ”พี่สาวเซี่ยเซี่ย
“พอดีพวกเราลงเขามาจะเข้าหมู่บ้านเจอกลุ่มพวกคุณลุง คุณอา ออกมาเลยถามพวกเขาและติดตามมาด้วยน่ะ”พี่เฟยิ
“ปลาตัวนี้ใหญ่มากเลยนะครับ”พี่เฟยฉี
กลุ่มเด็กๆ ต่างก็พากันคุยโม้ว่าเจออะไรกันมาบ้างอย่างตื่นเต้น พวกพี่ชายก็ฟังอย่างเสียดายที่ไม่ได้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์เหล่านี้ด้วย
“ลู่เสียนพาทุกคนมาทางนี้กันเลยนะ”คุณลุงเฟยหลง
“ได้ เอาพวกเรากระจายกลุ่มแบ่งกันทำงาน”คุณลุงลู่เสียน
“ได้ครับ” ทุกๆ คนขานรับและแบ่งหน้าที่กันทำอย่างรวดเร็ว คุณลุง คุณอา คุณน้า และพี่ๆ เหล่านี้ล้วนมีประสบการณ์มาด้วยกันทั้งหมด ต่างทำงานกันอย่างรวดเร็ว
ส่วนกระบี่ทองคำฝังเพชรนั้น ทุกคนล้วนอยากเห็นเช่นกันเพราะอยู่ในมือของคุณป้าเจียวจินที่กำลังถือประคองอยู่อย่างทะนุถนอมโดยมีผ้าห่อเอาไว้อย่างดี
ต่างแอบลอบมองกันอย่างสนใจ แต่พวกเขารอให้ถึงหมู่บ้านก่อนถึงจะได้เห็นโฉมที่แท้จริงของกระบี่เล่มนี้กัน ในตอนนี้สิ่งที่ต้องทำการคืการขนย้ายเ้าปลาั์ตัวนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน
กลุ่มหนึ่งก็พากันไปตัดต้นไม้ไผ่มาประกอบเป็รถเข็นใหญ่ชั่วคราวเพื่อช่วยแบกเ้าปลาั์ตัวนี้ให้ไปถึงหมู่บ้าน
ใช้เวลาร่วมชั่วโมงกว่าจะทำรถเข็นใหญ่เสร็จ และค่อยนำตัวปลาั์ตัวนี้ขึ้นจากแม่น้ำลงรถเข็น และช่วยกันประคองตัวปลาั์นี้กลับหมู่บ้าน
ระหว่างเส้นทางที่เดินกลับ จะลำบากตรงที่ต้องข้ามแม่น้ำมาซึ่งจะเป็ทางลัดและเร็วที่จะถึงหมู่บ้าน ดีตรงที่ความสูงของน้ำแค่หัวเข่าคนโตเท่านั้นเอง แต่ถ้าไม่ข้ามแม่น้ำจะต้องย้อนไปอีกไกลหน่อย แต่กลุ่มคุณลุงเลือกที่จะข้ามแม่น้ำไปมากกว่าเพื่อความรวดเร็ว
และแน่นอนไม่ใช่แค่ปลาั์ที่อยู่บนรถเข็น ชิวชิว และพี่สาวเซี่ยเซี่ยเองเช่นกันที่จะต้องโดนอุ้มขึ้นเพราะแม่น้ำถึงจะตื้นแต่ลึกเกินไปสำหรับคนขาสั้นๆ อย่างพวกนาง
และแน่นอนใครเล่าไม่ชอบ ไม่ต้องเดินกลับไปเองจนถึงหมู่บ้านให้เหนื่อย ฮิ…..ฮิ…….ฮิ……
ทุกๆ คนแม้จะเหนื่อยและลำบากกับการขนย้ายปลาสเตอร์เจียนั์ตัวนี้ แต่ใบหน้าของพวกเขาตอนนี้มีแต่รอยยิ้มและความสุขมากกว่าความเหน็ดเหนื่อย
ในระหว่างที่กลุ่มที่มีชิวชิว กำลังเดินทางกลับหมู่บ้านพร้อมกระบี่ทองคำฝังเพชร และปลาสเตอร์เจียนนั้น อีกฟากหนึ่งที่กำลังจะกลับถึงหมู่บ้านเช่นกันก็กำลังเดินทางมาด้วยยานยนต์คันเล็กและคันใหญ่มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านมาด้วยเช่นกัน
คนสองกลุ่มใหญ่ต่างจะมาถึงหมู่บ้านในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน ซึ่งแน่นอนยานยนต์จะต้องมาถึงหมู่บ้านก่อน และเป็การถึงก่อนเวลาเสียด้วย
ยานยนต์สองคันเข้ามาจอดที่หมู่บ้านเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เด็กๆ บางกลุ่มที่ทำงานในหมู่บ้านเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงกลุ่มผู้ใหญ่บางคนด้วยถึงกับแปลกใจว่า ทำไมมียานยนต์เพิ่มมาอีกคันหนึ่งล่ะ เ้ายานยนต์คันใหญ่นั้นพวกเขาเคยเห็นกันมาแล้ว และรู้ว่าเป็ของหมู่บ้านเราแต่เ้ายานยนต์เล็กนั่นมันไม่ใช่
คุณปู่ คุณตา และพวกพี่ชาย กับคนในหมู่บ้านเริ่มทยอยลงจากยานยนต์ทั้งสองคัน ใบหน้าคนที่ลงจากยานยนต์เล็กนั่นก็คือคนที่คุ้นเคย ยิ่งทำให้คนในหมู่บ้านนั้นยิ่งแปลกใจ
วันนี้ก็มีแต่เื่ใและแปลกใจหลากหลายอย่าง จนทำให้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่รู้ว่าจะรับรู้ข่าวไหนก่อนดี แต่ละเื่มีแต่ข่าวดีทั้งนั้นเลย
และกลุ่มคนที่ลงจากยานยนต์ทั้งสองคันนี้ก็คือกลุ่มคน ที่พวกเขารอฟังข่าวจากการไปขายทองคำ 30 กิโลกรัมกลับมาด้วยเช่นกัน
ส่วนอีกกลุ่มก็คือกลุ่มคนที่กำลังจะกลับมาพร้อมกระบี่ทองคำฝังเพชรที่พวกเขากำลังรอชื่นชมอยู่ และมาพร้อมกับปลาสเตอร์เจียนั์ที่จะนำมาทำอาหาร เพื่อฉลองสิ่งดีๆ ที่เข้ามาในหมู่บ้านวันสองวันมานี้
*************************
ข่าวดีจากคนสองกลุ่มในหมู่บ้าน มาเวลาไล่เลี่ยกันแล้ว พวกเขาจะรับฟังข่าวดีจากใครก่อนดีล่ะ ❓ ❓ ❓❓