บทที่ 14 ความเชื่อมั่นที่กลับคืนมา
เพราะความบังเอิญยูเมะจึงได้ทำความรู้จักกับชีอา หญิงสาวร่างบางที่คุ้นหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจพวกเขาพูดคุยกันเล็กน้อยหลังจากแนะนำตัว ก่อนจะแยกย้ายกันจากไปโดยไม่ได้มีความคิดที่จะทำความรู้จักกันไปมากกว่านี้
ไม่มีการแลกเปลี่ยนรหัสสำหรับติดต่อไม่มีการสอบถามหรือพูดคุยใดๆ มากไปกว่าการทักทายที่เรียบง่ายทั้งหมดนี้เป็เพราะทั้งสองยังไม่มีความคิดที่จะทำความรู้จักกันจริงๆทั้งหมดนี้เป็เพียงการแนะนำตัวตามมารยาทเพียงเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้หลังจากพูดคุยกัน่สั้นๆชีอาและโซฮีก็จากไปยูเมะก็กลับมาออกกำลังกายอีกครั้งราวกับการพบเจอกันในครั้งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ท่าทางของยูเมะนั้นทำให้ผู้คนโดยรอบประหลาดใจไม่น้อยคนส่วนใหญ่ในที่นี้ไม่รู้จักยูเมะ แต่รู้จักหญิงสาวร่างบางที่ชื่อชีอาดีทั้งนี้ก็เพราะเธอค่อนข้างที่จะมีชื่อเสียงในวงการมากพอสมควร
ปฏิกิริยาตอบสนองที่เฉยชาของยูเมะจึงทำให้คนเหล่านี้บังเกิดความสงสัยและสนใจขึ้นมา
แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครคิดที่จะจริงจังกับเื่นี้นักส่วนหนึ่งเป็เพราะพวกมันมองออกว่ายูเมะกับชีอาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันจริงๆจึงไม่มีใครคิดที่จะเข้ามาวุ่นวายกับยูเมะ
การออกกำลังกายของยูเมะจึงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งภารกิจฝึกฝนประจำวันนี้ถูกทำจนครบ เขาก็หยุดพักครู่ใหญ่จากนั้นจึงจองห้องพักเพื่อใช้ในการฝึกสมาธิ
ครั้งนี้นับเป็ครั้งแรกที่เขาใช้สิทธิ์ของสมาชิกตลอดชีพในการจองห้องพักเขาจึงประหลาดใจไม่น้อยเมื่อพบว่าสภาพของห้องพักนั้นดูดีกว่าที่คิดเอาไว้
สภาพของห้องพักนั้นแทบจะไม่ต่างอะไรจากห้องพักในโรงแรมเลยสิ่งอำนวยความสะดวกมีครบทุกอย่าง จะขาดไปก็เพียงอุปกรณ์สร้างความบันเทิงจำพวกอุปกรณ์สำหรับฟูลไดร์เท่านั้น
แต่ก็ไม่น่าประหลาดใจเท่าไหร่เพราะไม่ว่ายังไงศูนย์ฝึกแห่งนี้ก็เป็สถานที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เป้าหมายของคนที่มาฝึกที่นี่ย่อมเป็การฝึกฝนการต่อสู้ ที่ไม่มีอุปกรณ์ประเภทนี้ไว้บริการก็ไม่ใช่เื่แปลก
นอกจากนั้นภายในห้องพักก็ยังมีสายเคเบิลสำหรับเชื่อมต่ออุปกรณ์ฟูลไดร์อยู่ด้วยซึ่งแสดงให้เห็นว่าทางศูนย์เองก็ไม่ได้ปิดกั้นการใช้งานอุปกรณ์ประเภทนี้แต่อย่างใด
ยูเมะรู้สึกเปิดหูเปิดตาไม่น้อยเมื่อได้เห็นห้องพักนี้ยิ่งคิดถึงสิทธิ์ในการใช้งานห้องพักของเขาด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น
“นี่คือห้องพักระดับ ‘พื้นฐาน’ สิทธิ์ของเราสามารถใช้บริการได้ฟรีโดยไม่จำกัดระยะเวลา น่าสนใจแฮะถ้าจะฝึกแบบจริงจังละก็ การพักในห้องพักแบบนี้ก็ไม่เลวเลย”
หลังจากมองไปรอบๆ ด้วยความพึงพอใจแล้วคิดถึงห้องพักที่มีระดับสูงกว่านี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความอยากรู้อยากเห็น ทว่าเขาก็ไม่ได้รีบนัก
เขายังไม่ลืมว่าจองห้องพักเอาไว้ทำไมเขาจึงตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำเป็อย่างแรกอาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลแล้วเปลี่ยนเป็ชุดสบายๆ ที่เตรียมมาจากบ้าน
หลังจากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงขัดสมาธิแล้วเริ่มกำหนดลมหายใจ
ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยูเมะฝึกฝนสมาธิการเริ่มต้นจึงไม่ยุ่งยากนัก หลังจากนั่งไปได้ไม่นาน จิตใจก็ค่อยๆ เข้าสู่สมาธิจนเกิดเป็ความสงบภายในจิตใจ
ใน่เวลานั้นเขาก็ััได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยััจนหลุดออกมาจากสมาธิโดยไม่ได้ตั้งใจ
สีหน้าของยูเมะเปลี่ยนไปจนแปลกประหลาดเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางัับริเวณหน้าอกของตัวเองด้วยความสับสน
‘เมื่อกี้นี้มันอะไร คิดไปเองงั้นหรือ’
ยูเมะสับสนไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้าสลัดความสงสัยทิ้งไปและเริ่มทำสมาธิต่อ
ทว่าหลังจากเข้าสู่สมาธิเป็ครั้งที่สองสิ่งที่ััได้ก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งทำให้เขาหลุดออกมาจากสมาธิด้วยสีหน้าแตกตื่น
“อะไร..นี่มัน..อะไร!”
สีหน้าของยูเมะเปลี่ยนไปจนน่ากลัว เขาัับริเวณหน้าอกอีกครั้งแล้วหลับตาลงพลางนึกถึงสิ่งที่ััได้ก่อนหน้านี้ซึ่งอยู่ในตำแหน่งขั้วปอดบริเวณจุดกึ่งกลางของหน้าอก
สิ่งที่เขาััได้ขณะที่ทำสมาธินั้นเป็เหมือน‘ช่องว่าง’ เล็กๆที่มีกลุ่มหมอกไหลเวียนอยู่ภายใน
“ช่องว่างนี่มัน..อะไรกัน มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”
ยูเมะนิ่งคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่หลังจากคิดอยู่นานสองนานเขาก็สงบลงอย่างช้าๆ เพราะรู้สึกว่าช่องว่างนี้ไม่น่าจะเป็อันตรายทำให้เขาพอจะสงบใจลงได้บ้าง
หลังจากััอยู่นานโดยไม่รู้สึกอะไรเป็พิเศษหัวคิ้วก็คลายออกทีละน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งใจ
จากนั้นก็ตัดสินใจทำสมาธิอีกครั้งคราวนี้เขาใช้เวลานานกว่าเดิมมากเพราะความกังวลที่มีต่อสิ่งที่ไม่รู้จักแต่หลังจากจิตใจเริ่มเข้าสู่สมาธิและได้เห็นช่องว่างตรงกลางอกอีกครั้งเขาก็เริ่มเครียดจนทำให้หลุดออกมาจากสมาธิอีกรอบ
ทว่าครั้งนี้ยูเมะสามารถสงบใจได้อย่างรวดเร็วและเข้าสู่สมาธิอีกครั้งก่อนจะหลุดออกมาเมื่อให้ความสนใจกับช่องว่างมากเกินไป
แม้จะหลุดออกมาจากสมาธิอยู่หลายครั้งแต่หลังจากเริ่มชินกับช่องว่างขึ้นมาบ้างแล้ว ระยะเวลาในการเข้าสู่สมาธิก็นานขึ้นจนกระทั่งทำสมาธิติดต่อกันได้นานหลายนาที
ระยะเวลาในการเข้าสู่สมาธิยาวนานขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้สภาพจิตใจสงบนิ่งมากขึ้น ยูเมะก็เริ่มััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเขารู้สึกว่าการทำสมาธิง่ายขึ้นมากราวกับกำลังเรียกคืนความคุ้นเคยในอดีตให้กลับคืนมา
ในเวลาเดียวกันนั้นความสนใจที่มีต่อช่องว่างก็เริ่มลดลง แต่ในขณะที่ความสนใจลดลงความเข้าใจที่มีต่อช่องว่างนี้กลับมีมากขึ้นและััมันได้ราวกับช่องว่างนี้คือส่วนหนึ่งของร่างกายเป็ดังอวัยวะที่มีมาั้แ่กำเนิด
ท่ามกลางความรู้สึกที่แปลกประหลาดนี้เวลาก็ผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว เพียงอึดใจในความรู้สึก 5 ชั่วโมงก็ผ่านเลยไปเสียงเตือนจากมายด์เบรนก็ดังขึ้น ทำให้เขาหลุดออกมาจากสมาธิอีกครั้ง
แม้จะหลุดออกมาจากสมาธิสีหน้าของยูเมะก็ยังสงบนิ่ง บรรยากาศรอบตัวเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนแทบไม่อาจััได้
บรรยากาศรอบตัวของเขาในตอนนี้หากมีคนที่คุ้นเคยกับ ‘พระ’ หรือ ‘นักบวช’ มาพบก็อาจจะบอกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาในตอนนี้มีความคล้ายกับบรรยากาศของพระหรือนักบวชาุโอยู่บ้าง
มันเป็บรรยากาศที่จะเกิดขึ้นได้จากสภาวะจิตใจที่สงบนิ่งมั่นคงซึ่งจะเกิดขึ้นในพระหรือนักบวชที่ผ่านการบำเพ็ญเพียรมานานจนเกิดญาณสมาธิ
ทว่าบรรยากาศที่ควรจะปรากฏขึ้นในตัวพระหรือนักบวชาุโกลับปรากฏขึ้นบนตัวยูเมะที่เป็เพียงชายหนุ่มคนหนึ่ง
หากมีคนมองเห็นความคุ้นเคยนี้ได้ก็คงต้องตกตะลึงไม่มากก็น้อย
ทว่ายูเมะกลับไม่ได้สนใจบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปเลยสิ่งเดียวที่เขารู้สึกได้คือความสงบนิ่งในจิตใจและความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเขาเคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน
ความคุ้นเคยนี้ทำให้เขาปรับตัวเข้ากับสภาพจิตใจที่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างรวดเร็วและสามารถรักษาสภาวะที่สงบนิ่งเอาไว้ได้อย่างเป็ธรรมชาติ
ในขณะที่ความคิดยังคงหมุนเวียนได้ตามปกติทั้งยังคิดอ่านได้เร็วกว่าปกติจนััได้
‘เป็เพราะหน้าต่างระบบงั้นหรือ’
หลังจากถามตัวเองในใจ เขาก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ตรวจสอบค่าสถานะทั้งหมดก่อนจะพบว่าไม่มีค่าสถานะใดเพิ่มขึ้น ภารกิจก็ยังไม่สำเร็จ ยังขาดเวลาอีก 40กว่านาทีนั้นหมายความว่าเขาไม่มีทางได้รางวัลใด
เช่นนี้ก็หมายความว่าความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาจากการเพิ่มขึ้นของค่าสถานะ
‘นี่หมายความว่ายังไง หรือว่า..ต่อให้ค่าสถานะไม่เพิ่มเราก็ยังเพิ่มความแข็งแกร่งได้งั้นหรือ’
ความคิดนี้ทำให้ยูเมะเกิดแรงบันดาลใจบางอย่างมันทำให้เขาคิดถึงตอนที่ฝึกฝนร่างกาย คิดถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นจากค่าสถานะ 0.1หน่วย
คิดถึงตรงนี้ความเข้าใจก็บังเกิดขึ้นในใจของเขาและตระหนักว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเข้าใจค่าสถานะผิดมาโดยตลอด
‘ที่แท้..ค่าสถานะนี้คือตัวคูณมันไม่ได้เพิ่มพลังให้เราโดยตรง แต่จะช่วยขยายพลังที่เรามีอยู่ให้สูงขึ้น’
ทันทีที่ตระหนักถึงเื่นี้ยูเมะก็คิดหาวิธีที่จะใช้หน้าต่างระบบให้มีประสิทธิภาพได้แล้ว พร้อมกันนั้นแผนการลดน้ำหนักก็ถูกเปลี่ยน
เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะเน้นวิธีออกกำลังกายหนักๆเพื่อเผาผลาญแคลลอรี่โดยใช้ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมาเป็ตัวช่วยให้ออกกำลังกายเท่านั้น
ทว่าตอนนี้ความ้าของเขาเปลี่ยนไปแล้วแทนที่จะออกกำลังกายเพื่อเผาผลาญแคลลอรี่ก็เปลี่ยนมาเป็การออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายโดยตรงเพราะว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะใช้ประโยชน์จากค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นได้อย่างเต็มที่
เมื่อตัดสินใจได้ความเชื่อมั่นก็พวยพุ่งออกมาจากภายในใจราวกับคลื่นั์ที่ม้วนกวาดความกังวลใจทั้งหมดทิ้งไปจนเผยให้เห็นผืนน้ำที่ใสกระจ่างที่สะท้อนให้เห็นความฝันที่ซ่อนอยู่ภายใน
หากบอกว่าการลดความอ้วนเป็‘ความปรารถนา’ ของเขามาตลอดแล้วละก็เช่นนั้น ‘ความใฝ่ฝัน’ ของเขาก็คือการมีร่างกายที่แข็งแกร่งประดุจนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่
ความฝันนี้เขาไม่เคยบอกใครมาก่อนหากแต่เก็บซ่อนมันเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจเพราะเขารู้ดีว่าไม่สามารถทำได้เขาจึงเลือกที่จะปลดปล่อยความใฝ่ฝันนี้ในโลกออนไลน์จนกระทั่งกลายเป็แชมป์เปี้ยนโลก
ทว่าหลังจากแผดเผาความใฝ่ฝันทั้งหมดในจิตใจจนกระทั่งประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่หัวใจของเขาก็กลายเป็ว่างเปล่า หลังจากก้าวมาถึงจุดสูงสุดบนเวทีของโลกเสมือนจริงเขาก็ตระหนักว่าต่อให้เกมเสมือนจริงจะสมจริงแค่ไหน แต่สุดท้ายมันก็ยังเป็แค่ของปลอม
เส้นแบ่งระหว่างความจริงและความฝันในใจเขาเด่นชัดขึ้นใน่เวลานั้นทำให้เขาตระหนักว่าการปลดปล่อยความฝันในโลกเสมือนจริงนั้นเป็ได้เพียงการหลอกตัวเอง
ด้วยเหตุนี้หลังจากกลายเป็แชมป์เปี้ยนแล้วครั้งหนึ่งเขาก็ไม่มีความคิดที่จะลงแข่งอีกเลย
ทว่าตอนนี้หลังจากได้รับหน้าต่างระบบที่แสนลึกลับได้รับพลังที่จะทำให้เขาสามารถเติมเต็มความฝันหัวใจของยูเมะก็เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
ในความตื่นเต้นนั้นยังมีความเชื่อมั่นที่เคยสูญเสียไปในอดีตมันเป็ความเชื่อมั่นแบบเดียวกับ่เวลาที่เขาต่อสู้กับคู่ต่อสู้บนเวทีโลกจนกลายมาเป็แชมป์เปี้ยน
ยูเมะลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเชื่อมั่นที่เปี่ยมล้นส่งผลให้ท่วงท่าการเคลื่อนไหวเปลี่ยนไปจนดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน
แม้กระทั่งสีหน้าก็ยังแฝงไว้ด้วยความมั่นใจรอยยิ้มเป็มิตรก็แฝงไว้ด้วยความเชื่อมั่นจนเกิดเป็แรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ผู้คนที่พบเห็น อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง
ทว่ายูเมะไม่ได้ตระหนักเลยว่าเขากำลังเปลี่ยนไปเพราะจิตใจของเขากำลังจดจ่ออยู่กับแผนการในใจรวมไปถึงการทำภารกิจประจำวันให้ได้มากที่สุด
เขาออกไปจากศูนย์ฝึกโดยไม่มองใครเลยไม่ได้สังเกตสิ่งรอบตัวด้วยซ้ำ เขาเดินไปตามทางโดยอาศัยความเคยชินก้าวขึ้นรถประจำทางไปแล้วเลือกที่นั่งติดกระจกเหมือนทุกที
สายตาของเขามองออกไปด้านนอกราวกับกำลังเหม่อลอยแต่ดวงตากลับทอประกายออกมาหลายต่อหลายครั้งยิ่งคิดถึงแผนการที่น่าตื่นเต้นได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ยิ่งเขาตื่นเต้นเท่าไหร่ดวงตาก็ยิ่งทอประกายเจิดจ้า
ยูเมะไม่ทราบเลยว่าท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขานั้นดึงดูดสายตาของผู้คนรอบตัวมากขนาดไหนแม้กระทั่งชีอาที่บังเอิญขึ้นรถประจำทางขากลับคันเดียวกับเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความใ
ชั่วขณะนั้นหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเธอคล้ายกับมองเห็นใครบางคนที่เธอตามหาจากท่าทางที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นของยูเมะ
‘ทำไมถึงเหมือนกันได้ขนาดนี้นะ..หรือว่าจะเป็เขา เทพอสูรอาชูร่า..’
ความคิดมากมายปรากฏขึ้นในจิตใจของหญิงสาวมันทำให้เธอสงสัยจนเกิดเป็การคาดเดามากมาย
แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามคำถามที่เธออยากรู้ยูเมะก็เดินลงจากรถไปก่อนแล้ว ทำให้เธอไม่อาจทำอะไรได้อีกนอกจากครุ่นคิดอยู่ในใจเงียบๆ ก่อนจะส่ายหน้าด้วยความรู้สึกขมขื่น
ภาพของเทพอสูรอาชูร่าในความทรงจำของเธอแตกต่างจากภาพของยูเมะในยามนี้มากเกินไปทำให้เธอไม่อาจเชื่อว่ายูเมะคือเทพอสูรอาชูร่าที่เธอตามหามาโดยตลอดจริงๆ
ทว่าความเชื่อมั่นที่ยูเมะเพิ่งจะเรียกกลับคืนมาได้นั้นกลับทำให้เธอนึกถึงสีหน้าของเทพอสูรอาชูร่าในความทรงจำ
แม้ว่าทั้งสองจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียวทว่าความเชื่อมั่นอันแรงกล้าและรอยยิ้มนั้น กลับทำให้เธออดคิดถึงความเป็ไปได้นี้ขึ้นมาไม่ได้
แต่เพราะสิ่งที่คิดแตกต่างจากภาพในจินตนาการมากเกินไปทำให้หญิงสาวไม่อาจยอมรับได้ สุดท้ายเธอก็ปฏิเสธความคิดนี้ด้วยความขมขื่น
ส่วนยูเมะนั้นเขาย่อมไม่ทราบว่ามีใครบางคนกำลังตามหาเขาอยู่ ตามหาเทพอสูรอาชูร่าเมื่อหลายปีก่อน
สิ่งเดียวที่เขาคิดคือแผนการของเขา แต่เมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน รอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนไปความเชื่อมั่นอันแรงกล้าถูกเก็บซ่อนไว้และกลับไปเป็ยูเมะคนเดิมอีกครั้ง
“กลับมาแล้วครับ!”
“พี่! กลับช้ามาก!!”
ยูเมะก้าวเข้าไปในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มสดใสและได้รับการต้อนรับจากน้องสาวด้วยเสียงบ่นเนื่องจากเธอรอเขามานานแล้ว
เขาเองก็รู้ดีว่าวันนี้กลับมาสายกว่าปกติเขาจึงไม่พูดมากและตรงเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็วแล้วร่วมมือกับน้องสาวจัดเตรียมมื้อเย็นให้ทันก่อนที่แม่จะออกมา
สองพี่น้องร่วมมือกันเต็มที่ไม่นานนักมื้อเย็นที่แสนอร่อยก็เสร็จสิ้นหน้าตาของมันดูแย่ยิ่งกว่าเมื่อเช้าเสียอีกเพราะทั้งสองรีบทำเกินไป
ทว่ารสชาติก็ยังอร่อยเหมือนเดิมจึงไม่มีเสียงบ่นใดๆ จากแม่หรือน้องสาว ยูเมะก็ไม่ได้คิดมากกับเื่หน้าตาเหมือนกันสำหรับเขาขอแค่ทุกคนมีความสุขเขาก็พอใจ
หลังจากจบมื้ออาหารยูเมะก็กลับเข้าไปในห้องเร็วกว่าปกติเพราะมีเื่ที่ต้องจัดการ
เื่ที่ว่านั้นก็หนีไม่พ้นภารกิจประจำวันที่ยังทำไม่สำเร็จ เขายังเหลือเวลาที่ต้องทำสมาธิอีก 40 นาทีเขาจึงไม่กล้าประมาทเพราะกลัวว่าจะทำไม่ทัน
ดังนั้นยูเมะจึงรีบกลับเข้ามาในห้องจากนั้นก็นั่งลงบนเตียงแล้วหลับตากำหนดลมหายใจและเริ่มเข้าสู่สมาธิอีกครั้ง
คราวนี้เขาเข้าสู่สมาธิได้เร็วกว่าเดิมมากทั้งยังทำได้อย่างเป็ธรรมชาติอีกด้วยไม่นานนักช่องว่างตรงกลางอกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนักเขาเพียงแค่รับรู้ว่ามีมันอยู่เพียงเท่านั้น
โดยไม่รู้ว่าเป็เพราะความมุ่งมั่นที่มากกว่าเดิมหรือเป็เพราะการนั่งสมาธิในสถานที่ที่คุ้นเคยทำให้สงบใจได้ง่ายกว่าแต่เขาก็นั่งสมาธิติดต่อกัน 1 ชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหน้าต่างภารกิจก็ปรากฏขึ้นตามเสียงเรียกในจิตใจเผยให้เห็นข้อความที่กำกับไว้ด้านหลังข้อความภารกิจ
“ในที่สุดก็สำเร็จ รับรางวัลเลยก็แล้วกัน”
สิ้นความคิดโหลกาชาปองก็ปรากฏขึ้นและหมุนวนอย่างรวดเร็วลูกแก้วหลากสีก็หมุนตาม ก่อนจะมีลูกแก้วสีฟ้าลูกหนึ่งไหลออกมาแล้วแตกสลายกลายเป็ข้อความประโยคหนึ่ง
‘ความแข็งแกร่งของความคิด 0.1’
“งั้นหรือ สีฟ้าคือค่าสถานะจิตใจสินะ”
เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ความรู้สึกของยูเมะในตอนนี้สงบนิ่งกว่ามากและมากยิ่งขึ้นเมื่อค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นเป็ค่าสถานะที่เกี่ยวกับความคิด
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตอนนี้เขาััมันได้อย่างชัดเจน แม้จะบอกไม่ได้ว่าความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมีมากน้อยขนาดไหนแต่ก็ััได้อย่างชัดเจนว่าจิตใจแข็งแกร่งขึ้น
“ต่อไปก็ รางวัลของภารกิจฝึกฝน”
โหลกาชาปองปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่โหลนี้ต่างจากโหลกาชาปองของภารกิจประจำวันสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ลูกแก้วหลากสี แต่เป็ลูกบอลโปร่งใสที่มีสิ่งของอยู่ภายใน
การหมุนครั้งแรกนั้นเขาได้ขวดยารักษา ส่วนครั้งนี้ หลังจากสิ้นความคิดสั่งการ โหลก็หมุนอย่างรวดเร็วก่อนจะมีลูกบอลไหลออกมาลูกหนึ่งแล้วเปิดออก เผยให้เห็นเม็ดยาสีเหลืองทองภายใน
857
