ซีเหมยสะดุ้งสุดตัวเมื่อคนเธอฝันเห็นงูสองตัวสีดำกับสีขาวเผือกกำลังไล่ฉกเธอกับซีซีทั้งสองต่างวิ่งหนีทั้งใช้วิชาตัวเบาก็แล้วใช้วรยุทธ์ฆ่ามันก็แล้วแต่พวกมันก็จะฟื้นคืนมาตลอดจนสุดท้ายพวกเธอหนีไม่ไหวและมันก็เลื้อยมารัดพวกเธอจนได้ก่อนที่มันจะเขมือบพวกเธอลงท้องซีเหมยก็ตื่นก่อนพอดี
"ฝันบ้าอะไรชักจะน่ากลัวเกินไปแล้ว" ซีเหมยสงบใจได้ก็นึกถึงเื่เมื่อคนที่โดนสาดยานอนหลับใส่พอกวาดสายตารอบตัวเธอเห็นซีซียังนอนอยู่ข้างๆน่าแปลกปกติซีซีจะตื่นนอนก่อนเธอตลอดวันนี้ทำไมถึงตื่นช้ากว่าเธอละ
ซีเหมยเขย่าตัวซีซีเบาๆ แต่เธอกลับโดนคลื่นพลังจากตัวซีซีกระแทกเธอออกมาซะงั้น
"ซีซี ตื่นได้แล้วนอนจนจะอืดแล้วนะ"
ความรู้สึกของเธอบอกว่ามีสิ่งที่ผิดปกติแน่นอนซีซีไม่เคยนอนตื่นสายมาก่อน
"ใช่สิ เมื่อคืนนี้หลังจากที่เราหลับไปพี่ซีซีต้องออกมาช่วยเราอยู่แล้วบ้าเอ๊ย!!เกิดอะไรขึ้นกัน"
ความทรงจำเมื่อคืนมีคนน่าสงสัยที่มาสอดแนมพวกเธอและได้วางยาเธอจนสลบไปหวังว่าพี่ซีซีคงไม่เป็อะไรนะ
ซีเหมยออกไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อยกน้ำกับผ้ามาให้เพื่อเช็ดตัวให้ซีซีแต่ทุกครั้งที่แตะโดนตัวเธอก็จะมีคลื่นพลังแผ่ออกมาขืนเป็แบบนี้คงไม่ได้เช็ดตัวกันพอดี
"คุณหนูขอรับนายท่านให้มารับกลับจวนขอรับ"เสียงพ่อบ้านตงนี่มาได้เวลาพอดี
"เข้ามาได้"ซีเหมยรีบดึงผ้าคลุมร่างของซีซีให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้พ่อบ้านตงเข้ามา
"คารวะคุณหนูทั้งสอง ท่านเ้าเมืองได้สั่งให้ข้ามารับคุณหนูทั้งสองกลับจวนข้าต้องขอโทษด้วยที่ปล่อยให้คุณหนูทั้งสองรอนาน"
"ไม่เลยมาได้เวลาพอดีต่างหาก ช่วยเรียกให้ทหารหญิงมาอุ้มพี่ซีซีกลับจวนทีแต่รอข้าที่ข้างนอกห้องก่อนนะให้ข้าแต่งตัวให้พี่หญิงเสร็จแล้วข้าจะเรียก"
"ขอรับคุณหนู"พ่อบ้านตงรีบร้อนออกไปตามทหารหญิงพร้อมเตรียมรถม้าทันทีถ้าคุณหนูเป็อะไรไปที่จวนคงต้องวุ่นวายมากแน่ไหนจะฮูหยินและท่านเ้าเมืองที่จะต้องเสียใจเป็อย่างมากเขาได้แต่ภาวนาให้ท่านเทพช่วยคุ้มครองคุณหนูของเขาด้วย
ซีเหมยรีบแต่งตัวให้พี่สาวของตนก่อนที่จะเช็ดหน้าเช็ดตาให้ตัวเองอย่างเร่งรีบจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วพี่ซีซียังไม่ยอมฟื้นขึ้นมาทำให้เธอเป็ห่วงนัก
"เข้ามาได้แล้ว"
เหมือนใจสื่อถึงกันเธอน้ำตาแทบไหลที่เห็นบิดาบุญธรรมของเธอที่เดินเข้ามาพร้อมคนอื่นๆ
"ท่านพ่อ"ซีเหมยนิสัยยังเด็กนักเธอวิ่งโร่เข้าสวมกอดบิดาก่อนที่น้ำตาที่กลั้นไว้จะไหลเป็สาย
"ใจเย็นๆมีสิ่งใดเกิดขึ้นบอกพ่อมาเถิดเ้าอย่าได้กังวลไป"เมื่อเห็นน้ำตาของบุตรสาวคนเล็กตงโฉเริ่มรู้สึกสะท้อนใจในสิ่งที่ผ่านมาและบางสิ่งนี้อาจทำให้ตนต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่เป็การปกป้องครอบครัวของตัวเองอย่างจริงจังเสียที
"ท่านพี่ซีซีนอนไม่ได้สติเลยเมื่อคืนมีคนร้ายสะกดรอยตามมาข้าเสียท่าให้เลยโดนยาสลบและหลับไปก่อนไม่รู้ว่าท่านพี่ซีซีเกิดเหตุอะไรขึ้นบ้างถึงได้นอนยังไม่ฟื้น"
"ให้พ่อตรวจดูก่อนเ้าก็ใจเย็นๆอย่าเพิ่งคิดมาก"ตงโฉเดินมาดูบุตรสาวสีหน้าก็ดูปกติดีหรือว่าจะโดนพิษคิดได้ดังนั้นตงโฉก็จะตรวจชีพจรแต่พอมือไปเตะโดนตัวของซีซีก็มีคลื่นพลังแผ่ซัดออกมาเบาๆ
"เป็ยังไงบ้างท่านพ่อตรวจชีพจรได้หรือไม่"ซีเหมยร้องไห้จนดวงตาบวมหมดแล้วเธอหวังแค่ให้อาการของซีซีไม่เป็อะไรมาก
"มีคลื่นพลังบางๆคลุมร่างของซีซีอยู่คงต้องใช้ปราณเชื่อมจุดพลังชี่แล้วละ"ตงโฉใช้ปราณเชื่อมจุดพลังชี่เพื่อรักษาให้ซีซีคงมีแต่วิธีนี้ถึงจะช่วยนางได้
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงตงโฉก็หยุดมือทำการรักษาลงสมกับเป็พลังปราณที่บริสุทธิ์และมากมายเหลือเกินหากเขาช่วยนางช้ากว่านี้พลังของนางคงะเิตัวออกมาและถ้าหากเป็อย่างนั้นเมืองๆนี้คงหายไปจากแผ่นดินอย่างแน่นอน
"อืมมม"เสียงครางเบาๆออกจากปากร่างบางที่ทุกคนเป็ห่วงอยู่มันช่วยเรียกความสนใจของทุกคนได้ทันที
"พี่ซีซีฟื้นแล้ว เ้าเป็ยังไงบ้างรู้สึกไม่สบายตรงไหนบอกข้ามาเลย"ซีเหมยรีบประคองร่างของซีซีลุกขึ้นก่อนจะหยิบน้ำให้ทานพร้อมยิงคำถามใส่
"ข้ารู้สึกมึนหัวนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็ไรกลับรู้สึกปลอดโปร่งตัวเบาสบายขึ้นกว่าเมื่อวานมาก"
ซีซีมองหน้าทุกคนก่อนที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้
"ท่านพ่อข้ามีเื่จะเล่าให้ฟัง"
ตงโฉเห็นสายตาของบุตรีก็ได้ให้คนอื่นๆออกไปรอข้างนอกก่อนจะหันกลับมาสนใจฟังเื่ราวจากบุตรสาวของตน
นางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนรวมถึงเื่หญิงเ้าของบ้านที่เธอได้ช่วยไว้ตงโฉได้ฟังก็ทำสีหน้าใเพราะสิ่งทที่บุตรสาวของเขาพูดมามีเื่ที่ชาวเมืองของเขามีพฤติกรรมอันร้ายกาจและเขาก็รู้สึกไม่ชอบใจที่ชาวบ้านเมินเฉยต่อกันไม่ได้มีใจช่วยเหลือกันอีกอย่างเื่นี้ยังมีเงื่อนงำอีกหลายส่วนเขาคงต้องลงมือสืบสวนเองเสียแล้ว
"ข้าอยากไปดูนางเสียก่อนค่อยกลับจวนได้หรือไม่ท่านพ่อ"ซีซีนึกห่วงหญิงชาวบ้านผู้นั้นหลายส่วน
"เ้าไม่ขอพ่อก็ต้องลงไปดูด้วยตัวเองอยู่ดี"ตงโฉพูดก่อนที่สีหน้าจะดูดุดันขึ้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าชาวเมืองที่เขาปกครองให้อยู่อย่างร่มเย็นจะมีคนเห็นแก่ตัวมากเช่นนี้
"เ้าทั้งสองทำธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนเถิดพ่อจะรออยู่ข้างล่าง"ตงโฉดูสภาพทั้งสองคนแล้วก็ได้แต่อมยิ้มถึงพวกนางจะเป็หญิงงามแต่เขาก็มองว่าพวกนางยังเด็กนักในโลกนี้
ทั้งสองสาวรีบอาบน้ำแต่งตัวใหม่อีกรอบก่อนที่จะลงไปหาท่านพ่อของพวกเธอพวกนางมองหาไม่นานก็เห็นท่านพ่อนั่งอยู่ใกล้กับประตูทางออก
"ท่านพ่อพวกข้ามาแล้วขออภัยที่ทำให้รอนาน"ซีซีและซีเหมยย่อกายทำความเคารพต่อท่านพ่อของพวกเธอถึงยังไงพวกเธอก็เป็เด็กให้ผู้ใหญ่รอออกจะเสียมารยาทมากนัก
"ลุกขึ้นเถิดพวกเราจะได้รีบไปพ่อได้สั่งของว่างทานรองท้องให้พวกเ้าแล้วขึ้นไปกินที่รถม้าในระหว่างเดินทางก็แล้วกัน"
ตงโฉกล่าวจบก็เดินนำทุกคนเดินขึ้นรถม้าเขาสั่งให้คนขับเร่งรีบเพื่อไปหาหญิงเ้าของบ้านที่ซีซีได้ช่วยไว้เมื่อคืนมีหลายเื่ที่เขาต้องรีบแก้ไขโดยเฉพาะเื่ของซีซีที่ใช้วิธีการพิเศษในการดับเปลวเพลิงหวังว่าเื่เมื่อคืนคงยังไม่ลุกลามไปไกล ทั้งสองสาวขึ้นรถม้าก็รีบกินของว่างรองท้องก่อนเพราะเมื่อคืนก็ไม่ได้ทานอะไรมากตื่นมาก็่สายทำให้ตอนนี้ท้องไส้กำลังประท้วงว่าหิวแล้วอีกทั้งพวกนางก็มั่นใจว่าคนที่อาศัยรอบข้างคงไม่ยื่นมือมาช่วยหญิงเ้าของบ้านอย่างแน่นอน
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านที่เกิดเหตุพวกนางทั้งสองมองผ่านผ้าม่านออกไปก็เห็นหญิงสาวเ้าของบ้านกำลังเก็บของที่ไม่โดนไฟเผาเมื่อคืนอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนบ้านมาช่วยเหลืออย่างที่ควรจะเป็เมื่อมองไปที่ท่านพ่อท่านก็ลงจากรถม้าและเดินเข้าไปพูดคุยกับนางแล้ว
"เ้ามีเื่อะไรถึงต้องมาขนข้าวของคนเดียวเช่นนี้"ตงโฉลองหยั่งเชิงถามหญิงสาวดู
"ข้าน้อยมีนามว่าเหมยหลี่ฮวาข้าวของพวกนี้เป็สิ่งที่หลงเหลือจากบ้านของข้าที่โดนไฟไหม้เมื่อคืนเ้าค่ะ"หญิงสาวพูดตอบเมื่อเห็นคนที่มาใหม่ไม่มีท่าทีคุกคามหรือรังเกียจตนเองแถมยังมาพูดคุยสอบถามด้วยความใส่ใจ
"แล้วเหตุใดเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ถึงไม่มีใครมาช่วยเ้าเลย"หญิงสาวได้ยินคำถามก็อึกอักไม่รู้จะตอบยังไง
ทหารที่เดินไปสอบถามชาวบ้านอยู่ใกล้ๆเมื่อได้คำตอบก็กลับมารายงานเ้าเมืองและคำตอบที่ตงโฉได้รับฟังก็เหมือนที่ซีซีแจ้งแก่ตนเมื่อเช้าทำให้เขารู้สึกแย่กับความคิดของชาวบ้านแถบนี้เป็อย่างมาก
"ทหารเรียกชาวบ้านมารวมตัวกันให้หมดบอกไปว่าเ้าเมืองของพวกเขามาเยี่ยม"
ทหารรับคำก่อนจะรีบออกไปกล่าวประกาศไม่นานชาวบ้านก็มารวมกันที่หน้าบ้านหญิงกาลกิณีทั้งหมด
"ข้าอยากทราบว่าเหตุใดหญิงชาวบ้านผู้นี่ถึงเป็ที่รังเกียจต่อเพื่อนบ้านนักข้าไม่เห็นนางจะมีสิ่งใดผิดแปลกไปกว่าผู้อื่น"เ้าเมืองตงโฉไม่มีพูดอ้อมค้อมเมื่อเอ่ยปากก็กล่าวชัดตรงประเด็นทำเอาชาวบ้านที่ได้ยินถึงกับมีสีหน้าย่ำแย่ไม่กล้าเอ่ยปากกล่าวสิ่งใดมีเพียงเสียงเอ่อ อ่า ในลำคอ
"ขออภัยท่านเ้าเมือง เป็แม่สามีของนางที่เป็คนออกมาเปล่าประกาศเื่ต่างๆของนางให้พวกข้าน้อยได้ฟังรู้ตัวอีกทีก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนางเพราะกลัวจะมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเอง"
มีชาวบ้านคนหนึ่งเป็หน่วยกล้าตายเดินเข้ามาพูดกับท่านพ่อของพวกนางอย่างกล้าๆกลัวๆว่าคำพูดของตนจะไม่เข้าหูท่านเ้าเมืองแต่เื่ที่เขาเล่าก็เป็เื่จริงทั้งหมด
สิ่งที่ชาวบ้านคนนี้เล่าออกมามันทำให้เห็นว่าชาวบ้านพวกนี้เชื่อคำพูดลอยๆโดยที่ไม่นึกถึงความจริงว่าจะเป็อย่างไรเลยช่างน่าโมโหนัก
"เพียงแค่นี้พวกเ้าก็พากันเชื่อหากข้าบอกว่านางคือหญิงที่โชคดีที่สุดพวกเ้าจะเชื่อหรือไม่"
ชาวบ้านต่างมองหน้ากันอย่างงุนงงไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านเ้าเมืองพูด
"หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับท่านเ้าเมืองที่บอกว่านางโชคดี"ชาวบ้านอีกคนเอ่ยถามอย่างสงสัย
"เมื่อคืนมีเหตุการณ์ไฟไหม้ใช่หรือไม่แล้วไฟดับได้อย่างไรหรือ"ตงโฉเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบสบายอารมณ์
"ใช่ๆเมื่อคืนมีหญิงลึกลับมาช่วยดับไฟนางดูดเปลวไฟเข้าไปในดวงไฟของนาง"ชาวบ้านที่อยู่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนนี้พูดออกมาอย่างตื่นเต้น
"ข้าก็เห็นเหตุการณ์ แถมเมื่อเช้ามีชาวบ้านที่ออกไปท้ายเมืองมาบอกว่าเห็นรอยไหม้เป็วงกลมใหญ่คล้ายหลุมทางเข้าออกเมืองมาร"
ชาวบ้านที่ได้ยินต่างแตกตื่นพลางพูดคุยส่งเสียงดัง
"ข้าว่าไม่ใช่หรอก"เหมยหลี่ฮวาพูดขึ้นทำให้ชาวบ้านมองมาที่นางอย่างรังเกียจนางคงปกป้องคนที่มาช่วยนางอย่างแน่นอนหลายคนคิดเช่นนั้น
"เ้าคิดเห็นสิ่งใดลองพูดมาซิ"ตงโฉอยากฟังสิ่งที่นางคิดอ่านเพื่อวิเคราะห์ว่านางเหมาะสมที่ตนและลูกๆจะยื่นมือไปช่วยเหลือหรือไม่
"นางเป็คนธรรมดาเหมือนพวกเรานี่แหละเ้าคะ จะมีแค่จิตใจที่สูงส่งเหมือนเทพธิดาที่กล้ายื่นมือเข้ามาช่วยข้าน้อยทั้งที่ไม่ใช่เื่ของตัวเอง"
นางพูดอย่างซาบซึ้งในบุญคุณของหญิงลึกลับที่มาช่วยเมื่อคืนนี้ทำเขาชาวบ้านถึงกลับพูดไม่ออกเพราะชาวบ้านเกือบทุกคนเห็นเหตุการณ์แต่กลับเลือกละเลยนางและปล่อยผ่านเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น
บนต้นไม้ที่แข็งแรงมีร่างบุรุษสองร่างที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่
100
