คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 37 อยากฆ่าเธอให้ตาย

“ผมไม่ได้ช่วยประธานเฉียว แค่พูดความจริงในฐานะนักธุรกิจ” จิ้นเฉินเงยหน้าขึ้น พูดด้วยเสียงเกียจคร้าน

“แต่คุณจิ้น คุณต้องรู้ว่าบริษัทไม่ได้เป็นของเฉียวอันอันคนเดียว พวกเราที่นั่งอยู่ที่นี่ ต่างก็ถือหุ้นส่วนกันอยู่ เธอตัดสินใจโดยไม่ปรึกษาพวกเราก่อน แสดงว่าเธอไม่เคารพเหล่าผู้ถือหุ้น”

ฉินเหลียนลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ รู้สึกไม่พอใจที่จิ้นเฉินไม่ได้อยู่ข้างเธอ

“แล้วยังไง?” จิ้นเฉินเหลือบตามอง “ผมรู้แค่ว่า ระบบการจัดการบริษัทจำเป็นต้องก้าวหน้าอยู่เสมอ ในฐานะผู้ถือหุ้นของเฉียวกรุ๊ป นโยบายล่าสุดที่ประธานเฉียวประกาศใช้ สามารถสร้างผลกำไรให้ผมได้เพียงพอ แล้วทำไมผมถึงจะไม่เห็นด้วย?”

“คุณจิ้นพูดมีเหตุผล” บางส่วนรีบเห็นด้วยในทันที

แต่คนเหล่านี้ล้วนเป็นฝ่ายที่เห็นด้วยตั้งแต่ต้น

พวกเขามีความคิดเหมือนกับจิ้นเฉิน ถ้าหากมันสามารถสร้างผลประโยชน์มาให้พวกเขาได้มากขึ้น พวกเขาย่อมดีใจที่จะเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น

ส่วนอีกฝ่ายที่คัดค้าน คนที่สามารถขึ้นเป็นผู้บริหารได้ย่อมไม่ใช่คนโง่ เมื่อจิ้นเฉินพูดแบบนี้ พวกเขาก็เข้าใจทันที

ถึงแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงระบบการจัดการครั้งนี้ จะทำให้พวกเขามีอำนาจในการตัดสินใจน้อยลง แต่ก็ส่งผลดีต่อการพัฒนาของบริษัทเป็นอย่างมาก พวกเขาเป็นเพียงผู้ถือหุ้นรายย่อย ทุกปีได้รับเพียงเงินปันผลคงที่ทุกปี

แต่ถ้าบริษัทพัฒนาได้ดีขึ้น เงินปันผลของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย เมื่อเทียบกับเม็ดเงินจริง ๆ อำนาจในการตัดสินใจเพียงน้อยนิดจะไปสำคัญอะไร?

คิดแบบนี้แล้ว คนพวกนี้ก็ต่างทยอยเข้าร่วมฝ่ายสนับสนุน

ฉินเหลียนโกรธมากจนตัวสั่น “พวกคุณ…”

คนที่สบตากับเธอ ต่างหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด

เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้ เฉียวอันอันก็ลอบยิ้มในใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งเป็นสงบนิ่ง “กรรมการฉิน ตอนนี้นอกจากคุณแล้ว ทุกคนก็ไม่ได้คัดค้าน ดังนั้นเสียงส่วนน้อยต้องเชื่อฟังเสียงส่วนใหญ่ เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นอันตกลง”

เธอไม่มีความคิดที่จะถามความเห็นของฉินเหลียนแม้แต่น้อย

ฉินเหลียนจ้องเฉียวอันอันด้วยสายตาเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

เธอจะทำอย่างไรได้? หญิงสาวแค่คนเดียวจะไปสู้กับคนนับยี่สิบคนได้อย่างไร?

ทว่าคนโง่เง่าที่หันมาสนับสนุนเธอในตอนนี้ เธอจะจำไว้!

“เลขาเหยียน เชิญพูดต่อค่ะ เลือกประเด็นสำคัญบางอย่างมาอธิบายโดยละเอียด” เฉียวอันอันส่งไมโครโฟนให้เขา

เลขาเหยียนรับไมค์มาแล้วพยักหน้า “ได้ครับ”

ในช่วงที่เลขาเหยียนกำลังพูดเฉียวอันอันแอบส่งสายตาขอบคุณให้จิ้นเฉินอย่างเงียบ ๆ

เดิมทีเธอคิดว่า การปราบปรามเหล่าพันธมิตรของฉินเหลียน จะต้องเสียเวลาเจรจามากกว่านี้

ไม่คิดเลยว่าเขาพูดไม่กี่ประโยค ก็แก้ปัญหาที่ทำให้เธอปวดหัวได้

เธอเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกแล้ว

เฉียวอันอันบีบหว่างคิ้ว เธอติดหนี้จิ้นเฉินมามากพอแล้ว แบบนี้เมื่อไหร่จะใช้หนี้หมดเสียที

เมื่อสิ้นสุดการประชุม และรอทุกคนแยกย้ายกัน

ท่ามกลางสายตาเคียดแค้นของสองแม่ลูกฉินเหลียน เฉียวอันอันก็เดินไปหาจิ้นเฉิน แล้วโค้งคำนับเขาด้วยความเคารพ "คุณจิ้น เมื่อครู่ขอบคุณนะคะ"

“ไม่ต้องหรอก ผมแค่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองในเฉียวกรุ๊ปเท่านั้น” จิ้นเฉินวางแก้วกาแฟ พลางเอ่ยเสียงเรียบ

เฉียวอันอันเกี่ยวเส้นผมที่ร่วงหล่นลงมาทัดที่ใบหู ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย “ฉันรู้ค่ะ ยังไงคุณก็ช่วยฉัน การขอบคุณก็เป็นสิ่งที่ควรทำ ไม่ทราบว่าต่อจากนี้คุณจิ้นมีนัดอะไรไหมคะ?”

จิ้นเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วเอียงคอมองเธอ

“เฉียวอันอัน เธอจะทำอะไร?” เฉียวอวี่โม่เดินมาขวางจิ้นเฉินไว้ข้างหลัง สีหน้าระแวดระวังเต็มที่

ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักอายจริง ๆ ก่อนหน้านี้ก็ส่งสายตาหวานให้อาเฉินต่อหน้าเธอ พอมาตอนนี้ยังจะหาโอกาสชวนอาเฉินออกเดตอีก

เฉียวอันอันเงยหน้ามองเฉียวอวี่โม่ ใบหน้าไร้อารมณ์ “ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้าคุณจิ้นมีเวลาว่างต่อจากนี้ ช่วยไปดูที่โรงงานผลิตหน่อยได้ไหม?”

เฉียวอวี่โม่กำลังเปิดปากพูด จิ้นเฉินก็ลุกขึ้นยืนมืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง “นำทางสิ”

เฉียวอันอันลอบดีใจ ทำท่าเชิญชวนเขา “ทางนี้ค่ะ”

การผลิตโทรศัพท์ดำเนินมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขายังไม่เคยไปตรวจโรงงานเลยสักครั้ง เธอไม่รู้ว่าสภาพโรงงานจะถูกใจเขาหรือเปล่า ตอนนี้พาเขาไปดู เผื่อมีอะไรที่เขาไม่พอใจ เธอจะได้ให้คนแก้ไขได้ทันท่วงที

พยายามแก้ไขเพื่อให้เกิดข้อผิดพลาดน้อยที่สุด

เห็นทั้งสองคนกำลังจะออกจากประตู เฉียวอวี่โม่ก็โพล่งออกมา “ฉันจะไปด้วย!”

เธอไม่มีทางยอมให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังแน่

เฉียวอันอันชะงักฝีเท้า สีหน้าแฝงไปด้วยความเคร่งขรึม “เฉียวอวี่โม่ โรงงานเป็นสถานที่อันตราย เธอเป็นบุคคลภายนอกไม่มีสิทธิ์เข้าไป”

เฉียวอวี่โม่ทำเป็นไม่ได้ยิน คว้าแขนเสื้อจิ้นเฉินแล้วทำท่าทางออดอ้อน “อาเฉิน พาฉันไปด้วยนะ”

เขามองรอยยับที่แขนเสื้อ จิ้นเฉินขมวดคิ้วและตวาดอย่างขุ่นเคือง “ปล่อย!”

เฉียวอวี่โม่ไม่ไหวติง

นัยน์ตาของจิ้นเฉินฉายความหงุดหงิดออกมา ใบหน้าเย็นชา ดึงแขนเสื้อออกจากมือเธออย่างแรง และเดินออกจากห้องประชุมไป

“อาเฉิน…” เฉียวอวี่โม่หน้าถอดสี อยากตามเขาไป

เฉียวอันอันขวางเธอไว้ที่ประตู “ฉันบอกแล้วไง โรงงานเป็นสถานที่อันตราย เธอเข้าไปไม่ได้”

“ไร้สาระ หลบไปเลยนะ!” เฉียวอวี่โม่ตาทำตาขวาง เอื้อมมือจะผลักเธอออกไป

เฉียวอันอันถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ลองดูสิว่า ฉันจะให้รปภ. โยนเธอออกไปหรือเปล่า”

“เธอ!”

“พอเถอะอวี่โม่ หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว" ฉินเหลียนเดินเข้ามา ดึงเฉียวอวี่โม่ไปไว้ด้านหลัง จ้องเขม็งไปที่เฉียวอันอันอย่างข่มใจ "ที่นี่ เธอสู้เขาไม่ได้หรอก”

“กรรมการฉินเข้าใจดีเลยนะคะ” เฉียวอันอันก้าวไปข้างหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ปะทะสายตาฉินเหลียนอย่างไม่เกรงกลัว

“ฉันต้องขอบคุณที่ท่านประธานชมด้วยหรือเปล่า?” ฉินเหลียนเย้ยหยันพร้อมหัวเราะเย็นชา ทว่าในใจโกรธแค้นจนแทบบ้า

เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเฉียวอันอันในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่อ่อนแอที่จะรังแกได้ง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ถ้าเธอรู้ว่านังตัวดีจะเปลี่ยนไปจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ ตอนที่ไอ้แก่นั่นตาย เธอน่าจะใจแข็งมากกว่านี้ และปล่อยให้นังตัวดีนี่ตายไปพร้อมกับเขา

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากเตือนกรรมการฉิน เฉียวอวี่โม่ไม่มีหุ้นในบริษัทหรืออยู่ตำแหน่งไหนเลยในที่แห่งนี้ เธอเป็นคนภายนอกที่ไม่เกี่ยวข้องกับบริษัท จากนี้ไปก็ห้ามพาเข้ามาในบริษัทโดยพลการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้ามพาเข้ามาในห้องประชุม” เฉียวอันอันมองเฉียวอวี่โม่ด้วยสายตาที่แฝงด้วยคำเตือน

เฉียวอวี่โม่ก้าวออกมาจากด้านหลังของฉินเหลียน เชิดคางขึ้นอย่างท้าทาย "ทำไมฉันจะมาไม่ได้?"

“ถ้าอย่างนั้น ก็อย่าโทษฉันที่ใช้ตำแหน่งประธาน ลดตำแหน่งของกรรมการฉินเลยนะ”

“เฉียวอันอัน เธอกำลังใช้อำนาจในทางที่ผิด!”

“เธอจะคิดยังไงก็ตามใจ แต่ถ้ามีเอกสารสำคัญของบริษัทหายไป หรือความลับรั่วไหล ฉันจะถือว่าเป็นความผิดของพวกเธอสองแม่ลูก ฉันพูดแล้วไม่คืนคำ”

เฉียวอันอันยิ้มอย่างเย็นชาให้กับฉินเหลียน แล้วไล่ตามไปในทิศทางที่จิ้นเฉินเดินไป

เธอเสียเวลาไปสองสามนาที ตอนนี้เขาคงรอจนหงุดหงิดแล้ว

“อวี่โม่ พรุ่งนี้มาทำงานที่บริษัท” ฉินเหลียนหรี่ตาลงแล้วพูดกับเฉียวอวี่โม่

“ฉันไม่ไป!”

ทำงานเหนื่อยจะตาย ตั้งแต่เด็กเธอก็ลำบากมามากพอแล้ว

ตอนนี้เธอเป็นคุณหนูรองของตระกูลเฉียว และเป็นคู่หมั้นของจิ้นเฉิน ถ้าโง่พอก็ค่อยไปทำงาน

“เมื่อกี้ก็ได้ยินที่เฉียวอันอันพูดแล้วใช่ไหม ถ้าเธอไม่ไปทำงาน ก็จะเข้าบริษัทไม่ได้” ฉินเหลียนจิ้มหน้าผากเฉียวอวี่โม่อย่างเป็นทุกข์

เธอรู้ดีว่าลูกสาวตัวเองเป็นคนแบบไหน จึงถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องห่วง แม่จะจัดตำแหน่งผู้ช่วยให้เอง ปกติแค่แกล้งมาทำงานบ้างก็พอ”

“แบบนี้ค่อยพอไหว” เฉียวอวี่โม่ไม่คัดค้านแล้ว

แต่เธอก็ยังไม่สบอารมณ์ จึงกระทืบเท้าอย่างแรง “แม่ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ เมื่อกี้เห็นท่าทางเหิมเกริมของเฉียวอันอันไหม ฉันอยากฆ่าเธอจริง ๆ”

“คิดว่าฉันไม่อยากทำเหรอ?” ฉินเหลียนชำเลืองมองเธอ

ดวงตาเฉียวอวี่โม่เป็นประกาย และจับมือของฉินเหลียนอย่างตื่นเต้น “แม่ มีวิธีแล้วงั้นเหรอ?”