ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

ตอนที่ 104 แผนการแสนเล่ห์กล

        ย่าเฒ่าหานเคยกล่าวเอาไว้ว่า สาเหตุที่แม่ม่ายจ้าวยอมทนทุกข์ทรมานมีชีวิตอยู่อย่างอัปยศอดสูมาได้หลายปี สุดท้ายก็เพราะเหตุผลเดิมที่ในใจยังคงมีความเป็นห่วง และความห่วงใยนั้นก็คือโต้วโต้ว ผู้เป็นลูกสาวของเธอ แม่ม่ายจ้าวยินดีอดทนลำบาก เพียงเพื่อความหวังอันริบหรี่ หวังว่าวันหนึ่งลูกสาวจะได้กลับมา!

        หัวใจของผู้เป็นแม่ช่างยิ่งใหญ่นัก!

        เมื่อคิดได้ดังนั้น หานชีเยวี่ยก็รีบเปิดปากเอ่ยขึ้นทันที “พี่จ้าว พี่จะตายไม่ได้นะ พี่ยังมีลูกสาวอยู่ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? หรือพี่ไม่กลัวว่าถ้าโต้วโต้วกลับมาจะไม่เสียใจ?”

        เมื่อได้ยินคำว่า "ลูกสาว" สองพยางค์ แม่ม่ายจ้าวก็หยุดการดิ้นรนในแม่น้ำอย่างเห็นได้ชัด ทว่าก็เป็นเวลาเพียงชั่วนาทีเดียว จู่ๆ อารมณ์ของเธอก็พลันควบคุมไม่อยู่และเริ่มร้องไห้โฮ

        “ไม่มีแล้ว ไม่มีอีกแล้ว เธอตายไปแล้ว โต้วโต้วของฉันตายไปแล้ว! โต้วโต้วของฉันจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว!”

        คราวนี้หานชีเยวี่ยถึงกับตะลึงงัน จะเป็นไปได้อย่างไร?

        ชาติที่แล้วตอนที่เธอกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน ครั้งหนึ่งเธอลอยกลับมาที่ชุมชน ก็พอดีได้เจอกับตอนที่โต้วโต้วกลับมา ตอนนั้นแม่ม่ายจ้าวเป็นไม้ใกล้ฝังแทบจะสิ้นลมแล้ว หลังจากที่ได้พบหน้ากับโต้วโต้ว เธอก็จากไปอย่างสงบ

        แม้ว่าในชาตินี้จะมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป แต่โต้วโต้วควรจะยังมีชีวิตอยู่สิ หรือต่อให้โต้วโต้วไม่อยู่แล้วจริงๆ ด้วยระยะทางที่ไกลกันนับพันลี้ แม่ม่ายจ้าวก็ไม่มีทางรู้ข่าวนี้ได้

        “พี่จ้าว ใครบอกพี่ว่าโต้วโต้วตายแล้ว? พี่ต้องเชื่อว่าโต้วโต้วยังมีชีวิตอยู่สิ ฉันเชื่อว่าจะมีสักวันหนึ่ง โต้วโต้วจะต้องกลับมา”

        คำพูดที่หนักแน่นของหานชีเยวี่ย ทำให้แม่ม่ายจ้าวมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย แต่แสงสว่างนั้นก็อยู่ได้เพียงพริบตาเดียวก็ดับลง

        เธอส่ายหัวอย่างสิ้นหวังพร้อมเอ่ยว่า “ยายแก่คนนั้นบอกว่า โต้วโต้วถูกเธอโยนทิ้งไว้ในป่าให้หมาป่ากิน โต้วโต้วตายไปแล้ว โต้วโต้วของฉันตายไปไม่เหลือแม้แต่ซากศพแล้ว! ”

        ตอนที่แม่ม่ายจ้าวพูดประโยคนี้จบ อารมณ์ของเธอพลันไร้การควบคุม หล่อนกรีดร้องราวกับสัตว์ร้าย หานชีเยวี่ยฉวยโอกาสที่แม่ม่ายจ้าวสติแตก ใช้แรงของกระแสน้ำ ค่อยๆ ลากแม่ม่ายจ้าวเข้าหาฝั่ง กว่าแม่ม่ายจ้าวจะรู้สึกตัว ทั้งสองก็มาถึงฝั่งแล้ว

        เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหานชีเยวี่ยลากขึ้นมาบนฝั่งแล้ว และเห็นสภาพที่อ่อนล้าของหานชีเยวี่ย แม่ม่ายจ้าวก็ปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น 

        “เธอไม่น่าช่วยฉันเลย เธอไม่น่าช่วยฉันเลย! คนอย่างฉันยิ่งตายเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี!”

        “พี่จ้าว พี่อย่าคิดแบบนั้นสิ ในเมื่อพี่ไม่กลัวตาย แล้วจะยังกลัวการมีชีวิตอยู่ทำไม?”

        หานชีเยวี่ยไม่อยากตำหนิคนตรงหน้ามากเกินไป ถ้าไม่เคยทุกข์เหมือนคนอื่น ไม่เคยยืนอยู่ในจุดนั้นก็จงอย่าริอาจไปสั่งสอนคนอื่น แม่ม่ายจ้าวก็แค่คนน่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้นเอง!

        “ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้วจริงๆ ... ถ้าไม่ตาย แล้วจะให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม?”

        “พี่จ้าว โต้วโต้วจะยังมีชีวิตอยู่แน่นอน ในชุมชนเรา ไม่ใช่ว่าเคยมีคนบอกพี่ว่าโต้วโต้วถูกพาไปที่เมืองแล้ว ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงโดนหมาป่ากินได้ล่ะ?”

        หานชีเยวี่ยสงสัยว่าทำไมอดีตแม่สามีของแม่ม่ายจ้าวถึงบอกว่าโต้วโต้วถูกทิ้งในป่าให้หมาป่ากิน? แต่จากเรื่องราวในชาติที่แล้ว โต้วโต้วยังมีชีวิตอยู่ แสดงว่าอดีตแม่สามีของแม่ม่ายจ้าวโกหก

        “ไม่จริงหรอก ตู้ซิ่วอิงเป็นผู้หญิงใจดำอำมหิต เธอไม่ชอบโต้วโต้วของฉัน โต้วโต้วของฉันถูกเธอฆ่าตายแล้ว! นี่เป็นเรื่องที่เธอพูดเองกับปาก”

        ตู้ซิ่วอิง คืออดีตแม่สามีของแม่ม่ายจ้าว เป็นยายแก่ที่ใจร้ายที่สุด นับว่าเป็นยายแก่คนหนึ่งที่รับมือยากที่สุดในชุมชนแล้ว เพราะตู้ซิ่วอิงพูดเองกับปากว่าโต้วโต้วโดนหมาป่ากินไปแล้ว แม่ม่ายจ้าวจึงไม่เชื่อคำพูดของหานชีเยวี่ย และเพราะไม่อาจทำใจเชื่อได้ลงจริงๆ

        หานชีเยวี่ยกล่าวว่า “พี่จ้าว ถ้าสิ่งที่ยายแก่พูดเป็นความจริง พี่ยิ่งไม่ควรตาย ถ้าพี่ตายแล้ว ความแค้นของโต้วโต้วก็ไม่ใช่ว่าจะถูกลืมเลือนไม่ได้รับการแก้แค้นไปทั้งชาติหรือ?”

        “แก้แค้น?” แม่ม่ายจ้าวยิ้มอย่างขมขื่น ทำให้หานชีเยวี่ยรู้สึกขนลุกเล็กน้อย

        “ฉันเป็นแค่แม่ม่าย จะไปล้างแค้นใครได้? โลกนี้ไม่มีที่ให้คนอย่างฉันมีชีวิตอยู่หรอก”

        หานชีเยวี่ยเองก็เงียบไป ในชุมชนยังมีแม่ม่ายคนอื่นๆ อยู่ เพียงแต่ว่าแม่ม่ายที่ไม่มีลูกไร้สามีแบบแม่ม่ายจ้าวนั้นกลับไม่มีเลยสักคน

        ไม่แปลกใจเลยที่แม่ม่ายจ้าวจะสิ้นหวังขนาดนี้! 

        เป็นตอนนั้นเอง หานชีเยวี่ยก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากที่ที่ไม่ไกลนัก เธอและแม่ม่ายจ้าวเพิ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ ตัวทั้งตัวเปียกโชก ถ้ามีคนมาเห็นคงไม่ดีแน่ ในยุคนี้ ถ้ามีคนเห็นตัวที่เปียกโชกแบบนี้ ก็คงจะยากอธิบายแล้วว่าพวกเธอไปทำอะไรมา

        พอดีข้างๆ มีพงอ้ออยู่ หานชีเยวี่ยจึงดึงแม่ม่ายจ้าวตรงเข้าไปหลบในพงอ้อทันที แม่ม่ายจ้าวยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่กลับถูกหานชีเยวี่ยส่งสัญญาณมือให้หยุดไว้

        ถึงแม้ว่าตัวแม่ม่ายจ้าวเองจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่หานชีเยวี่ยยังเป็นเด็กสาววัยแรกแย้มอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปี ทั้งยังได้ข่าวว่าเธอมีงานทำแล้วด้วย หล่อนจึงไม่อยากให้หานชีเยวี่ยต้องเดือดร้อนเพราะตัวเธอเป็นสาเหตุ

        ดังนั้น แม่ม่ายจ้าวจึงยอมทำตามหานชีเยวี่ย เข้าไปหลบหลังพงอ้อด้วยกัน

        “กระโดดลงไปจากตรงนี้เหรอ?” 

        เสียงที่พูดนั้น หานชีเยวี่ยรู้สึกคุ้นๆ อยู่บ้าง แต่ในขณะนั้นยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร

        ทว่าหน้าของแม่ม่ายจ้าวกลับซีดเผือด

        “นังแพศยานี่ ตายไปแล้วยังพอจะเอาไปแลกเงินได้บ้าง ก็ยังดีที่ไม่ตายเปล่า” ยังคงเป็นเสียงที่แหลมเล็กของตู้ซิ่วอิงที่พูดออกมา

        หานชีเยวี่ยหันศีรษะหันกลับไปมองแม่ม่ายจ้าว จากสีหน้าของแม่ม่ายจ้าว เธอก็รู้ว่าแม่ม่ายจ้าวน่าจะยังไม่รู้อะไรเช่นกัน ทั้งสองไม่ได้เปิดปากพูดอะไร ยังคงหลบอยู่หลังพงอ้อเงียบๆ ต่อไปเพื่อฟัง

        “แม่ ทำไมถึงปล่อยให้หล่อนกระโดดแม่น้ำล่ะ? ถ้าปล่อยให้หล่อนผูกคอตายไป ไม่ดีกว่าเหรอ?” เสียงของผู้ชายอีกคนดังขึ้น หานชีเยวี่ยฟังไม่ออกว่าเป็นใคร แต่จากคำพูดของเขาก็พอเดาได้ว่าเป็นใคร

        นี่ไม่ใช่คุณชายรองสกุลหลี่ น้องชายของอดีตสามีแม่ม่ายจ้าวหรอกหรือ?

        หานชีเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะตัวเย็นเยียบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจกับบทสนทนาของแม่ลูกคู่นี้ หรือเพราะตัวเปียกโชก ตอนนี้แม่ม่ายจ้าวเองก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วเช่นกัน ร่างกายของเธอสั่นเทา หานชีเยวี่ยกลัวว่าเธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกครั้ง จึงรีบยื่นมือไปจับมือแม่ม่ายจ้าวไว้

        “ถ้าให้หล่อนผูกคอตาย บ้านก็จะไม่กลายเป็นบ้านผีสิงหรือ?”

        “แต่ถึงจะไม่ใช่บ้านผีสิง บ้านหลังนั้นก็ไม่ได้ตกเป็นของบ้านเราอยู่ดีนี่นา”

        “แม่มีวิธีทำให้บ้านหลังนั้นตกเป็นของบ้านเราได้แน่”

        “แม่ ตอนนี้แม่ควรคิดหาวิธีก่อน พวกเราจะเอาศพขึ้นมาจากแม่น้ำได้อย่างไร คนอื่นเขารอรับศพอยู่นะครับ!”

        นี่มันเรื่องอะไรกัน? หานชีเยวี่ยยิ่งตกตะลึงมากขึ้นกว่าเดิม ต้องการศพ? ทันใดนั้น หานชีเยวี่ยก็นึกถึงการแต่งงานกับคนตาย [1] บางเรื่องเธอก็พอรู้บ้าง แต่ในยุคที่ทุกบ้านทุกครัวเรือนยังอดอยากกินก็ยังไม่อิ่มท้อง ยังจะมีใครคิดเรื่องแต่งงานกับคนตายอีก?

        ช่างเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายเหลือเกิน

        “เดี๋ยวไปเรียกคนในชุมชน ให้ช่วยกันหาตามแม่น้ำ ต้องหาเจอแน่” เสียงของตู้ซิ่วอิงเย็นเยียบ

        “แม่ ให้คนอื่นหา พอหาเจอแล้ว เราจะเอาศพไปส่งได้ยังไง?” หลี่เอ้อเป่าถามอย่างกังวล

        “แม่มีวิธีน่า แกไม่ต้องยุ่งหรอก ตอนนี้พวกเรากลับบ้านกันก่อน พอกลับไปถึง แกก็ตะโกนบอกว่าพี่สะใภ้แกกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตายแล้ว!” ตู้ซิ่วอิงกำชับหลี่เอ้อเป่า

        หลี่เอ้อเป่าบ่นพึมพำ “แม่ หล่อนไม่ใช่พี่สะใภ้ผมแล้ว”

        “ไอ้โง่ ถ้าหล่อนไม่ใช่พี่สะใภ้แก แล้วแกจะเอาบ้านหลังนั้นไหม?”

        ถึงจะมองไม่เห็น แต่หานชีเยวี่ยก็ได้ยินเสียงตู้ซิ่วอิงตบหลี่เอ้อเป่าอย่างชัดเจน

        “แม่ ทำไมแม่ถึงตบผมล่ะ? ผมว่า ตอนนี้เราลงไปหาตามแม่น้ำเองเลยก็น่าจะหาเจอเลยนะครับ? เมื่อถึงตอนนั้นเราก็แอบเอาศพไปส่ง แค่นี้ก็สิ้นเรื่องสิ้นราวแล้ว”

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เอ้อเป่า หัวใจของหานชีเยวี่ยก็เต้นแรงขึ้นทันที

        เชิงอรรถ

        [1] การแต่งงานกับคนตาย 配阴婚 หรือที่รู้จักในชื่อ การจับคู่กระดูก การแต่งงานแบบหยิน การแต่งงานแบบผี และการแต่งงานแบบวิญญาณ ทั้งหมดนี้หมายถึงการแต่งงานที่เกี่ยวข้องกับผู้เสียชีวิต ในประเทศจีน หากชายและหญิงเสียชีวิตหลังจากการหมั้นหมาย หรือก่อนหมั้นหมาย พ่อแม่ของทั้งคู่จะจัดการแต่งงานให้พวกเขาด้วยความรักและคิดถึง ซึ่งการแต่งงานนี้สามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือ “การแต่งงานแบบตายกับคนที่ตายไปแล้ว” และ “การแต่งงานแบบตายกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่”