แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกสีของมหาวิหารกลางเมืองเอ็นโดโปลิสทำให้แท่นพิธีแต่งงานหมู่ดูราวกับฉากจากสรวง์จอภาพโฮโลแกรมั์บนตึกสูงรายรอบลานกลางเมืองกำลังถ่ายทอดสดพิธีนี้อย่างละเอียดทุกสายตาจากทั่วเมกะโลเซียจับจ้องอยู่บนสัญญาณไลฟ์สด เสียงผู้บรรยายของรัฐพร่ำยกย่องถึง“ความสามัคคีอันยิ่งใหญ่”
เรนาตาในชุดเ้าสาวหรูหราสีแดงเืหมูยิ้มสง่าขณะจับแขนเรมิโอแน่นฝืนดึงเขามายืนเคียงข้าง ส่วนอีกฟากหนึ่ง ปิเอโตรยืดอกเต็มไปด้วยอำนาจจับมือจูเลียน่าในชุดเ้าสาวสีขาวสะอาดที่เต็มไปด้วยน้ำตาซ่อนเร้น
นักบวชผู้ทำพิธีเอ่ยเสียงกังวาน“เ้าบ่าว เ้าสาว…ท่านยินดีหรือไม่ ที่จะมอบชีวิตและจิตใจต่อกัน?”
ยังไม่ทันมีคำตอบเสียงะเิก็ดังกึกก้องไปทั่วเขตวิหาร จอภาพโฮโลแกรมสดสะท้าน ภาพสั่นสะท้อนเสียงโห่ร้องดังขึ้นจากด้านนอก
ทันใดนั้นแสงจากท้องฟ้าส่องลงยานแม่ขนาดมหึมาลอยเหนือเมือง ส่งคลื่นพลังงานเขย่าไปทั่ว ม่านพลังรอบวิหารแตกเป็เสี่ยงย่อย
กองกำลังฏแรงงานบุกเข้ามาเป็สายคลื่นพร้อมพันธมิตรลึกลับจากยานต่างดาวที่ปล่อยหุ่นรบพลังงานลงสู่พื้นเมือง เสียงะโ“เพื่ออิสรภาพ!” ดังขึ้นพร้อมเสียงปืนพลังงาน
เรนาตาตกตะลึงแต่ยังคงยิ้มเย็น “พวกมันโง่เขลา…กล้ามากที่มาท้าทายต่อหน้าประชาชนทั้งประเทศ”
กลางสนามพิธีปิเอโตรร้องสั่งทหาร
“คุ้มกันท่านประธานาธิบดีหลบไป”
เบนาโตถูกเหล่าองค์รักษ์ AI ห้อมล้อมรอบกายพาตัวขึ้นยานส่วนตัวลอยหายไปกลางฟากฟ้า
ลูกชายจอมเผด็จการโกรธจัดร้องะโ
“ไอ้พวกแรงงานชั้นต่ำอย่ามาโอหังกับข้านะ!” ก่อนคว้าอาวุธพลังงานเข้าปะทะกับอะมาเดโอ
แสงควอนตัมะเิแสงสีขาวกว้างไกลกระจายไปทั่วเพดานแก้วเสียงกรีดร้องดังสนั่น ฝุ่นควันตลบอบอวล
เมื่อหมอกควันจางลงปิเอโตรถูกลำแสงเจาะร่างทรุดกายลงในกองเื ร่วงลงสิ้นลมหายใจต่อหน้าประชาชนทั้งประเทศเรนาตากรีดร้องสุดเสียง ขณะที่อะมาเดโอยังยืนได้ แต่เือาบทั่วกายเช่นเดียวกับเรมิโอที่าเ็สาหัส
ครูสาวและแพทย์หญิงต่างก็กอดร่างชายที่ตนรัก ร่ำไห้ปานจะขาดใจ
จูเลียน่าน้ำตาไหลอาบแก้มประคองร่างเรมิโอที่ถูกยิงเืท่วมกลางอก
“เรมิโออย่าตายนะ ที่รัก เข้มแข็งไว้นะ...”
วิเวียน่าปาดน้ำตาขณะอะมาเดโออยู่ในอ้อมกอดของหล่อน
“แข็งใจไว้เราต้องรอด” หมอสาวให้กำลังใจนายตำรวจ R2
ทันใดนั้นยานแม่ส่งคลื่นแรงดึงดูดลงมา ร่างของเรมิโอ จูเลียน่า วิเวียน่า อะมาเดโอและครอบครัวทั้งหมดถูกยกขึ้นไปบนยานต่อหน้าต่อตาผู้คน ภาพถ่ายทอดสดยังไม่ถูกตัดจึงกลายเป็ฉากประวัติศาสตร์ที่ทั้งโลกได้เห็น
ห้องรักษาบนยานแม่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างอะมาเดโอถูกวางบนเตียงแพทย์ ร่างกายเต็มไปด้วยาแทะลุทะลวง หายใจหอบรวยรินวิเวียน่านั่งกุมมือเขา น้ำตาร่วงลงไม่หยุด
อะมาเดโอ: “อย่างน้อย…ฉันก็ดีใจ…ที่ได้สู้เพื่อพวกเรา…และได้พบเธอ”
วิเวียน่า: “อย่าพูดแบบนั้น ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไป”
อะมาเดโอ: (ส่ายหัวเบา ๆ) “ฉันเป็แค่ R2 ไม่มีชิปย้ายร่างได้…นี่คือที่สุดแล้ว…แต่เธอต้องรอด…เธอมีสิ่งที่ต้องทำต่อ”
วิเวียน่า: (สะอื้น) “ไม่…ฉันจะอยู่ ฉันจะผ่าตัดช่วยเรมิโอฉันจะไม่หนีไปไหน”
มือเขากระชับมือเธอครั้งสุดท้ายก่อนปล่อยวางลงอย่างสงบ รอยยิ้มบาง ๆ ติดอยู่บนใบหน้า
เรมิโอถูกหามขึ้นแท่นแพทย์ฉุกเฉินบนยานแม่วิเวียน่าในเสื้อกาวน์เปื้อนเืสวมถุงมือยางก่อนเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัดขณะที่จูเลียน่าซับน้ำตาให้หมอสาวไปด้วย
“ร่างกายเขาบอบช้ำเกินกว่าจะสู้ต่อได้ เราต้องรีบแปลงเขา ไม่งั้นหัวใจจะหยุดเต้น” แพทย์หญิงประกาศต่อหน้าทุกคน
“เราจะใช้ชิ้นส่วนจากอะมาเดโอเสริมเข้ากับร่างกายเขา เชื่อมเข้ากับกลไกไซบอร์ก”
ระบบประสาทถูกเชื่อมกับโลหะประดิษฐ์ แสงเลเซอร์และแขนกลเคลื่อนไหวเสียงเครื่องจักรผ่าตัดดังสั่น สะเก็ดโลหะไหม้ฟุ้งกลิ่นฉุน เืและน้ำมันหล่อลื่นผสมกันจนแทบแยกไม่ออกเสียงชีพจรเครื่องกลสอดประสานเข้ากับหัวใจที่ยังเต้นแ่ ๆ จนกระทั่ง…
เรมิโอลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างกายกึ่งมนุษย์กึ่งเครื่องจักร ดวงตาข้างหนึ่งสว่างวาบด้วยแสงไอที
จูเลียน่าโผเข้ากอดเขาร้องไห้ไม่หยุด “เธอยังอยู่…เรมิโอ…”
เขากุมมือเธอไว้แน่นเสียงห้าวพร่า “ฉันยังอยู่…แต่ฉันไม่อาจไปกับเธอได้ โลกนี้ยัง้าฉัน”
“ไม่!เราหนีไปด้วยกันได้ เธอไม่จำเป็ต้องเสียสละแบบนี้!” เธอส่ายหน้า น้ำตาเอ่อ
เรมิโอยิ้มเศร้า“ถ้าฉันหนีไป จะเหลือใครยืนหยัดเพื่อพวกแรงงาน? เธอต้องพาครอบครัวไปสู่ที่ปลอดภัย…และรอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง”
เสียงสัญญาณดังขึ้นยานแม่เตรียมทะยานสู่อวกาศ เรมิโอก้าวลงยานลำเล็กกับวิเวียน่าและโดมินิโค
จูเลียน่ายืนมองด้วยหัวใจแตกสลายน้ำตาไหลพรั่งพรู ขณะที่เขาหันมามองเธอเป็ครั้งสุดท้ายก่อนประตูปิด
“ฉันสัญญา…จะตามหาเธอในวันที่โลกนี้เป็อิสระ”
ประตูยานเล็กปิดลงแยกตัวออกจากยานแม่ พุ่งตรงกลับสู่โลกที่กำลังเดือดไฟา
เรมิโอในร่างไซบอร์กใหม่ยืนเคียงข้างวิเวียน่าและโดมินิโคเตรียมเผชิญศึกครั้งใหม่กับเผด็จการเบนาโตและเรนาตา
ในดวงตาของเขาแม้เต็มไปด้วยความเ็ปจากการพรากรักแต่ไฟแห่งการต่อสู้ยังคงส่องสว่างไม่มอดดับ…
ดาวลี้ภัยต่างแดน: จูเลียน่ายืนอยู่ริมหน้าต่างยานแม่มองท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ น้ำตาไหลพรั่งพรู แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความหวัง “เรมิโอ…สักวันหนึ่งเราจะได้พบกันอีก”
ยานแม่ทะยานขึ้นห้วงจักรวาลพาครอบครัวลี้ภัยไปยังดาวที่ปลอดภัย
End Credit Scene
เอ็นโดโปลิส: เรนาตายืนอยู่บนระเบียงตึกทำเนียบท่ามกลางพิธีศพพี่ชาย ปิเอโตร โลงศพสีดำวางเด่นกลางลานเธอชูมือขึ้นกล่าวต่อประชาชน “ั้แ่นี้ไปอำนาจสูงสุดของเมกะโลเซียจะอยู่ในมือของข้า!” เสียงปรบมือกึกก้อง แต่ในเงามืดแววตาของเธอเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ยังไม่จบสิ้น…
— จบภาคสอง—
2K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
