คุณสุนีย์เดินอยู่ตามทางเดินใช้นิ้วลูบไล้ริมฝีปากแห้งแตกของเธอ ขณะที่ทาวาสลีนบางๆดวงตาของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นฉันเดินออกจากห้องของคุณผกามาศ
"ผมแค่...เอ่อ...มาขอบคุณคุณผกามาศที่ร้องเพลงวันนี้" ผมพูดและรีบเดินสวนไปตามทางเดินตรงข้าม
ใกล้สุดทางเดินผมสังเกตเห็นว่าประตูห้องหนึ่งเปิดอยู่เมื่อมองเข้าไปข้างในก็เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังซุ่มอยู่ใกล้ตู้เสื้อผ้าผมเปิดไฟและเห็นคุณยายลำดวนยืนอยู่ตรงนั้น ถือสร้อยคอทองคำเส้นเล็กอยู่ในมือ
"คุณยายลำดวนคุณต้องกลับไปที่ห้องของคุณ" ผมกระซิบขณะเดินเข้าไปและรับสร้อยคอจากเธอ
ขณะที่ผมพาเธอกลับเข้าไปในโถงทางเดินผมเห็นคุณสุนีย์กำลังคุยกับคุณสมรอยู่สุดทางเดินคุณสุนีย์ชี้มาที่ผมเมื่อเธอและคุณสมรก็เดินตรงมาทางผม
“เขมกร นั่นอะไรอยู่ในมือของคุณ?” เธอกล่าว
"สร้อยคอ" ผมพูดพลางยื่นให้เธอ"คุณยายลำดวนเดินเตร่อีกแล้ว ผมเจอเธอในห้องของคุณยายสมศรีแล้วเธอก็ถือสร้อยคอไว้ในมือ"
“นั่นไม่ใช่สร้อยคอของฉัน”คุณยายลำดวนกล่าว
“ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แต่คุณเอาเพิ่งจะหยิบมันจากตู้เสื้อผ้าของคุณยายสมศรีใช่มั้ย?”
เธอมองมาที่ผม ผมเห็นความสับสนในดวงตาของเธอขณะที่เธอส่ายหัวช้าๆ "ฉันไม่ได้เอาสร้อยคอเส้นนั้นมานายต่างหากที่เอามา"
ผมรู้ว่ามันดูแย่แค่ไหน "แต่คุณสมรผม...ผมไม่ได้เป็คนหยิบสร้อยคอเส้นนี้มา!"
เธอรับสร้อยมาจากผมแล้วใส่ไว้ในกระเป๋า"เขมกร...นายก็รู้นี่ว่าเรามีปัญหาเื่การขโมยอยู่บ่อยๆคุณสุนีย์บอกว่าเห็นนายออกมาจากห้องที่ไม่ควรอยู่ด้วยสีหน้าตื่นใฉันจะเอาสร้อยเส้นนี้คืนเ้าของให้ แต่นายต้องระวังตัวเองด้วยนะ"
-
บ่ายวันต่อมาผมกำลังคุยกับโบว์ที่ห้องพยาบาล ทันใดนั้นก็เห็นคุณผกามาศเดินออกจากลิฟต์เธอยิ้มให้ผมอย่างเขินอาย แล้วเดินเข้าไปในห้องสันทนาการ
ผมเดินตามเธอเข้าไปข้างในและเห็นเธอกำลังช่วยแจกบัตรบิงโกผมรออยู่ที่ผนังห้อง พอเธอแจกบัตรเสร็จก็เดินมาหาผม
ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้อยู่อาศัยคนใดอยู่ใกล้พอที่จะได้ยินเราผมจึงกระซิบว่า "ผมขอโทษ --"
คุณผกามาศยกมือขึ้นห้ามผมไว้“ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ” เธอกล่าว “ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับฉันแต่ฉันสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก”
คำขอโทษที่ไม่คาดคิดของเธอทำให้ผมสะดุ้ง"คือ...ผะ...ผมแค่จะบอกว่าขอโทษนะที่คุณสมรไม่ยอมให้คุณร้องเพลงอีกต่อไปเอ่อ...ผมว่าผมควรกลับไปทำงานได้แล้ว" ผมพูดแล้วเดินจากไป
คุณผกามาศรีบคว้าข้อมือของผมไว้ "เขมกรฉันไม่ได้ตั้งใจนะหลังจากเื่ที่เกิดขึ้นในห้องของฉัน...ฉันหยุดคิดถึงนายทั้งคืนไม่ได้เลยนานมากแล้วที่ไม่มีใครทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นอย่างนายแต่ฉันรู้ว่าเราล้ำเส้นกันเกินไป และฉันไม่อยากให้นายต้องเดือดร้อน"
"ไม่เป็ไรครับ" ผมกระซิบ"ไม่มีใครรู้หรอก"
คุณผกามาศปล่อยมือผมแล้วเปลี่ยนเื่เมื่อเห็นคุณสุนีย์เข้ามาในห้อง“ฉันก็เสียใจเหมือนกันที่พวกเขาไม่ให้ฉันร้องเพลงอีกแล้วแต่อย่างน้อยเราก็มีบิงโก” เธอพูดเสียงค่อนข้างดังคล้ายประชดประชัน“สิ่งที่ฉันอยากทำคือนำความสดใสเล็กๆ น้อยๆ มาสู่ชีวิตของเพื่อนๆ ที่นี่”
ผมมองไปรอบๆ ห้องสันทนาการที่แสงสลัวๆของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบอยู่เหนือศีรษะขณะที่ผู้อยู่อาศัยก้มตัวลงเหนือบัตรบิงโกกระดาษ ถือเม็ดบิงโกไว้ในมือรอให้คนขานหมายเลขและรอให้เกมจบ
พอผมเดินกลับเข้าไปในล็อบบี้โบว์โบกมือให้ผมแล้วชี้ไปตามทางเดินผมดีใจที่เห็นคุณตาสมโชคอาการดีขึ้นหลังจากล้มลงเมื่อวันก่อนเขาอยู่ห่างจากประตูหน้าบ้านพักคนชราประมาณสิบฟุต
ผมรีบคว้ารถเข็นแล้วเดินไปหาเขาในขณะที่คุณสมรยืนมองดูการกระทำของผมผ่านหน้าต่างห้องทำงานของเธอ
คุณตาสมโชคเห็นผมเดินเข้ามาก็พยายามขยับตัวให้เร็วขึ้นโบกมือไล่ผมเบาๆ "ไม่...อยู่ห่างๆ ฉันไว้! ทำไมฉันถึงออกไปที่ไม่ได้ล่ะ?นายขังฉันไว้ที่นี่ไม่ได้หรอก..."
เขาพยายามดิ้นรนและผลักผมออกไปขณะที่ผมจับเขาให้นั่งลงบนรถเข็น ลดที่วางเท้าลง แล้ววางเท้าของเขาบนนั้นเขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ยอมรับความล้มเหลวอีกครั้งผมควรจะพาเขากลับไปที่ปลายสุดของทางเดิน แต่ผมไม่ได้ทำ!
ผมปลดล็อกล้อรถและพาเขาไปทางประตูด้านหน้าของบ้านพักคนชรา
“เราจะไปไหนกัน” คุณตาสมโชคกล่าว
“พวกเรากำลังหลบหนี”
ขณะที่ผมเข็นเขาออกไปข้างนอกเขาก็ยกมือขึ้นปิดบังดวงตาที่ไม่ชินกับแสงแดดในเวลากลางวันผมได้ยินเสียงคุณสมระโไล่หลังมา สั่งให้ผมพาเขากลับมา แต่ผมไม่ได้ทำตามผมพาคุณตาสมโชคไปตามทางเดินและจอดรถเข็นของเขาไว้ข้างสนามหญ้าที่มีสวนเล็กๆ ใกล้ๆผมนั่งลงข้างๆ เขาบนม้านั่ง และเราเพลิดเพลินกับบรรยากาศ
โบว์กับคุณสมรวิ่งมาตามทางเดินแต่หยุดลงเมื่อเห็นเรา ผมเอนหลังพิงพนักพิงศีรษะ เงยหน้าขึ้น หลับตาเพลิดเพลินกับความอบอุ่นของแสงแดดที่สาดส่องบนใบหน้า คุณตาสมโชคที่อยู่ข้างๆก็ทำแบบเดียวกัน ยกเว้นแต่น้ำตาแห่งความดีใจที่ไหลอาบใบหน้าของเขา
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีผมก็ลืมตาขึ้นและเห็นว่าโบว์และคุณสมรกำลังเดินกลับไปตามทางที่เพิ่งเดินมา
"เอาล่ะ คุณตาสมโชคเราควรจะกลับเข้าไปข้างในตอนนี้ไหม?"
เขาพยักหน้า และเมื่อผมเข็นเขาผ่านประตูหน้าทุกคนก็หันมามองเขาชาวบ้านทุกคนยิ้มและพยักหน้าให้คุณตาสมโชคขณะที่เขาเดินผ่านไปด้วยความยินดีที่ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จ...ในที่สุดก็หนีออกไปได้
ผมเข็นเขากลับไปที่ปลายสุดของโถงทางเดินเพื่อให้เขาสามารถเริ่มหลบหนีอีกครั้งแต่เขาหยุดผมไว้
เขาหันกลับมามอง ผมคิดว่าเขาจะเอ่ยขอบคุณแต่สิ่งเดียวที่เขาขอคือขอไปเล่นบิงโกหน่อยได้ไหมผมพยักหน้าแล้วเดินไปหมุนรถเข็นของเขาแต่แล้วผมก็รู้สึกถึงมือของเขาที่แตะแขนของผมเบาๆ
คุณผกามาศก้าวเข้ามาอยู่ข้างๆ ผม"ฉันจะพาคุณตาสมโชคไปเล่นบิงโกเอง ขอบคุณนะเขมกร "
ผมเฝ้าดูเธอเข็นคุณตาสมโชคไปที่ห้องสันทนาการโน้มตัวไปข้างหน้าและร้องเพลงเบาๆ ที่ข้างหูของเขาขณะที่เธอพาเขาเข้าไป
-
เมื่อผมกลับมาทำงานหลังจากหยุดไปสองวันผมรู้ว่าผมต้องคุยกับคุณผกามาศให้ได้เพราะผมหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลยตลอดทั้งวันหยุดสุดสัปดาห์แต่เธอกลับใช้เวลาทั้งวันนั่งคุยกับผู้พักอาศัยคนอื่นๆ ร้องเพลงเบาๆและฟังเื่ราวของพวกเขา พอเธอเห็นผมแล้วก็ยิ้มให้ผม แต่ผมไม่มีโอกาสได้อยู่กับเธอตามลำพังเลย
เย็นวันนั้นหลังจากตรวจความเรียบร้อยเสร็จผมรีบมุ่งหน้าไปยังห้องของคุณผกามาศขณะที่ผมกำลังเดินไปตามทางเดินก็เห็นประตูห้องของเธอเปิดออกและประหลาดใจที่เห็นคุณสมรออกมา เธอไม่เห็นผมขณะที่ปิดประตูเบาๆแล้วเดินออกไปทางตรงข้าม แล้วผมก็เห็นคุณผกามาศเดินออกมาจากห้องของคุณยายกุหลาบ
เธอเห็นผมแล้วก็ยิ้มเศร้าๆ ให้ผม“คุณยายกุหลาบเสียชีวิตแล้ว” เธอกระซิบ
"เมื่อไรครับ?"
“เมื่อกี้นี้เอง”
"เธอตายตอนที่คุณอยู่ในห้องเธอเหรอ?คุณไปทำอะไรอยู่ในนั้นครับ?"
คุณยายกุหลาบขอให้ฉันอยู่กับเธอเธอรู้ว่าคืนนี้จะเป็คืนสุดท้ายของเธอ และเธอไม่อยากตายอย่างเดียวดาย
"คุณอยู่ข้างๆเธอ...ตอนที่เธอตายเหรอ? ว้าว...ผมไม่คิดว่าจะทำแบบนั้นได้นะผมว่ามันน่ากลัวออก"
"ไม่เลย" คุณผกามาศกล่าว"ฉันรู้สึก...สบายใจขึ้นเยอะเลย ฉันไม่ได้รู้จักคุณยายกุหลาบดีนักฉันเลยรู้สึกเป็เกียรติมากที่เธอขอให้ฉันอยู่ด้วย ฉันร้องเพลงให้เธอฟังสักพักพอเธอจากไปขณะที่ยังจับมือฉันไว้ เธอดู...สงบมาก"
คุณผกามาศยื่นมาจับมือผมไว้ผมมองเห็นเธอน้ำตาคลอ“แค่เห็นสีหน้าของเธอ...ความสงบ...หลังจากความเ็ปมากมาย...ก็ทำให้ฉันกลัวน้อยลงจริงๆ แล้วฉันคิดว่าสิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือการตายอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครจับมือฉันไว้”
"คุณ...อยากให้ผมไปนั่งเป็เพื่อนในห้องของคุณสักพักไหม"ผมถาม "คุณจะได้...จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว?"
เธอยิ้มแล้วยกมือขึ้นมาวางไว้ที่หน้าอกแกร่งของผม“ฉันว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยนะเขมกร มันฟังดู...อันตรายมากฉันต้องไปบอกคุณสุนีย์เื่คุณยายกุหลาบ เธอจะได้เตรียมตัวและโทรหาครอบครัวและนายควรกลับไปทำงานก่อนที่คุณสมรจะจับได้นะ”
******************************
667
