หิมะหยุดตก แต่ความหนาวในสโนส์โบล์ยังไม่จาง
เพราะคืนนี้ มีคนหนึ่ง ตั้งใจจะเดินเข้าหาเงา
---
หอคอยหินทางตะวันตกของเมือง
พื้นที่ร้าง ไม่ขึ้นทะเบียน
ไม่อยู่ในภารกิจใดของสมาคมนักล่า
แต่คืนนี้ มีแสงตะเกียง
ไม่มาก ไม่ซ่อน ราวกับบอกว่า
> “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเ้ามองเห็น”
ทรัซยืนอยู่บนขอบหลังคาในร่างคนแคระ สายตานิ่ง
> “นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดา” เรกัลป์เตือน “คนที่ตั้งตะเกียงแบบนี้…ไม่กลัวตาย”
“หรือไม่ก็…” ทรัซตอบ “…มั่นใจว่าข้าไม่ฆ่า”
เขาเคลื่อนไหว ไร้เสียง ไร้แรงลม
และปรากฏตัวในหอคอย ห่างจากชายคนหนึ่งเพียงสามก้าว
ชายผู้นั้น สวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม ไม่มีตรานิกาย ไม่มีสัญลักษณ์
ดวงตาคม นิ่ง เหมือนคนที่มองความตายจนชิน
“นั่งก่อนสิ” ชายผู้นั้นพูดโดยไม่หันมา “ข้าไม่ถนัดคุยกับคนยืนเหนือหัว”
ทรัซไม่ตอบ แต่นั่งลงตามคำเชิญ
เงารอบห้อง ไม่ขยับ แต่เตรียมพร้อม
> “เขาไม่ใช่นักล่า” เรกัลป์กระซิบ “และไม่ใช่คนอ่อนแอ”
ชายที่สวมเสื้อคลุมสีเทาเข้มเทชา รินน้ำ และวางถ้วยไว้ตรงกลาง
“สามคืน” เขาพูด “สามคืนที่เมืองนี้เปลี่ยน”
ทรัซยังเงียบ
“ไม่ใช่เพราะเื” ชายพูดต่อ “แต่เพราะ ‘การยั้งมือ’”
คราวนี้ ทรัซเงยหน้า
“คนที่ฆ่าได้ แต่ไม่ฆ่า” ชายหันมา “อันตรายกว่าคนที่ฆ่าไม่เลือก”
“เ้าอยากได้อะไร” ทรัซถามเสียงเรียบ
ชายคนนั้นยิ้มบาง “ข้าอยากรู้ว่า…เ้าจะยั้งมือกับ ‘ข้า’ ไหม”
ในเสี้ยวลมหายใจ เงาในห้องสั่นไหว
แต่ชายที่สวมเสื้อคลุมสีเทายังนั่งอยู่
“ข้าชื่อ เออร์วิน” เขากล่าว “อดีตนักวางแผนาชายแดนเหนือ”
> “เค้าควรตายไปแล้ว” เรกัลป์บอก
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่ใช่คนเลว” เออร์วินพูด “และรู้ว่าเ้ากำลังถูกจับตา”
เขาหยิบแผ่นโลหะบางออกมาวางบนโต๊ะ
ตรา… ของ นิกายอนูบิส
ไม่ใช่ป้ายคำสั่ง แต่เป็ ตราติดต่อ
“พวกมันยังไม่รู้ชื่อเ้า” เออร์วินกล่าว “แต่เริ่มสงสัยว่าทำไม ‘เงา’ ถึงไม่เชื่อฟัง”
ทรัซนิ่ง และมองไปไปที่เออร์วิน
“ข้าไม่ใช่คนของพวกมัน” เออร์วินรีบเสริม “ข้าเป็คนของ…ดุลอำนาจ”
เขาเอนหลัง สบตาทรัซ “ข้อเสนอของข้าเรียบง่าย”
“ข้าจะเป็ ‘เสียง’ ให้เ้าในวงผู้นำ”
“และเ้า…เป็ ‘เงา’ที่ทำให้พวกเขาไม่กล้าข้ามเส้น”
ความเงียบถาโถม
> “ถ้าเ้าตอบรับ…เ้าจะไม่ใช่นักล่าอีกต่อไป” เรกัลป์เอ่ย
ทรัซหลับตา ก่อนที่จะลืมตาอีกครั้ง
“ถ้าข้าปฏิเสธ” เขาถาม
เออร์วินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
“เ้าก็ยังเป็ตำนาน” “แต่เป็ตำนานที่ถูกล่า”
ลมเย็นพัดผ่านหอคอย ตะเกียงไหว
ทรัซลุกขึ้น “ข้าไม่เชื่อใจเ้า” เขาพูดตรง ๆ
“ข้าก็ไม่้าความเชื่อใจ” เออร์วินตอบ “แค่…ผลลัพธ์”
ทรัซเดินผ่านเงา หยุดตรงประตู
“ถ้าเ้าทรยศ” เขาพูดโดยไม่หันกลับ “ข้าจะไม่ยั้งมือ”
เออร์วินหัวเราะเบาๆ “นั่นแหละเหตุผลที่ข้าเลือกเ้า”
เมื่อทรัซหายไป เออร์วินหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ
แล้วพูดกับความว่างเปล่า “เริ่มเคลื่อนแล้วสินะ…ชาโดร์ฟอล์ล”
---
1K
