ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        รางน้ำไม่ต้องปิดหลินหวั่นชิวออกแบบบ่อบำบัดน้ำเสียน้ำจากชีวิตประจำวันถูกกรองทีละชั้นแล้วไหลลงแม่น้ำ

        ยุคโบราณยังไม่มีผลิตภัณฑ์เคมีน้ำที่ผ่านการบำบัดแล้วจึงไม่ต่างกับน้ำสะอาด ไม่ทิ้งมลภาวะต่อสิ่งแวดล้อม

        หลินหวั่นชิวเป็นคนยุคปัจจุบันรู้ว่าหากสิ่งแวดล้อมถูกทำลายจะเกิดผลลัพธ์น่ากลัวเพียงใด

        ดังนั้น เมื่อสร้างบ้านใหม่นางจึงให้ความสำคัญกับปัญหาด้านนี้มาก

        ยุ่งอยู่กับงานที่บ้านใหม่ได้ครึ่งวันหลินหวั่นชิวก็ตามเจียงหงหย่วนกลับอำเภอ เจียงหงหย่วนไปบ่อน นางแยกไปซื้อผ้าสีสันต่างๆจากร้านผ้า ส่วนใหญ่เป็นผ้าฝ้าย

        ให้คนช่วยส่งกลับไปเสร็จก็ปิดประตูโยนผ้าพวกนี้เข้าห้องหัตถการบนเสียนอวี๋หยิบสมุดจดเล่มเล็กของตัวเองออกมา กรอกขนาด เลือกรูปแบบ ทำผ้าม่าน ม่านเตียงผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ปลอกผ้านวม ผ้าปูโต๊ะ เบาะรองเก้าอี้ ฯลฯ

        ทำเสร็จหมดแล้วยังเหลือผ้าอีกจึงทำเสื้อผ้าถุงเท้าสองสามชุดให้คนทั้งบ้าน

        ทั้งหมดถูกบรรจุเข้าหีบห่อใหญ่หลายใบ

        เห็นว่ายังมีเวลาเหลือ หลินหวั่นชิวพายายสวีไปร้านขายของเบ็ดเตล็ดร้านเครื่องเคลือบ ซื้อของใช้ในครัวและเครื่องปรุงทุกแบบครบชุด

        ความรู้สึกที่จับจ่ายได้โดยไม่ต้องกังวลว่าเงินจะไม่พอช่างสะใจเสียจริง!

        ขอเพียงเงื่อนไขเอื้ออำนวย สตรีก็เป็นยอดนักซื้อโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

        ซื้อของในรายการใกล้ครบแล้วหลินหวั่นชิวรู้สึกว่าบ้านใหม่หลังใหญ่ ควรมีคนอยู่ด้วยจึงจะดี

        ไม่พูดถึงอย่างอื่น ลำพังแค่หน้าที่เฝ้าประตูกวาดบ้าน ทำความสะอาดซักผ้าก็ควรมีสาวใช้สักคน

        ให้นางกวาดบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นคนเดียว…ขออภัย นางขี้เกียจทำจริงๆ

        คืนนั้นเมื่อเจียงหงหย่วนกลับ นางหารือกับเขาให้เขาซื้อบ่าวใช้เพิ่มอีกสองคน

        เจียงหงหย่วนตอบตกลงทันทีเขารู้สึกว่าควรซื้อบ่าวใช้เพิ่มเช่นกัน

        ไม่เช่นนั้นภรรยาตัวน้อยดูแลบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นคนเดียวคงได้เหนื่อยตายเป็นแน่

        “หย่วนเกอตอนนี้พวกเราไม่ขาดแคลนเงิน ท่านไปถามเจ้าของบ้านเช่าดูดีหรือไม่ว่าขายบ้านหลังนี้หรือไม่? ถ้าขายก็ซื้อ แต่ถ้าไม่ขายก็หาซื้อบ้านหลังอื่น”

        หลินหวั่นชิวอยากซื้อบ้านหลังนี้อันอี้จวีเปิดกิจการอยู่ที่นี่ ลงทุนตกแต่งไปไม่น้อย นางไม่อยากย้าย

        “ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปถาม” เจียงหงหย่วนโอบหลินหวั่นชิวเข้าอ้อมอก “นอนเถิดพรุ่งนี้เช้ายังต้องกลับหมู่บ้านอีก”

        แม้เขาจะชอบที่ภรรยาตัวน้อยจุดตะเกียงรอเขากลับมาแต่เขาก็สงสารที่นางต้องอดหลับอดนอน

        เจียงหงหย่วนเหนื่อยเช่นกัน ที่บ่อนหาตัวคนกู้เงินไม่เจอเหลียงหู่ตำหนิเขาต่อหน้าทุกคน สั่งให้เขารีบหาตัวเฮ่อตงเวยเพื่อเก็บหนี้

        เจียงหงหย่วนไปหาปาหลีว์จื่อบอกให้อีกฝ่ายช่วยหาเฮ่อตงเวย ปาหลีว์จื่อรับปากแบบขอไปที

        ปาหลีว์จื่อรู้สึกได้ใจ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นดอกเบี้ยยังไม่ค่อยสูง ไว้ดอกเบี้ยสูงเกินควรแล้วเฮ่อตงเวยจะออกมาเอง

        เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนในบ่อนรู้ว่าเจียงหงหย่วนทำงานพลาดมีคนมาปลอบใจ มีคนสนุกสนาน มีคนซ้ำเติม

        เจียงหงหย่วนจำไว้หมด

        แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว

        แต่การเล่นละครเหน็ดเหนื่อยกว่าล่าสัตว์เสียอีก

        เหนื่อยจนไม่มีกะจิตกะใจคิดทะลึ่ง คว้าร่างนุ่มที่คิดถึงเข้าอ้อมกอดสูดดมกลิ่นหอมของภรรยาตัวน้อยแล้วหลับอย่างรวดเร็ว

        วันรุ่งขึ้นทั้งคู่ออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง รถล่อบรรทุกของไว้เต็มคันหลินหวั่นชิวห่มขนจิ้งจอกสีขาวนั่งขัดสมาธิกับเจียงหงหย่วนอยู่ด้านนอก ใบหน้าดวงน้อยซุกในขนจิ้งจอก

        ตอนแรกนางไม่อยากหยิบมาใส่เพราะต้องกลับหมู่บ้านไปทำงานแต่ชายฉกรรจ์จะให้นางใส่ให้ได้

        ช่วยไม่ได้หลินหวั่นชิวได้แต่หยิบเสื้อกันหนาวมาอีกตัว เอาไว้เปลี่ยนตอนลงรถ

        “หนาวหรือไม่?” ระหว่างทาง เจียงหงหย่วนถามหลินหวั่นชิว

        หลินหวั่นชิวส่ายหน้า “ไม่หนาว” มีก็แต่โดนลมเย็นบาดจนเจ็บหน้า

        เจียงหงหย่วนถูมือหลินหวั่นชิว พบว่ามือนางอุ่นดีกระนั้นเขายังคงจับมือนางเข้ามาในเสื้อตัวเอง “ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ กอดข้าไว้จะได้ไม่ร่วงลงไปจนเสื้อขนจิ้งจอกเสียหาย”

        หลินหวั่นชิวรู้ว่าเขาวางมาด อยากแก้นิสัยนี้ของเขานางชักมือออกแล้วยิ้มเยาะว่า “เช่นนั้นข้าไม่ใส่แล้ว ถึงจะร่วงก็ร่วงเพียงตัวข้าเอง!”

        พูดจบก็ทำทีเป็นถอดเสื้อขนจิ้งจอก

        เจียงหงหย่วนกดมือนาง มือนางที่กำลังปลดกระดุมบริเวณหน้าอกเมื่อมือของชายฉกรรจ์กดลงมา…ไอ๊หยา สัมผัสช่างอ่อนนุ่มราวกับใยฝ้าย

        ในใจปลาบปลื้ม แต่สีหน้ากลับดำทะมึน “ทำกระไร อย่าดื้อ!”

        เหอะ สตรีที่กำลังมีความรักคนใดไม่งี่เง่าบ้าง?

        ไม่ใช่บุรุษเสียหน่อย!

        การชวนทะเลาะแบบไม่มีเหตุผลเป็นทักษะที่ไม่ต้องมีอาจารย์สอนก็สามารถเป็นเองได้ของสตรีที่มีความรักทุกคน

        “เหตุใดเล่า ท่านเป็นห่วงขนจิ้งจอกข้าก็ต้องรักษาให้ดี ดูแลด้วยชีวิตของข้า”

        พูดจบก็ออกแรงที่มือ

        น่าเสียดายพละกำลังที่แตกต่างกันทำให้นางดิ้นรนอย่างไรก็เปล่าประโยชน์

        ในทางกลับกันชายฉกรรจ์ใช้มืออีกข้างโอบเอวนางเพราะกลัวจะตกลงไป

        หลินหวั่นชิวถูกเขารวบไว้แน่น

        “ใช่ ข้าเป็นห่วงขนจิ้งจอก!” เจียงหงหย่วนพูด

        “ท่าน…”

        “ขนจิ้งจอกพังแล้วเจ้าจะหนาว!” ชายฉกรรจ์เสริมอีกหนึ่งประโยชน์ “ถ้าเจ้าหนาวหรือร่วงลงไปข้าคงไม่ปวดใจแต่ใจสลายเลยต่างหาก!”

        ได้…

        อารมณ์ขุ่นมัวเต็มอกสลายหายไปทันที

        บอกว่าจะสั่งสอนชายฉกรรจ์กลายเป็นว่าถูกชายฉกรรจ์ย้อนกลับเสียเอง

        ภายในใจอบอุ่น หวานชื่นเหลือคณา

        “ปากมันลิ้นลื่น[1]” หลินหวั่นชิวพอใจกับคำตอบของเจียงหงหย่วนมาก ความรักก็เช่นนี้ ต้องปรับตัว(สั่งสอน) ซึ่งกันและกัน

        “งั้นหรือ? ข้าไม่เห็นรู้สึกเลย เจ้าลองชิมอีกทีดีหรือไม่” เจียงหงหย่วนพูดทะลึ่งหน้าตายแล้วกัดปากภรรยาตัวน้อย

        ไอ๊หยา…

        โชคดีที่ช่วงเดือนสิบสองไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาบนท้องถนนในชนบท

        มิเช่นนั้นคงได้ขายหน้าตายเป็นแน่

        นี่ช่างเป็นจูบที่ลึกซึ้งเสียจริง เขาลิ้มชิมหลินหวั่นชิวจนทั่วทั้งในทั้งนอก

        รถล่อเคลื่อนไปบนถนนลูกรังช้าๆ ถึงจะปล่อยบังเหียนล่อก็ไม่หนีไปที่ใดเพราะมีถนนแค่เส้นเดียว

        “ปากมันลิ้นลื่นหรือไม่?”

        ชายฉกรรจ์ปล่อยนางดวงตาดำขลับจ้องมองมาอย่างรอคำตอบ

        เจอเช่นนี้เข้าไป หลินหวั่นชิวไม่กล้าเล่นซนแล้วยอมจำนนแต่โดยดี

        “ไม่นี่ ผู้ใดบอกกัน? ท่านไม่ปากมันลิ้นลื่นสักนิด!”

        “ข้าปากมันลิ้นลื่นมากต่างหาก ดูเหมือนภรรยาข้าจะยังลิ้มรสไม่ชัดเจนเช่นนั้นลองอีกรอบ!”

        หลินหวั่นชิว “…”

        อยากฟาดเจ้าคนน่าไม่อายนี่เสียจริง!

        เชิงอรรถ

        [1] ปากมันลิ้นลื่น(油嘴滑舌) แสดงถึงความลื่นไหลเฉไฉไปเรื่อยของฝีปากเทียบได้กับคำว่า "กะล่อน" ที่หมายถึง พูดคล่องแต่ไม่ค่อยเป็นความจริง