[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ พี่บาส ดูเหมือนว่ามันจะไม่หยุดตกง่ายๆนะ งั้นผมขอเดินทางในตอนฟ้าสางก็แล้วกัน ”

โยฮันมองออกไปนอกตึก ตลอดทั้งคืนแม้เขาจะอยู่ในท่านอนหลับ เขากลับไม่ได้หลับเลยสักครั้ง หูของเขายังคงทำงานดักฟังเสียงทุกอย่างรอบข้าง เสียงนักสู้ที่กำลังพูดคุยกันอยู่ด้านล่าง เสียงคุยกันของผู้คนภายในตึก เสียงทุกอย่างที่เขาสามารถดักฟังได้ด้วยหูสัตว์ถูกเขาจับเอาไว้ได้หมดจนรู้เกี่ยวกับหลายอย่างภายในที่แห่งนี้

 แม้จะอยู่เพียงคืนเดียวกลับทำให้เขาได้ยินและได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง ดูท่าปัญหาภายในกลุ่มของพี่บาสจะต่างจากกลุ่ม A 

ทางฝั่งกลุ่ม A ที่เขาเจอจะใช้วิธีกดขี่ในการดูแล หากมีประโยชน์ก็จะได้รับอาหาร หากไม่มีความสามารถก็ต้องช่วยทดลองบางอย่าง เช่นกันสัมผัสสิ่งแปลกๆจากซอมบี้ หรือแม้กระทั่งเป็นตัวล่อซอมบี้เพื่อให้นักสู้มีโอกาสสวนกลับ

การดูแลภายในกลุ่มนี้ราวกับเผด็จการ เพียงแต่ว่ากลุ่มของพี่บาสกลับต่างออกไป การมีผู้ที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ราวหกสิบคน ทำให้กลุ่มแห่งนี้ดูแลได้ยากและไม่มีความเห็นต่างที่ไม่ลงรอยกันระหว่างนักสู้

การอาศัยอยู่รวมกันเป็นหมู่คณะขนาดใหญ่แล้วทุกคนส่วนมากเป็นนักสู้ ทำให้เกิดการตั้งคำถามตลอดเวลาว่าทำไมบางครั้ง ถึงมีคนที่ได้สิทธิพิเศษก่อนคนอื่นๆ ยกตัวอย่างเช่นการได้รับอาวุธจากซอมบี้ระดับสูง

แม้จะมองจากภายนอกพวกเขาจะเป็นกลุ่มขนาดใหญ่มีกองกำลังน่ากลัว ภายในของพวกเขากลับมีการแยกกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย โดยนำพวกที่มีความคิดเห็นตรงกันรวมเข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งคนที่คอยผสานกลุ่มย่อยเข้าด้วยกันคือพี่บาส เขาพยายามแสดงตัวให้เป็นกลางมาตลอด หากมีเรื่องไม่พอใจหน้าที่ของเขาคือเข้าไปจัดการปัญหาแล้วให้ทางออกที่เหมาะสมกับสองฝ่าย ทว่าพี่ของเขากลับไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จเช่นกัน เพราะถ้าหากเขาใช้อำนาจสั่งการทั้งหมดจะทำให้เกิดการตั้งคำถามจากกลุ่มเล็กๆได้

แม้ก่อนหน้านั้นเขาจะเห็นพี่บาสสูบบุหรี่ราคาแพง อีกฝ่ายก็ได้ให้ความเห็นว่ามันถูกแจกจ่ายให้กับกลุ่มต่างๆในปริมาณเท่ากัน เขาที่คอยเชื่อมความสัมพันธ์กลุ่มต่างๆจึงได้มาหนึ่งมวน สำหรับเหล้าที่เปิดดื่มเมื่อคืน มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขาได้รับจากการทำงาน ไม่ใช่การยักยอกโดยที่คนอื่นไม่รู้

จากการดักฟังตลอดทั้งคืน กลุ่มนี้น่าจะเป็นปัญหาพอสมควรหากมีคนที่มีความเห็นไม่ลงรอยกัน แต่ถึงอย่างนั้นความไม่ลงรอยที่ว่าสามารถแก้ไขได้ด้วยการแบ่งที่เท่าเทียม โยฮันจึงคิดว่าถ้ากลุ่มนี้รวมเข้ากับกลุ่มของวิน มีโอกาสสูงที่พวกเขาจะควบคุมไม่ให้เกิดปัญหา และยิ่งได้ฟังคำพูดของพี่บาสที่บอกว่าจะขอเดินทางไปพักกับกลุ่มของวินเท่านั้น ไม่ได้พักถาวรทำให้เขาคิดว่าการรวมกลุ่มชั่วคราวสามารถทำได้ ไม่แน่พวกเขาอาจจะฝากประชาชนธรรมดาไปกับกลุ่มพี่บาสก็ได้ หากพวกเขาไม่คิดจะเดินทางไปกองทัพ

“ ไม่กินอะไรก่อนล่ะ ”

“ ไม่เป็นไรพี่ ผมทิ้งน้องสาวเอาไว้คนเดียวไม่ได้ต้องรีบกลับไป ”

“ งั้นเอานี่ไปด้วย ไม่ต้องห่วงมันคือรางวัลที่ฉันได้รับ ”

“ มันจะดีเหรอพี่ ”

โยฮันมองไปยังกระเป๋าผ้า ภายในมีอาหารกระป๋องบรรจุอยู่ราว 10 กระป๋อง หากกินให้ประหยัดสามารถประทังชีวิตได้ราว 10 วัน

“ เอาน่า ต่อให้ฉันจะไม่มีพวกมันฉันก็ยังมีอาหารส่วนกลาง รับมันไปแล้วไว้เจอกันใหม่ ”

“ โอเคพี่ ดูแลตัวเองด้วย ”

โยฮันกวาดตามองนักสู้ หลายคนมองมายังถุงผ้าที่เขารับเมื่อครู่ก่อนจะพากันหันหน้ากลับไปยังทิศทางที่ตนเองได้รับหน้าที่ให้จับตามอง แม้หลายคนจะยังคงจ้องอยู่กลับไม่มีใครอยากจะเข้ามาแย่ง มันเป็นเพียงสายตาสงสัยเท่านั้นว่าทำไมโยฮันถึงได้อาหารกระป๋องมากขนาดนี้

หลังจากที่เขาถือกระเป๋าเอาไว้ในมือโยฮันจึงกระโจนออกจากหน้าทางเข้าตึกไปด้วยความรวดเร็วสร้างความตกใจให้คนที่มองดูไม่น้อย พละกำลังเมื่อครู่รวมไปถึงความเร็วที่แสดงออกมามากมายมหาศาลเกินกว่าที่พวกเขาจะทำได้ เพียงพริบตาร่างของโยฮันก็หายไปจากการมองเห็นของทุกๆคน หากไม่มีฝนพวกเขาคงสามารถติดตามได้ว่าโยฮันมุ่งหน้าไปทางไหน

“ ได้ยินไหม ”

ท่ามกลางเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมา โยฮันที่กลับมาเก็บวิทยุและกระเป๋าสะพายหลังจึงติดต่อกลับไปหาวิน หน้าที่ในการจับตามองของเขาจบลงไปแล้ว จึงต้องรีบกลับ เขาเชื่อว่ากลุ่มของพี่บาสคงไม่มีอะไรให้ช่วยเหลือ หากอีกฝ่ายต้องการเดินทางไปหาวินเพื่อพักชั่วคราวเขาค่อยเคลียร์ทางรออีกฝ่ายจะดีกว่า

“ ได้ยินแล้ว ได้อะไรมาบ้าง ”

“ จากการจับตามอง อีกฝ่ายมีการแบ่งกลุ่มแยกย่อยออกไปโดยรวมผู้ที่มีความคิดเหมือนกันเอาไว้ด้วยกัน ”

วินเข้าใจสิ่งที่โยฮันอธิบายโดยใช้คำไม่กี่คำ พวกเขาต้องละเว้นบางคนที่ทำให้ผู้ที่ดักจับสัญญาณรู้ว่าพวกเขาพูดถึงกลุ่มไหน

“ แล้วอันตรายไหม ”

“ น่าจะควบคุมได้ ถ้าหากแบ่งผลประโยชน์เท่าๆกัน เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายยืนยันว่าจะพักชั่วคราวเท่านั้น ”

“ รับทราบแล้ว ตอนนี้กำลังทำอะไร ”

“ กำลังเดินทางกลับ มีใครได้รับผลกระทบจากฝนแล้วหรือยัง ”

 “ ยังไม่มีใครได้รับผลกระทบจากมัน ส่วนซอมบี้ยังไม่มีตัวใดวิวัฒนาการด้วยการอาบน้ำฝน ”

“ ทราบแล้ว ”

วิทยุสื่อสารปิดตัวลงไปก่อนที่โยฮันจะยัดทุกอย่างลงไปในกระเป๋าสะพายที่คลุมทับด้วยหนังซอมบี้ระดับ 4 เขาไม่สามารถให้กระเป๋าถูกฝนได้เพราะมันจะเปื่อยยุ่ยไปทันที ขณะกำลังเดินทางกลับสถานี โยฮันที่รู้ว่ามีเวลาอีกหลายชั่วโมงจะถึงเที่ยง เขาจึงเริ่มออกล่าอาหารกระป๋องที่อาจจะเหลืออยู่ในโซนนี้

---------------------------------------------------------------

“ หัวหน้า เมื่อกี้คุณทำไมถึงให้อาหารกระป๋องเขาล่ะ ”

บาสมองไปยังชายกล้ามโต หนึ่งในคนที่ไม่ยอมให้คนอื่นได้ผลประโยชน์มากไปกว่าตนเอง บาสที่เตรียมคำตอบเอาไว้แล้ว มันเป็นคำตอบที่ทำให้โยฮันไม่มีความผิดรวมไปถึงตัวของเขาจึงได้เอ่ยให้อีกฝ่ายหายสงสัย

“ คิดว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บจากฝูงซอมบี้เมื่อคืนกี่คนถ้าเขาไม่เข้ามาช่วย ”

ชายกล้ามโตนึกถึงเรื่องเมื่อคืน สิ่งที่อันตรายสำหรับพวกเขาไม่ใช่ซอมบี้ที่บุกมา หากร่วมมือกันสามารถเอาชนะพวกมันได้แน่นอน เพียงแต่ว่าฝนที่ร่วงตกลงมากลายเป็นตัวปัญหา มันสามารถทำให้ผู้ที่มีรอยข่วนหรือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเกิดอาการผิดปกติกับร่างกาย หลายคนที่เกิดบาดแผลจากการต่อสู้เมื่อคืนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ในตอนนี้ หมอในกลุ่มจึงทำได้แค่วางยาสลบให้เขาหลับไปเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะลุกขึ้นมาเการ่างกายสุดท้ายก็ตายจากการเกา

“ มันคือการตอบแทนแล้วก็เป็นสินน้ำใจจากฉันหลังจากที่เขาเข้ามาช่วยเหลือเรา ”

“ แล้วไป ”

นักรบเริ่มแยกย้ายกลับเข้าไปประจำตำแหน่งของตนเอง ฝนยังคงร่วงตกลงมาเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนตอนนี้ด้านหน้าตึกมีน้ำท่วมสูงจนถึงหัวเข่ามองไม่เห็นพื้นถนนอีกต่อไป ไม่ว่าจะมองไปทางไหนต่างก็เต็มไปด้วยน้ำสีแดง จนดูราวกับว่าเมืองตั้งอยู่ในทะเล

---------------------------------------------------------------

“ น่าจะไม่โดนดุหรอกนะ ”

กระเป๋าสะพายหลังเปิดอ้าออกแล้วค่อยๆนำอาหารกระป๋องที่มีอยู่ราว 10 กระป๋องใส่เข้าไปจนทำให้กระเป๋าใบเล็กๆอัดแน่นไปด้วยสิ่งของ ร้านสะดวกซื้อ ร้านของชำและร้านค้าต่างๆที่เขาเจอไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ด้านในแล้ว ผู้รอดชีวิตหลายคนที่อยู่ใกล้ต่างเข้าไปขโมยของที่จำเป็นออกมาหมดจนไม่เหลือให้เขาเก็บกลับไป

อย่างไรก็ตามการเดินทางในวันนี้ทำให้เขาเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง นับว่าเป็นภาพที่น่าหดหู่ไม่น้อยเพราะมีผู้รอดชีวิตหลายคนที่สามารถเอาตัวรอดจากซอมบี้ในช่วงแรก ไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้อีกต่อไปก่อนจะพากันกลายเป็นซอมบี้ภายในห้องของพวกเขา

คอนโดบางแห่งที่เขาบุกเข้าไปมีร่องรอยการใช้ชีวิตของผู้คนหลายสิบ แต่เมื่อเขาออกสำรวจภายในก็พบว่าคนที่อาศัยกลายเป็นซอมบี้ไปทั้งหมดแล้ว เขาไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ละกลุ่มกลายเป็นซอมบี้ช่วงเวลาไหนเพราะมีหลายอย่างเกิดขึ้นเต็มไปหมด  เหตุการณ์วิวัฒนาการหมู่ของซอมบี้ เหตุการณ์นกร่วงตก หลายๆเหตุการณ์เป็นต้นเหตุที่ทำให้เชื้อไวรัสเติบโตอย่างก้าวกระโดดทำให้คนที่มีเพียงแค่ปืนไม่สามารถประคองชีวิตของพวกเขาให้อยู่ต่อไปได้ สุดท้ายที่หลบภัยเล็กๆหลายแห่งที่เขาเจอก็กลายเป็นซอมบี้ไปทั้งหมด

“ พี่ พี่ได้ยินผมไหม ”

เสียงวิทยุดังขึ้นในช่วงเที่ยงวัน โยฮันจึงรับสายอีกฝ่ายที่ดูเหมือนว่าจะแสดงท่าทางวิตกกังวลออกมาจนเห็นได้ชัด ทันทีที่เขารับสายวินก็เริ่มพูดโดยไม่ได้ใช้วิธีปกปิดตัวตนอีกต่อไป เขาจึงรู้ว่ามีเรื่องอันตรายเกิดขึ้น

“ พี่อยู่ที่ไหน ”

“ ยังอยู่ทางทิศใต้ ยังไม่ได้ข้ามสะพาน ”

“ พี่อย่าพึ่งข้ามสะพานมานะ ”

“ ทำไม ”

โยฮันใช้เท้าเตะกำแพงตึกก่อนจะปีนป่ายขึ้นไปด้านบนแล้วมองไปยังทิศเหนือ แม้จะมีฝนร่วงตกลงมาก็ตามทีมันกลับเริ่มเบาลงแล้วจนสามารถมองเห็นได้ไกล

“ มีซอมบี้ระดับ 6 ตัวใหม่ปรากฎตัว ลุงพลและทีมที่พานักสู้ไปวิวัฒนาการเจอมันเข้าโดยบังเอิญ ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับที่มันตื่น เราไม่รู้ว่ามันมาจากที่ไหน รู้แค่ว่ามันน่าจะมุ่งหน้ามาจากทางทิศใต้ ตอนนี้มันกำลังเดินทางไปยังโรงงานไฟฟ้าโดยล่องไปตามแม่น้ำ สะพานทั้งหมดถูกทำลายทิ้ง การจะข้ามฝั่งเป็นเรื่องยากมากในตอนนี้ ”

โยฮันมองไม่เห็นซอมบี้ระดับ 6 เพียงแต่ว่าสะพานที่เขาเห็นทั้งหมดจมหายลงไปในแม่น้ำ การจะข้ามไปอีกฝั่งสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับกลุ่มของพี่บาสที่วางแผนว่าจะเดินทางในอีก 2 วันกลับเป็นเรื่องที่ท้าทาย

“ นายบอกว่ามันมาจากทางทิศใต้ใช่ไหม ”

“ ใช่แล้วพี่  ลุงโจ้บอกว่ามันอยู่เฉียงออกไปทางทิศตะวันออก ถ้าใช้บ้านพี่เป็นที่ตั้ง ”

โยฮันมองไปยังทิศทางที่วินอธิบาย ก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในห้าง S สโตร์เคลื่อนไหว งูเหลือมที่เขาเคยวิ่งหนีเอาเป็นเอาตายได้เดินทางไปยังทิศตะวันตก เพียงแต่ว่าเขายังไม่กล้าสรุปกลัวว่ามันจะเป็นคนละตัว จึงรีบเดินทางไปยังห้างที่เขาเคยไปเก็บอาหารที่นั่นแต่ไม่ได้สิ่งใดติดมือมา

ตึง!

สองขาเหยียบบนดาดฟ้าพลางกวาดตามองออกไปรอบๆห้าง S สโตร์ เพียงแต่ว่าตอนนี้ห้างขนาดใหญ่สามารถจอดรถได้นับพันถูกบางอย่างแหวกกลางห้างเหลือไว้เพียงแค่เศษซากเพียงเท่านั้น จากร่องรอยของสิ่งที่แหวกออกมามันได้เลื้อยผ่านบ้านเรือนไปยังแม่น้ำใกล้ๆ เขาจึงมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าซอมบี้ระดับ 6 ที่เดินทางออกจากจุดนี้คืองูเหลือม

“ ให้ตายสิ นึกว่ามันตายแล้ว มันยังอยู่งั้นเหรอ ”

ไม่มีเสียงร้องของซอมบี้งูเหลือม ทุกเสียงที่เขาได้ยินหลายวันที่ผ่านมา ไม่มีเสียงไหนดังออกมาจากจุดนี้ จนเขาคิดว่างูเหลือมอาจจะตายในช่วงที่มันเป็นระดับ 5  ซึ่งเขาคิดไปเองว่ามันอาจจะตายหลังจากปะทะกับซอมบี้ที่พี่บาสรอให้มันตื่น เมื่อรู้ว่ามีซอมบี้ระดับ 6 จำนวน 5 ตัวไม่ใช่ 4 ตัว เขาจึงรีบบอกให้วินติดต่อพี่บาสในทันที อีกฝ่ายจะต้องวางแผนหนี เพราะดูท่าการรอของพี่บาสกำลังจะนำปัญหามาให้ตนเอง

อีก 2 วันกลุ่มของพี่บาสวางแผนจะเดินทางขึ้นเหนือหลังจากล่อให้ซอมบี้ระดับ 6 ใกล้ๆพวกเขาเดินทางไปยังโรงงานไฟฟ้าเพื่อสู้กับแมงมุม เพียงเท่านี้ซอมบี้ระดับ 6 ทั้ง 4 ตัวก็จะสู้กัน การมาของงูเหลือมกลับทำให้ทุกอย่างพัง เนื่องจากมันกำลังไปหาแมงมุม ส่วนตัวที่อยู่ใกล้ๆกลุ่มพี่บาสจึงไร้คู่ต่อสู้ โอกาสที่มันจะมุ่งหน้าไปหาพี่บาสจึงมีสูง เขาจึงบอกให้วินติดต่อกับอีกฝ่ายโดยเร็ว.