ECHOES OF THE LOST

เสียงของคำว่า Lost Soul ยังก้องอยู่ในหัวไอร่า
ความหนักแน่นของมันไม่ได้จางไปทันที
แต่เหมือนทิ้งเศษเสี้ยวบางอย่างให้เธอต้องระวังทุกลมหายใจ

ความเงียบตกลงบนพื้นที่แคบ ๆ นั้น ราวกับโลกหยุดหมุน
ลมหายใจของไอร่ากับเด็กหญิงเป็๲เสียงเดียวในความมืด
แม้แรงกดดันจากสิ่งที่เพิ่งได้ยินยังคงกดทับอกเธอ
แต่สายตาเด็กหญิงเริ่มปรับตัว
ไม่หวาดกลัวจนสั่น แต่เต็มไปด้วยความสงสัยและอยากเข้าใจ

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พูดขึ้นเสียงเบา ๆ
“เเล้วพี่สาว…ชื่ออะไรคะ?”

ไอร่า เหมือนเริ่มได้สติ
เริ่มหันกลับมามอง ยิ้มบาง ๆ
“พี่ชื่อไอร่า แล้วหนูล่ะจ้ะ?”

เด็กหญิงตัวเล็กพยักหน้า
“หนูชื่อ มีนา หกขวบ”

ไอร่าก้มลง มองดวงตาเล็ก ๆ ของมีนา
“หนูมาทำอะไรที่นี่หรอ?…บ้านอยู่เเถวไหนหล่ะ?”

มือมีนายกขึ้นชี้ไปทางด้านนอกอาคารอย่างลังเล
ราวกับกลัวว่าการชี้นั้นจะดึงสิ่งที่อยู่ในความมืดกลับมาอีกครั้ง
“หนูอยู่ในตึกสีฟ้ากับคุณเเม่…ใกล้กับร้านขนม”

มีนาก้มหน้ามือกำไว้เเน่น
ราวกับกลัวที่จะพูดออกมา

“หนูเห็นเเมวน้อยวิ่งเข้ามาในนี้ หนูอยากจะเล่นด้วย
ก็เลยวิ่งเข้ามา ก่อนที่จะ...”

ไอร่ารีบตัดบท ไม่ให้เด็กหญิง
นึกถึงเ๱ื่๵๹ราวก่อนหน้านี้

เธอพยักหน้าเบา ๆ

“งั้น...เดี๋ยวพี่จะไปส่งเเล้วกัน”

แล้วสายตาเธอจึงหันไปมองชายหนุ่ม
“คุณหละ…คุณชื่ออะไร?”

เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบแต่มั่นคง

“ริน”

ก่อนจะก้าวถอยออกไปอย่างช้า ๆ
จังหวะเดียวกับที่ไอร่าจูงมือมีนาออกจากอาคาร
ไม่ใกล้ไปเกิน ไม่ไกลเกินไป

เขาพูดขึ้นเบาๆพอให้เธอได้ยิน

“แล้วเราจะได้พบกันอีก”

ไม่ใช่คำทำนาย
ไม่ใช่คำเชิญ
เป็๲เพียงประโยคที่พูด
เหมือนพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วในอนาคต

ก่อนที่ไอร่าจะตอบ
เขาก็เดินจากไป
กลืนหายไปกับฝูงชน
เหมือนเงาที่เลือกเวลาหายของมันเอง

โลกด้านนอกยังคงดำเนินไปตามปกติ
รถวิ่ง ผู้คนเดินพลุกพล่าน
ไม่มีใครรับรู้ว่าไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้
บางสิ่งที่ไม่ควรอยู่เพิ่งถูกผลักกลับสู่ความมืดมิด

ตึกสีฟ้าอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
ร้านขนมเปิดไฟสว่าง
กลิ่นหวานลอยออกมาจากประตู
ผู้หญิงอายุราวสี่สิบปีวิ่งออกมาทันทีที่เห็นมีนา
เสียงเรียกชื่อของเด็กหญิงดังลั่น
แขนสองข้างโอบกอดร่างเล็กของมีนาไว้เเน่น
น้ำตาไหลอาบเเเก้มโดยไม่พยายามซ่อน

ไอร่าถอยออกมาอย่างเงียบ ๆ
ไม่๻้๵๹๠า๱คำขอบคุณ
ไม่๻้๵๹๠า๱จะอธิบาย

มีนาหันกลับมา น้ำตายังคงซึมออกมา
“พี่สาว…หนูขอบคุณนะ…”

ไอร่ายิ้มให้เธอ
ก่อนจะโบกมือลา ช้า ๆ
แต่เต็มไปด้วยความหมาย