ิญญาอาฆาตเมื่อได้ยินชื่อของฟานเทียนแล้ว ก็ค่อยๆสลายหายไป กระบี่นั้นทำการชำละล้างิญญาของมัน และส่งมันไปยังสังสารวัฏเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“เท่านี้ก็ไม่น่ามีปัญหา ที่เหลือก็รอแค่ให้พลังหยินนั้นค่อยๆหายไปเท่านั้น”
ฟานเทียนเดินออกมากจาชั้นใต้ดิน เขาใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นักกับการจัดการกับิญญาอาฆาต เขาเมื่อเดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดินแล้วก็ตรงขึ้นไปยังบนชั้นสองก่อนที่จะบอกกับฮัวร์หลินและฮัวร์หลานว่าเขานั้นจัดการกับิญญาใจร้ายเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองนั้นดีใจเป็อย่างมาก ก่อนที่จะกล้าออกไปจากในห้อง และเดินเล่นไปทั่วทั้งบ้านด้วยความสุข ดูเหมือนว่าเพราะิญญาอาฆาตทำให้ทั้งสองอยู่แต่ในห้องนอน และออกมาเป็บางครั้งบางคราวเท่านั้น
ร้านกาแฟหนึ่งภายในหมู่บ้านแกรนวิลล่า เยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ยในตอนนี้มานั่งดื่มกาแฟและโกโก้ ฟานเทียนให้เงินไว้กับเยี่ยหยินอยู่เยอะพอสมควร เธอและเยี่ยเยี่ยนั้นสามารถกินอะไรก็ได้ที่อยู่ในร้านนี้
เยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ย ก่อนนี้ลำบากเป็อย่างมาก อย่าว่าแต่กาแฟและโกโก้ที่ทั้งสองกินอยู่เลย แม้แต่ข้าวสารยังแทบจะไม่มี ที่ทั้งสองยังคงมีกันและกันและได้กินของอร่อยๆร่วมกันแบบนี้ ต้องขอบคุณฟานเทียน ผู้มีพระคุณของทั้งสอง
เยี่ยเยี่ยดื่มโกโก้ด้วยความสุข นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้ััรสชาติอัน์แบบนี้ เธอนั้นค่อยๆจิบมันอย่างถนุถนอม กลัวว่ามันจะหก เธอไม่อยากจะให้มันเสียไปเลยแม้แต่หยดเดียว
เยี่ยหยินในขณะนี้ได้แต่ยิ้มให้กับเยี่ยเยี่ยด้วยความรัก เธอนั้นไม่ได้เห็นใบหน้าที่แสนสุขของลูกสาวของเธอมานานมากแล้ว
และในขณะที่ทั้งสองนั้นกำลังใช้เวลาร่วมกัน ก็ได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตรงมาหาทั้งสอง ชายหนุ่มคิ้วขมวดเข้าด้วยกัน
“ใครให้เ้าพวกขอทานเข้ามาที่นี่เนี่ยห่ะ!”
ชายหนุ่มพูดขึ้นเสียงดัง ทำหน้าตารังเกียจออกมา เขานั้นมองไปที่เสื้อผ้าของเยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ย เสื้อผ้าของคนทั้งสองนั้นไม่ใช่เสื้อผ้าแบรนเนม แถมยังมีรอยขาดและรอยปะด้วย
“นี่เ้าของร้าน ไล่ยัยพวกนี้นี้ออกไปซะ มันทำให้ฉันกินอาหารไม่ลง”
ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยความขยะแขยง เยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ยในตอนนี้รู้สึกอับอายเป็อย่างมาก ถึงแม้ว่าพวกเธอจะจน แต่ก็ไม่เคยมีใครแสดงท่าทางรังเกียจพวกเธอขนาดนี้มาก่อน เธอมองไปที่ชายหนุ่มเขาอยู่ในชุดแบรนเนมทั้งตัว แถมยังมีเครื่องประดับหรูอีกด้วย เขานั้นจะต้องเป็คนมีเงินที่อาศัยภายในหมู่บ้านแห่งนี้แน่ๆ
“ยังไม่รีบอีก เห้ย เ้าของร้านออกมานี่เดียวนี้ และไล่ยัยพวกนี้ออกไปจากร้านเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากถูกปิดร้านละก็”
ชายหนุ่มพูดขู่ขึ้นมา เ้าของร้านที่เป็ชายหนุ่มนั้นหน้าซีด เขามองไปที่เยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ย ก่อนที่จะมองไปที่ชายหนุ่ม เขาจำเป็ที่จะต้องเลือกหากเขาไม่ไล่สองแม่ลูกออกจากที่นี่ละก็ ชายหนุ่มจะต้องสร้างเื่และทำให้ร้านของเขาถูกปิดแน่ๆ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม เขาก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี
“เห้ย ไม่ได้ยินหรือยังไง ไล่ยัยพวกนี้ออกไป!”
ชายหนุ่มเ้าของร้านถอนหายใจออกมา เขาเดินเข้าไปหาเยี่ยหยินและเยี่ยเยี่ย เขามองไปที่เยี่ยหยินที่ตอนนี้นั้นน้ำตาคลอออกมา ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นทนไม่ได้ เขาหันไปหาชายหนุ่มก่อนที่จะพูดขึ้น
“ไม่ ผมจะไม่ไล่ทั้งสองออกไป”
เยี่ยหยินแปลกประหลาดใจ เธอมองไปที่ชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟ เธอคิดว่าเขานั้นจะต้องไล่เธอและลูกของเธอออกจากร้านไปแน่ๆ ไม่คิดว่าชายหนุ่มนั้นนอกจากจะไม่ไล่เธอออกไปแล้ว เขายังมองไปที่ชายหนุ่มที่ดูร่ำรวยด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอีกด้วย
“แกว่ายังไงหะ แกรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร”
มีใครจะไม่รู้จักชายหนุ่มบ้าน ชายหนุ่มมีชื่อว่าจางซุนเจีย ลูกชายคนเดียวของจานซุนเหมา ผู้รับเหมารายใหญ่ที่รวยมากๆ
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเป็ลูกคนมีเงินก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรแบบนี้ได้
“ผมบอกว่าผมจะไม่ไล่ทั้งสองคนออกจากร้าน คนที่ควรจะออกไปคือคุณ ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ร้านนี้ไม่ต้อนรับ”
ชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟกัดฟันพูดออกมา เอาไงก็เอากัน ต่อให้ร้านต้องถูกปิดละก็ เขาไม่สามารถลดจรรยาบรรณที่พ่อแม่และบรรพบุรุษของเขาสังสอนไว้ได้
“อย่างนั้นใช่ไหม ดี ดีมากๆ ในเมื่อเป็แบบนี้ละก็”
ชายหนุ่มหันไปหาคนข้างนอกร้านที่ใส่สูทและแว่นดำ
“เห้ย ต้าเจิ้ง ต้าโก่ว จัดการเ้าของร้านนี้และยัยขยะสองคนนั้นซะ”
จางซุนเจียพูดขึ้นด้วยความชั่วร้าย เขานั้นเพื่อความ้าของตนเองถึงขั้นลงไม้ลงมือ
557
