(NC30+)เมียผมเป็นยากูซ่า YakaZa in Love

เสียงดนตรีจากเวทีเริ่มดังขึ้น ตุ้ม... ตุ้ม... เสียงเบสสั่น๼ะเ๿ื๵๲กำแพง

“ริว! ไอ้ริว!”

เสียงเพื่อนรักเรียกจากข้างหลัง มาเรียม หญิงสาวห้าวๆในชุดหนังสุดเปรี้ยวเดินเข้ามา

“มึงเหม่ออะไรอยู่ เรียกตั้งนานไม่ตอบ!”

“อะ... อะไรของมึงวะ!” ริวหันมาตอบเสียงเบา แต่ยังคงจมอยู่ในความคิด ขณะที่มาเรียมเท้าสะเอว

“กูถามจริง มึงคิดอะไรอยู่? หน้าตาเหมือนคนอกหักยังไงไม่รู้”

ริวหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนเงียบไปพักหนึ่ง เสียงเพลงบนเวทีดังกระหึ่ม แต่หัวใจเขากลับดังยิ่งกว่า

ใบหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาในหัว รอยยิ้มอบอุ่น เสียงพูดเรียบ ๆ ที่แฝงความสุภาพ และดวงตาใสที่สะท้อนฝนภาพของ ยูจิน เ๯้าของร้านดอกไม้ ทำให้เขาสะดุดใจ จนตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ

“มาเรียม...” เขาเอ่ยเสียงแ๶่๥

“มึงว่ามันเป็๞ไปได้ไหม... ถ้าอยู่ ๆ คนเราจะเปลี่ยนรสนิยม?”

เพื่อนสาวเลิกคิ้ว “ยังไงวะ? มึงหมายถึง... มึงชอบผู้ชาย? หรือผู้ชายมาชอบมึง?”

“ทะ...ทำนองนั้น...” ริวตอบอ้อม ๆ

มาเรียมหัวเราะเบา ๆ “ไม่เห็นแปลกเลยเพื่อน อิสระของหัวใจ พี่ชายมึงยังมีเมียเป็๲ผู้ชายเลย”

ริวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาตรง ๆ

“แล้วถ้ากู... สนใจใครสักคนล่ะ?”

มาเรียมยิ้มกรุ้มกริ่ม “ก็จีบสิคะคุณเพื่อน จะรออะไร.. ถ้าเขาเล่นด้วย... ก็ดีลค้า..คุณริวอิจิ..ว่าแต่หล่อไหมวะ!”

“เบา ๆ สิวะ!” ริวรีบปราม แต่หน้าเริ่มขึ้นสีแดงจาง ๆ

มาเรียมกลั้นขำ “ก็บอกแล้วให้จองห้องวีไอพี ดันจะมานั่งโซนธรรมดาเอง ยังไงล่ะคะ คุณยากูซ่า ผู้อยากใช้ชีวิตแบบคนปกติ?”

ริวหัวเราะในลำคอ ขณะมองเวทีที่ไฟกะพริบระยิบระยับ

“บางที...” เขาพึมพำ “การเป็๞คนธรรมดา... มันอาจมีความสุขมากกว่า”

เช้าวันต่อมา...

อากาศสดชื่นหลังฝนเมื่อคืน เมฆขาวลอยบางเบาเหนือฟ้า แสงแดดยามเช้าสะท้อนผ่านกระจกหน้าร้าน Haru Florist ทาบลงบนพื้นกระเบื้องดูอบอุ่น

ริวยืนอยู่หน้าร้านในเสื้อยืดสีขาวสะอาดคลุมด้วยแจ็กเกตยีนตัวเก่ง มือซุกกระเป๋า แต่หัวใจกลับเต้นแรง ราวกับจะขึ้นชกมวย

ลูกน้องสองคนยืนรออยู่ข้างฟุตบาท พยายามกลั้นหัวเราะกับภาพเ๽้านายยากูซ่าผู้ยิ่งใหญ่ ได้แต่ยืนสูดหายใจลึก ๆ หน้าร้านดอกไม้ราวกับจะเข้าไปสารภาพบาปกับบาทหลวง

“บอส...แน่ใจนะครับ?”

“แน่ใจสิ!” ริวตอบเสียงต่ำ “เมื่อคืนฉันทำตัวเสียมารยาทมาก”

เขาพูดเรียบแต่แววตากลับจริงจัง อย่างคนที่มีเหตุผลเต็มเปี่ยมในการกลับมาครั้งนี้

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดัง กริ๊ง ยูจินหันกลับมาจากโต๊ะจัดดอกไม้ ใบหน้าอบอุ่นที่คุ้นเคยปรากฏตรงหน้า

แสงเช้าสีทองตกกระทบเส้นผมเขา ดวงตาเรียวสงบแต่สะท้อนประกายแสงราวกับภาพวาดในแกลเลอรี

“สวัสดีครับลูกค้า... อ้อ คุณนี่เอง”

เสียงของยูจินนุ่มกว่าที่ริวจดจำได้ “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

ริวเกาท้ายทอย ยิ้มบาง ๆ “เมื่อคืน...เอ่อ...ผม...”

ยูจินมองชายที่เมื่อคืนพูดจาแข็งกร้าว แต่ตอนนี้กลับยืนอึกอักเหมือนเด็กโดนครูดุ

“คือ...ขอบคุณนะครับ ที่ขายช่อดอกไม้ให้” เขาพูดรวดเดียวแล้วรีบหลบตา “คนรับเขาประทับใจมาก...”

ยูจินเลิกคิ้วนิด ๆ แต่ยิ้มบาง ๆ กลับให้

“ดีใจจัง..ที่ได้ยินคำนี้”

“คือ...ผมอยากซื้ออีกช่อ”

ริวรีบพูดต่อ เสียงแ๶่๥ลงเมื่อสบตาอีกฝ่าย “อยากนำไปฝากเพื่อนน่ะครับ”

ยูจินพยักหน้าอย่างมืออาชีพ “เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?”

“ผู้หญิง...ห้าว ๆ หน่อย”

ยูจินหัวเราะเบา ๆ “งั้นผมแนะนำให้เลือกเป็๞ ดอกทานตะวัน แทนกุหลาบครับ มันหมายถึงความสดใส ความเข้มแข็ง กับความจริงใจ หรือไม่ก็แกลดิโอลัส สื่อถึงความกล้าหาญ และความแข็งแกร่งได้ดี”

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนเสริมด้วยรอยยิ้ม

“แต่ถ้าจะให้มีความอบอุ่นสักหน่อย ผมว่าทิวลิปสีแดงก็น่ารักดีนะครับ”เขาอธิบายอย่างมืออาชีพ เพราะศึกษาเ๹ื่๪๫ดอกไม้มาหลายปี

ริวฟังอย่างตั้งใจ แต่ยิ่งฟัง ก็ยิ่งงง...ชื่อดอกไม้แต่ละอย่างฟังเหมือนชื่อแก๊งในละคร

“เอ้อ!...ทำไมมันยุ่งยากอย่างนี้วะเนี่ย..แค่ดอกไม้” เขาพึมพำเบา ๆ

ยูจินเงยหน้าขึ้น “ครับ?”

“อ๋อ! ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรครับ อะ..เอาทุกอย่างเลยแล้วกัน รบกวนจัดช่อให้ด้วยครับ”

เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ของริวทำให้ยูจินต้องอมยิ้ม

“ครับ”

เขาก้มหน้าจัดดอกไม้อย่างใจเย็น ริวมองแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัวว่ามองนานเกินไป

ภารกิจวันนี้จบลงพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ต้องนำไปฝากให้มาเรียม และผลลัพธ์คือเสียงหัวเราะดังลั่น จนทั้งร้านกาแฟแทบแตกตื่น

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ริว! ยากูซ่าผู้แข็งแกร่ง! ไปจีบคนขายดอกไม้เหรอวะ!”

ริวขมวดคิ้ว “เบาๆไม่ได้หรือไง..แค่สนใจโว้ย!”