บทที่ 10
เมื่อมาลีสงบอยู่กับคุณธาม ฉันก็หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็น เอกสารฉบับนี้เป็เอกสารรับรองบุตร คุณธามเซ็นไว้แล้ว พอเซ็นเสร็จฉันก็ยื่นไปให้คุณอาที่นั่งอยู่ คุณอาก้มลงตรวจแล้วพยักหน้า
“เรียบร้อยแล้วครับ เื่เอกสารเดี๋ยวจะส่งมาอีกครั้ง อันนี้ไม่ได้ให้เปลี่ยนนามสกุลใช่มั้ยครับ”
“ไม่ได้เปลี่ยนค่ะ” ฉันไม่อยากให้ลูกเปลี่ยนนามสกุล เดี๋ยวต่อไปจะยุ่งยากถ้ามีคนสืบเสาะขึ้นมา คุณอาที่ทำเื่มองหน้าคุณธาม
“ตอนนี้แค่รับรองบุตรก่อนครับ” พอได้คุณธามยืนยันคุณอาก็เก็บเอกสารเข้ากระเป๋า
“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรแล้ว อากลับก่อนดีกว่า”
“ขอบคุณมากค่ะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ
“เดี๋ยวพี่ลงไปส่งด้านล่างเองค่ะ มันต้องมีคีย์การ์ด” พี่เพลงลุกขึ้นแล้วเดินนำไปหน้าประตู ฉันกับคุณธามยืนส่งจนทั้งสองคนออกจากห้องแล้วถึงค่อยนั่งลง ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ไหน จนคุณธามเป็ฝ่ายเอ่ยขึ้นมา
“เพิ่งกลับมาจากมหาลัยเหรอ”
“ใช่ค่ะ” ฉันตอบแล้วเราทั้งคู่ก็เงียบกันไป บรรยากาศสุดแสนจะอึดอัด ฉันจะรอพี่เพลงขึ้นมาแล้วขอตัวกลับเลย
“แล้วได้อ่านสัญญาที่ให้ไปรึยัง”
“อ่านแล้วค่ะ ไม่มีแก้ไขอะไร” ฉันเดินไปหยิบสัญญาแล้วเอามาเซ็นให้เรียบร้อย
“ฉันเซ็นครบแล้ว วางไว้บนโต๊ะนะคะ คุณจะได้เซ็นต่อ” ฉันบอกคุณธามแล้วมองมาลีที่นอนสบายอยู่ในอ้อมแขนปะป๊าของแก เห็นคุณธามไม่มีท่าทีจะส่งมาลีคืนมาให้ฉันอุ้มฉันเลยไม่ได้เอ่ยปาก จนพี่เพลงกลับเข้ามาในห้อง
“พี่ต้องรีบกลับน่ะ น้องพี่ไปขับรถชนคนอื่นเข้า พี่ไปส่งนีนไม่ทันแน่นเลย” พี่เพลงบอกด้วยน้ำเสียงรีบร้อน
“ไม่เป็ไรค่ะพี่เพลง เดี๋ยวนีนกลับเองก็ได้ สบายมาก” ฉันบอกออกไป แต่พี่เพลงยังมีท่าทางกังวลอยู่
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวไปส่งเอง เพลงไปหาน้องเถอะ” เป็คุณธามที่เอ่ยขึ้นมา
“ดีเลย แกไปส่งนะ ไม่อยากให้น้องกับหลานนั่งแท็กซี่กลับเอง” พี่เพลงมีสีหน้าสบายใจขึ้น ฉันกำลังจะบอกว่าไม่เป็ไร แต่คุณธามก็เอ่ยขัดขึ้นมา
“อืม รีบไปเถอะ”
“โอเค ๆ งั้นไปก่อนนะ ไว้เจอกันจ้า” แล้วพี่เพลงก็หยิบกระเป๋าออกไป ฉันมองคุณธามที่อาสาจะไปส่ง
“เราไปกันเลยมั้ยคะ”
“รอมืดกว่านี้หน่อยดีกว่า ลงไปตอนนี้คนเยอะ”
“ก็ได้ค่ะ” ฉันเข้าใจเหตุผลเลยไม่ได้เอ่ยค้านอะไร ฉันเดินกลับมานั่งที่โซฟาไม่อยากนั่งเฉย ๆ เลยขอคุณธามทำงาน
“ฉันขอนั่งทำงานมั้ยคะ”
“ตามสบาย” พอคุณธามอนุญาตฉันก็หยิบโน้ตบุ๊กกับวิจัยที่อาจารย์แก้ไว้ขึ้นมาทำ คุณธามเห็นฉันนั่งทำงานก็ไม่ได้กวน แค่เดินมานั่งที่โซฟา ข้าง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น มืออีกข้างก็อุ้มมาลีไปด้วย จนมาลีกินนมหมดขวดก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง ฉันละสายตาออกมาจากหน้าจอมองมาลีที่ขยับตัวยุกยิกเรียกความสนใจจากคุณธาม
“ปะป๊าจ๋าา” เรียกพ่อเสียงหวาน
“ว่าไงครับ” คุณธามวางโทรศัพท์ลงแล้วอุ้มมาลีมาวางบนอก
“เย่นนกันน”
“เล่นอะไรครับ”
“วาดยูบ” มาลีบอกเสียงใส คุณธามทำท่านึกก่อนจะตอบตกลง
“ก็ได้ แต่วาดในไอแพดนะ” มาลีเอียงหน้าด้วยท่าทางสงสัยว่าไอแพดคืออะไร ฉันเดาว่าในห้องคุณธามคงไม่มีพวกสีอะไรแบบนี้ถึงได้ใช้วิธีให้วาดในไอแพดแทน
“แบบนี้” คุณธามหยิบไอแพดข้างตัวขึ้นมาวาดรูปให้ลูกดู มาลีห่อปากเป็ตัวโออย่างตื่นเต้น ฉันมองแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ หูยังคงได้ยินเสียงมาลีถามคุณธามเจื้อยแจ้ว คุณธามก็ใจเย็นตอบทุกคำถาม
ฉันนั่งทำงานไปจนเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังตลอดหายไป หันกลับไปดูก็เห็นว่าเ้าตัวอ้วนหลับไปเป็ที่เรียบร้อย
“ให้ฉันอุ้มไปนอนมั้ยคะ คุณอุ้มตั้งนานเมื่อยแย่” ฉันกดเซฟงานแล้วถาม
“ถ้าอุ้มลูกจะไม่ตื่นใช่มั้ย”
“ไม่ตื่นค่ะ แกหลับลึก” แล้วฉันก็เดินเข้าไปช้อนอุ้มมาลีออกมาจากคุณธาม พอฉันอุ้มมาลีก็ขยับหน้าเข้ามาซุกที่หน้าอกซึ่งเป็ท่าประจำ
“ให้ฉันพาลูกนอนตรงไหนคะ” ถามคุณธามที่นั่งมองอยู่
“พาไปนอนในห้องก็ได้” จบประโยคก็เดินนำฉันเข้าไปในห้องนอน พอมาถึงเตียงฉันก็ค่อย ๆ เขยิบตัวขึ้นไปนั่งก่อนจะวางมาลีลงบนที่นอนเบา ๆ
“คุณมีหมอนอีกใบมั้ยคะ ต้องเอามากั้นไว้” ฉันถามคุณธามที่ยืนมองเงียบ ๆ ั้แ่ต้น
“มีอยู่อีกห้อง เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้” ฉันจัดผ้าห่มกับท่านอนของมาลีให้ดี จนคุณธามหยิบหมอนมาฉันเลยจับมากั้นทั้งสองข้างให้เรียบร้อย
“ลูกนอนดิ้นค่ะ ต้องกั้นเอาไว้ให้ดี” อธิบายให้คนตัวสูงฟัง มือก็ตบก้นลูกไปด้วย รอจนลมหายใจสม่ำเสมอถึงผละตัวออกมา
“เรียบร้อยค่ะ” แล้วเราสองคนเดินออกมาโดยที่ไม่ได้ปิดประตูห้องนอนเผื่อมาลีตื่นแล้วร้องเรียก
“คุณหิวรึยัง”
“ยังค่ะ คุณธามยังไม่ได้ทานข้าวเหรอคะ” ฉันถามกลับไป
“อืม ยุ่ง ๆ น่ะ”
“ในครัวมีอะไรพอจะทำได้บ้างมั้ยคะ เดี๋ยวมาลีตื่นก็ต้องงอแงจะกินข้าวอยู่ดี”
“แม่บ้านจะคอยซื้อเอาไว้ให้ ผมไม่แน่ใจ คุณไปดูก็ได้” ฉันเลยเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นดูมีอกไก่ กุ้ง มีไข่ แล้วก็ผักนิดหน่อย พวกเครื่องปรุง ข้าวสารเองก็มีครบ ทำอาหารได้สบาย
“เดี๋ยวฉันทำให้ได้ก็ค่ะ จะได้ไม่ต้องสั่ง หรือคุณมีเมนูที่อยากกินอยู่แล้ว”
“ไม่มี คุณทำก็ได้”
“โอเค ถ้าอย่างนั้นคุณไปนั่งรอได้เลยค่ะ ฉันทำไม่นาน คุณแพ้อะไรมั้ยคะ”
“ไม่มีครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย” ฉันไม่คิดว่าคุณธามจะเอ่ยปากช่วย มองอย่างแปลกใจครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่มีค่ะ คุณไปนั่งรอที่โซฟาดีกว่า ฉันทำแป๊บเดียว”
“โอเค ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกผมแล้วกัน” ว่าจบก็เดินออกไป ฉันเริ่มหันไปเตรียมอาหาร เมนูที่คิดไว้มีปีกไก่ทอด กุ้งก้อนสามรส แล้วก็ต้มยำน้ำใสให้คุณธามไว้กินแก้เลี่ยน อาจจะเพิ่มไข่เจียวกุ้งสับไปด้วย ฉันเริ่มด้วยการหุงข้าวเอาไว้ ก่อนจะทำกับข้าว ซึ่งแต่ละเมนูที่ทำก็ไม่ได้ยากเลยใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย ฉันยกมือขึ้นมองนาฬิกานี่ก็ใกล้ได้เวลามาลีตื่นแล้ว ่เย็นมาลีจะนอนไม่นาน ฉันพยายามฝึกไม่ให้มาลีนอนตอนเย็นตอนกลางคืนจะได้นอนหลับยาว ๆ
***
เค้าเริ่มมีเวลาใช้ด้วยกันแล้ววว คุณพ่อนิ่งๆ แต่ดูอบอุ่นนะคะะว่าไม่ได้ แต่ยัยหนูคือจะกินกับนอนอย่างเดียวเลยใช่มั้ยลูก ไม่แปลกใจที่จากลูกแมวจะกลายเป็ลูกหมูอู๊ดดด
ถ้าหากชอบสามารถคอมเม้นต์ติชมได้เลยยย หรือจะติดตามไปพูดคุยได้ที่
ติดตามหรือพูดคุยได้ที่เฟสบุ๊ค
https://www.facebook.com/องศาเดียวชื่อนี้เขียนนิยาย-111613020972880
:องศาเดียว
244K
