~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.18
หลังจากกลับจากทำแผลที่โรงพยาบาลมาแล้วคาเอลไม่ยอมพักฟื้นที่โรงพยาบาลแค่กลับมาพักที่บ้านพักแทน เขามันจะเกินมนุษย์ไปหน่อยนะโดนยิงนะไม่ใช่ตะปูตำ
"แน่ใจเหรอว่าไม่เป็ไร"
"แค่นี้สบายมาก"
คาเอลพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนักเราสองคนพักที่บ้านพักนี้ก่อนก็กะว่าจะกลับไปพรุ่งนี้ เื่ราวมากมายที่ผ่านมาทำให้ฉันรู้ว่าวินาทีที่มีค่านั้นต้องรักษาให้ดีที่สุด คาเอลล้มตัวนอนบนตักฉัน
"หนักนะเอาหัวออกไปเลย"
"เจ็บแผลมากเลย ขอพักหน่อยนะ"
"เมื่อกี้ยังบอกสบายมากเลยไม่ใช่ไง"
"ก็ตอนนี้มันเจ็บแล้ว"
ฉันอมยิ้มกับท่าทีที่ของคาเอล เลยยอมให้เขาหนุนตักฉันอย่างนั้น จุ๊ป~ คาเอลกดคอฉันลงมาแล้วเขายกหัวเงยหน้าขึ้นมาที่ฉัน คาเอลจูบประกบปากฉันไว้แน่น ริมฝีปากบางเฉียบของเขาบรรจงจูบฉันอย่างอ่อนหวาน ฉันไม่ได้ขัดขืนหัวใจที่รู้สึกเต้นไม่เป็จังหวะพาเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา คาเอลถอดจูบอย่างอ้อยอิ่ง เขามองเข้ามาในดวงตาฉันประนึ่งว่าเขาจะให้ฉันรับรู้ความรู้ความรู้สึกผ่านสายตา
วันนี้ฉันต้องเริ่มแก้งานที่ค้างไว้ฌโชคดีที่ดีโอมืออาชีพมากเขาสามารถแก้ปัญหาได้ตรงจุด และมีความคิดใหม่ๆตลอดเวลา
"วาเลน อาการดีขึ้นบ้างไหม"
"หายดีแล้วละ ฉันออกจะแข็งแรงนะ"
"ฮ่าๆ แบบนี้ค่อยหายห่วงหน่อย"
ดีโอกับฉันคุยงานและเื่ทั่วไปจนตอนนี้งานของเราไปได้ถึง90%แล้วคืนนี้เลยมีงานใหญ่ที่ฉันต้องไปร่วมกับดีโอในฐานะแบรนด์w&d ที่สามารถนำออกสู่ตลาดทั่วโลกได้
ตอนนี้รถลีมูซีนคันงามจอดหน้าโรงเแรมหรูภายในงานจะมีแขกมากมายและระดับโลก ดีโอมารับฉันฉันเลยควงแขนเขาเข้าไปในงาน ชุดราตรีสีขาวประกายวิบวับจากดีไซเนอร์ดังทำให้คนอื่นๆต่างเหลียวมอง
"วันเธอดูสวยมากกว่าทุกวันนะ"
"แน่นอนเรามาในฐานะแบรนด์จะน้อยหน้าได้ยังไง"
"โอเคๆ ยอมแล้ว"
ดีโอยิ้มบางๆให้ฉันเขาน่ารักและเอาใจใส่ฉันเป็อย่างดี ทุกอย่างราบรื่น แบรนด์ของเราเป็ที่สนใจอย่างมากมีนักธุรกิจที่้าร่วมงานกับเราอีกมากมาย ฉันขอตัวจากสนทนามาเข้าห้องน้ำ
ซ่า~
ทันทีที่ฉันออกจากห้องน้ำมาก็มีน้ำไวน์สาดมาที่ฉันชุดสีขาวจอนนี้เปราะเปื้อนไปด้วยไวน์แดง คนตรงหน้าฉันคืออีมีมี่ที่เจอคราวก่อน
"แกนี่ชั่งเกาะเก่งจริงนะโดนคาเอลทิ้งมาละสิถึงมาตามหาคนรวยๆที่นี่"
มีมี่ยิ้มเหยียดใส่ฉัน ฉันพอเข้าใจสถานการณ์ว่ามีมี่คงโกรธฉันตอนนั้น เลยหาทางลอบกัดตอนนี้
"หึ อย่าเอาความคิดสำส่อนของตัวเองมายัดเหยียดให้ฉัน อีกอย่างคาเอลไม่ได้ทิ้งฉัน อย่ามาโวยวายแถวนี้"
"อ้อเหรอ~ ปากดีนักนะดูสิถ้าไม่มีคาเอลอยู่แกจะปากดีได้สักแค่ไหน"
เพี๊ยะ~
มีมี่ง้างมือจะตบหน้าฉันแต่ฉันกำข้อมือยัยยี่แล้วบีบสุดแรง มืออีกข้างของฉันใช้ตบสวนกลับจนหน้าของมันหันไปตามแรงตบแบบไม่ออมแรง
"อีวาเลน!!"
อีมีมี่พยายามจะเข้ามาตบฉันอีกครั้งแต่การทีาฉันโดนคนนี้จับทีคนโน้นจับไปทีมันเริ่มทำให้ฉันหาวิธีป้องกันตัว พรึ่บ~
"กรี๊ดดดด"
อีมีมี่ร้องสุดเสียงเพราะฉันถีบมันแล้วกระชากผมจากด่านหลัง มีมี่ที่พยายามจะเกาะมือฉันออกจากผมของมัน จากเสียงกรี๊ดร้องทำให้มีคนวิ่งมามุงดูฉัน ฉันเลยปล่อยมือแต่ก็มีเส้นผมของมันติดมาด้วยฉันกันฉันสะบัดมือให้เส้นผมร่วงหลุดมือไปอย่างไม่แยแส
"ช่วยด้วยคะ อีนี่มันทำร้ายมี่ มี่แค่จะมาเข้าห้องน้ำเฉยๆ"
"ฉันป้องกันตัว"
"ไม่จริงมี่ไมเคยทำร้ายใครนะ ทุกคนต้องเชื่อมี่นะคะ"
อีมีมี่เสแสร้งเรียกน้ำตามันน่าจับตบอีกสักทีสองที คนอื่นๆต่างพากันซุบซิบทำนองว่าฉันไปหาเื่ก่อนว่าฉันก่อเื่ในงานแบบนี้ได้ไง
พรึบ~
เสื้อสูทสีดำคลุมทับไหล่ฉัน ดีโอเขานั้นเองที่ถอดเสื้อคลุมตัวเองให้ฉัน
"คุณจะไปช่วยมันทำไมคะ มันเป็คนทำร้ายฉันนะ"
อีมีมี่พูดกับดีโอ มันคงโกรธที่ดีโอเข้ามาข้างฉันทั้งๆที่คนอื่นๆกลับซุบซิบว่าร้ายฉัน
"ถ้าคุณมั่นใจว่าถูกวาเลนทำร้ายจริงๆ คุณสามารถเรียกร้องค่าเสียหายกับผมได้เลย แต่ทางที่ดีคุณน่าจะให้กล้องวงจรปิดข่วยยืนยันอีกแรงว่าคุณคือผู้ถูกกระทำ.....แต่ผมมั่นใจว่าไม่ใช่วาเลนที่เริ่มก่อนแน่นอนและถ้าคุณยังไม่หยุดโวยวายขั้นตอนต่อไปผมคงจะใช้วิธีที่คุณนึกไม่ถึงเลยทีเดียว"
ดีโอโอบไหลฉันและพาเดินออกมาแถมย้ำประโยคหลังกับอีมีมี่ให้ได้ยินกันแค่สองคนแต่ฉันที่อยู่ใกล้เขาได้ยินชัดเจน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความน่ากลัวนั้นแทบไม่น่าเชื่อว่าจะใช่ดีโอ
"ทำไมนายถึงเชื่อฉัน"
"ไม่รู้สิ ไม่ว่าเธอจะถูกจะผิดฉันก็เข้าข้างเธอ"
ดีโอมาส่งฉันที่หน้าบ้าน ตอนนี้ดึกมากแถมตัวฉันเหนียวมากด้วย
"ขอบคุณนะที่มาส่งลำบากนายแย่นายน่าจะคุยกับนักธุรกิจมากกว่าจะมาส่งฉันโอกาสแบบนี้ยิ่งหายาก"
"เธอสำคัญกับฉันมากกว่า"
ดีโอเดินอ้อมรถมายืนตรงหน้าฉัน
"เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง"
"แต่ฉัน... ไม่ได้คิดแบบนั้น"
ฉันรู้ดีว่าดีโอรู้สึกยังไง แต่การที่ต้องร่วมงานกับเขาฉันไม่อยากทำลาบบรรยากาศในการร่วมงานกัน ดีโอขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด
"ฉันรู้มาตลอดว่าเธอคิดยังไง แต่อยากให้เธอให้ฉันได้ปกป้องเธอบ้าง เผื่อใจให้ฉันสักนิดได้ไหม ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดแค่เธอเปิดโอกาสให้ฉันบ้าง แค่นี้ได้หรือเปล่า"
"โทษทีว่ะ! ที่มึงจะไม่มีวันได้รับโอกาสนั้น"
1K
