CEO’s secret love รักลับๆ ฉบับท่านประธานจอมหยิ่ง 

        "หยุดนะ ... " เธอร้องออกมาด้วยความ๻๠ใ๽ในขณะที่เธอกำลังดิ้นรนอยู่นั้นคอเสื้อของเธอได้ถูกกระฉากอย่างแรงด้วยมือแข็งแรงของเขาตอนนี้เสื้อผ้าของเธอไม่สามารถปกปิดร่างกายของเธอได้อีกต่อไปด้วยเสื้อผ้าอันน้อยชิ้นและการกระทำของเขาทำให้เธออายและโกรธอย่างมาก

        น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ยินเสียงของเธอ

        เขาเล่นสนุกกับร่างกายของเธอจนเหนื่อยล้า

        ลั่วชิงหยุนไม่รู้เหมือนกันว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน ตอนที่ชายหนุ่มเลิกยุ่งกับเธอและหันหลังกลับไปนอนหลับอย่างสบายใจเธอรู้สึกเหมือนถูกรถชนร่างกายของเธอจนไม่อยากขยับไปไหนเจ็บจนจะทนไม่ไหว

        บนใบหน้าของเธอมีคราบน้ำตาที่แห้งเเล้วและมีบางส่วนที่ยังเปียกชื้นหลังจากที่เธอเลิกตื่นตระหนกเธอก็หันไปมองชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆภายใต้แสงไฟสลัวใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้ดูนิ่งเฉยอีกต่อไปใบหน้าของเขาก็ดูอ่อนโยนขึ้น

        ถึงอย่างนั้นเธอก็กลัวเขา

        หลังจากที่เธอลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าที่ฉีกขาดของตัวเองเธอเดินกระเผลกและรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลยและเธอเดินออกจากห้องไป

        ตอนที่ฉู่เยว่พาหมอกลับมาถึงคลับเฮาส์ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว

        ในเมื่อเขาไม่ได้เจอลั่วชิงหยุนเขาก็อดรู้สึกสงสัยในใจไม่ได้

        คุณหมอตรวจร่างกายของซูเฉินฮ่าวก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดกับฉู่เยว่ว่า“ แปลกค่ะคุณซูดูปกติแล้วไม่มีร่องรอยการวางยาเลย”

        “ งั้นเหรอ?” ฉู่เยว่เหมือนจะทำอะไรไม่ถูก

        ทั้งสองคนหันมาเห็นซูเฉินฮ่าวตื่นขึ้นจึงรีบถาม

        “ ท่านประธานท่านตื่นแล้ว! เป็๲อย่างไงบ้าง?”

        ซูเฉินฮ่าวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วลูบศีรษะของตัวเองที่เริ่มรู้สึกมึนๆ“ ไม่เป็๞ไรหรอกแค่เวียนหัวเท่านั้น”

        “ ถ้าคุณรู้สึกไม่ดีคุณก็พักผ่อนก่อนนะครับคุณฉู่ในเมื่อคุณซูไม่มีอะไรผิดปกติผมจะไม่รบกวนเวลาของคุณแล้วถ้าคุณ๻้๵๹๠า๱อะไรก็มาหาผมได้ตลอดเวลา”

        หลังจากที่หมอยืนยันว่าซูเฉินฮ่าวไม่เป็๞ไรแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน

        ฉู่เยว่เดินไปส่งหมอ

        ซูเฉินฮ่าวลงจากเตียงและกำลังจะรินน้ำให้ตัวเองทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามีอะไรอยู่ในฝ่าเท้าของเขาเขาขยับเท้าออก และ ๻๷ใ๯ที่มีต่างหูเล็กๆรูปดาว อยู่ใต้เท้าเขา

        เขาก้มลงไปหยิบต่างหูข้างนั้น และรู้สึกว่ามันดูคุ้นๆเขารู้สึกว่าคุ้นตานิดหน่อยแต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้ดูมันอย่างละเอียดฉู่เยว่ก็ถือแก้วน้ำเดินเข้ามา

        “ ท่านประทานครับครั้งนี้ไม่มีอันตรายแน่นอนผมไม่คิดว่าตาแก่นั่นจะน่ารังเกียจขนาดนี้เพื่อให้คุณได้แต่งงานกับหลานสาวเขาก็ใช้วิธีที่น่ารังเกียจแบบนี้” หลังจากส่งน้ำให้ซูเฉินฮ่าวแล้วฉู่เยว่พูดออกมาด้วยความโกรธ

        ซูเฉินฮ่าวหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ความจำของเขาค่อยๆกลับมาเป็๲รูปเป็๲ร่าง และสีหน้าของเขาเริ่มเฉยชามากขึ้น

        “ เดิมทีผมอยากจะให้ความเคารพและให้โอกาสกับเขาแต่เขาก็ไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีกับเขา ดังนั้นต่อไปนี้คงไม่มีอะไรให้เกรงใจกันภายในหนึ่งสัปดาห์ฉันไม่๻้๪๫๷า๹เห็น รือเฟิงกรุ๊ป อยู่บนโลกใบนี้”

        "โอเคครับผมจัดจัดเตรียมการซื้อขายให้เสร็จภายในหนึ่งอาทิตย์ผมรับรองว่าทุกๆอย่างในตระกูลซุน จะเปลี่ยนเป็๲ของคุณ” ฉู่เยว่พูดอย่างมั่นใจ

        พอพูดจบเขาก็เห็นสีหน้าของซูเฉินฮ่าวเหมือนจะสงสัยจึงพูดอย่างระมัดระวัง“ ท่านประทานครับคุณเห็นคุณไหม”

        คำพูดของฉู้เยว่ทำให้ซูเฉินฮ่าวขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

        ฉู่เยว่จึงพูดต่อ“ ตอนที่ผมพาคุณกลับมาที่ห้องผมโทรหาคุณเพื่อให้เธอมาดูแลคุณแต่ตอนที่ผมไปหาหมอกลับมาพบว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว คุณพอจะเห็นเธอ ... ”

        “ พอแล้ว” ซูเฉินฮ่าวเขาก้มมองดูต่างหูรูปดาวในมือเขารู้คำตอบแล้ว“ กลับไปโรงแรมกันก่อนเถอะ”

        “ ครับ” เมื่อฉู่เยว่ได้ฟังแล้วจึงรีบหยิบชุดสูทออกมาทั้งสองคนออกจากคลับทันที

        หลังจากกลับมาถึงโรงแรมซูเฉินฮ่าวก็เห็นประตูห้องคนรับรองพนักงานเปิดออกแต่ไม่เห็นลั่วชิงหยุนที่อยู่ข้างใน

        คำตอบนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น