บทนำ
จวนซีอ๋อง
ในเรือนแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ ทว่าบ่าวรับใช้ในจวนต่างก็พากันโศกเศร้าเสียใจบางคนถึงกับกั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
" หวางเฟย บ่าวจะรีบไปตามท่านอ๋องมาเดี๋ยวนี้เพคะ " หลี่เซียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับน้ำตาไหลอาบเเก้มทั้งสองของนาง
จวินซีเห็นคนสนิทของตนร้องไห้นางจึงยกยิ้มขึ้นแล้วยกมือที่ไร้เรียวเเรงของตนขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับหลี่เซียนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง " ไม่ต้อง...ก่อนข้าจะตาย...ไม่ปราถนาเห็นหน้าคนผู้นั้น... "
" หวางเฟย " หลี่เซียนเอ่ยขึ้น
จวินซียิ้มขึ้นแล้วเอ่ยขึ้นต่อ " ถ้าข้ากลับมา...มีชีวิตอีกครั้ง...ข้า...ไม่ปรารถนาพบคนผู้...นั้นอีก " เอ่ยจบนางก็สิ้นลมในที่สุด จากนั้นเสียงร้องไห้ดังขึ้นระงมไปทั่วทั้งจวนอ๋องพร้อมกับเสียงดังขึ้นว่า " ซีหวางเฟย....สิ้นพระชนม์แล้ว! "
จวินซีหรือก็คือธิดาเทพที่ผู้คนทั้งห้าแคว้นต่างก็เคารพนับถือ ซึ่งต่อมานางได้แต่งงานกับซีอ๋องหรือก็คือมู่หลงซีแห่งแคว้นหลงซีผู้เลื่องชื่อ เขาผู้นั้นเป็คนเ็าไม่คนผู้ใดยกเว้น ' เฝิงเซี่ยอี้ ' ที่เป็สตรีดวงใจ ทว่ากลับไปได้อยู่ด้วยกันเพราะสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ของเเคว้นให้แต่งกับธิดาเทพหรือก็คือจวินซี ซึ่งฝั่งจวินซีนั้นนางตกหลุมรักซีอ๋องทั้งแต่เเรกพบ
พอนางรู้ว่าต้องแต่งให้กับซีอ๋องนางก็ดีใจเป็อย่างมากต่อมานางก็ได้รู้ว่าซีอ๋องนั้นมีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว และมันก็เป็สาเหตุที่เขาเ็ากับนางถึงเเม้เขาจะให้เกียรตินางในฐานะพระชายาก็ตาม ทว่าเขาก็ไม่ก็ร่วมหอกับนางเลยสักครั้งเดียว....
วังหลวง
ในขณะที่ฮ่องเต้กำลังว่าราชกิจในท้องพระโรงก็มีขันทีวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน " ทูลฝ่าา! ธิดาเทพได้สิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ! "
สิ้นเสียงของขันทีท้องพระโรงก็เกิดความเงียบปกคลุมจนกระทั่งซีอ๋องได้เอ่ยขึ้น " เสด็จพ่อ "
" เ้าไปเถอะ " ฮ่องเต้แคว้นหลงซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด
จากนั้นซีอ๋องก็เร่งรีบเดินทางกลับจวนของตนทันที เมื่อเขาไปถึงก็ตรงไปยังสวนหนิงยวนซึ่งเป็ที่พักของจวินซี ถึงเขากับจวินซีจะไม่เคยร่วมหอกัน ทว่าเขากับนางก็ยังเป็สามีภรรยากันใช้ชีวิตรวมกับมาเป็สิบกว่าปีและนางก็ยังเคยไม่เรียกร้องสิ่งใดจากเขาเลยสักครั้ง เขายังไม่ทันได้ไปถึงตัวของนาง ร่างของนางก็สลายไปต่อหน้าต่อตาเขา จู่ๆน้ำตาของเขาที่ซึ่งไม่เคยร้องไห้มาต้องแต่ที่มารดาเสียชีวิตกลับไหลลงมาอีกครั้งโดยตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจเช่นกัน
ต่อมาทั่วทั้งห้าแคว้นพร้อมกันจัดพิธีไว้อาลัยให้แก่ธิดาเทพผู้ล่วงลับ ส่วนซีอ๋องเองก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในตำหนักไม่พบผู้ใดแม้แต่เฝิงเซี่ยอี้เองก็ไม่ยอมพบ หลายปีต่อมาซีอ๋องก็สิ้นประชนม์ในสนามรบและนั่นก็สร้างความโศกเศร้าอีกครั้งให้กับคนแคว้นหลงซี.....