ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            ในเมื่อบัดนี้บุตรชายรู้เรื่องแล้วกู้ซิ่วไฉจึงไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป เขาบอกเล่าคำพูดที่คนเหล่านั้นพูดกับตนเองให้กู้อวี้ฟัง“…สุดท้ายพวกเขายังให้ตั๋วเงินมาห้าพันตำลึง บอกว่าสองพันตำลึงเป็นค่าตอบแทนอีกสามพันตำลึงเป็นค่าจัดงานศพ”

            “เช่นนั้นแปลว่าพวกเขามิได้เห็นศพ”กู้อวี้ถาม “มีแค่หลิ่วตี๋กับหมอเทวดาชวีที่สามารถลงจากเขามาได้เจินเจินกับคนสกุลหยวนไม่มีผู้ใดสามารถลงจากเขามาได้เลยหรือ พวกเขาไปเจอปัญหาอะไรเข้าแล้วเจินเจินเจอกับอันตรายได้อย่างไร”

            คำถามทั้งหลายเหล่านี้ทำให้กู้ซิ่วไฉชะงักไปยามนั้นเขาตกใจจึงไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจรายละเอียดเหล่านี้

            “คนเหล่านั้นเพียงแค่บอกให้พวกเราจัดงานศพให้คนสกุลหยวนหลังให้ตั๋วเงินก็เร่งจากไปทันที” กู้ซิ่วไฉมีสีหน้ารู้สึกผิด ตนอายุมากสุดแท้ๆแต่กลับไม่มีสติพอจะวิเคราะห์เรื่องราวเท่าบุตรชายที่อายุเพียงแค่สิบสอง

            “เช่นนั้นก็หมายความว่าคนที่มามิได้บอกว่าเจินเจินกับสกุลหยวนเจออันตรายได้อย่างไรใช่หรือไม่ขอรับ”

            “ใช่ พวกเขาไม่ได้พูด”กู้ซิ่วไฉพยักหน้า

            ครั้นได้รับคำยืนยันจากบิดาความหวังในใจกู้อวี้ก็ถือกำเนิดขึ้นมาอีกครา ความหวังนี้ดูริบหรี่ดุจแสงเทียนที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางความมืดแม้จะสว่างเพียงแค่เล็กน้อย แต่ไม่ว่าลมจากทิศใดจะพัดผ่านมาก็ไม่อาจทำให้แสงสว่างมอดดับลงได้ทั้งยังคงสว่างไสวอยู่เช่นเดิม

            “เช่นนั้นท่านพ่อนำเงินนี้เดินทางเข้าไปในอำเภอเพื่อจ้างสำนักคุ้มกันภัยให้ขึ้นเขาออกตามหาพวกเขาเถิดขอรับหากคนของสำนักคุ้มกันภัยในอำเภอยังไม่เพียงพอก็เข้าไปจ้างคนของสำนักคุ้มกันภัยในเมือง เป็นก็ต้องเห็นคน ตายก็ต้องเห็นศพไม่มีเหตุผลที่จะมาตัดสินว่าเจินเจินกับครอบครัวตายไปแล้วหรือไม่ จากคำพูดของคนเหล่านั้นเพียงฝ่ายเดียวหากยังตามหาไม่พบ ข้าจะไม่ยอมจัดงานศพพวกเขาเป็นอันขาด!

            “แล้ววันพรุ่งนี้ท่านพ่อไปแจ้งเรื่องนี้แก่ผู้ใหญ่บ้านให้ผู้ใหญ่บ้านส่งคนหนุ่มรูปร่างกำยำไปเฝ้าที่หน้าบ้านรองสกุลหยวน ไม่แน่ว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนอาจจะมาเอาทรัพย์สินของบ้านนั้นไปแล้วให้ผู้ใหญ่บ้านหาผู้หญิงในหมู่บ้านที่ปากจัดๆไปคอยเฝ้าอยู่หน้าบ้านรองสกุลหยวนด้วย” กู้อวี้สั่งการ

            กู้ซิ่วไฉพยักหน้าก่อนจะเดินกลับห้องด้วยจิตใจหนักอึ้ง พอถึงห้องพบว่ากู่ซื่อฟื้นแล้ว และกำลังนอนร้องไห้อย่างเศร้าเสียใจเขาเดินไปข้างเตียง ครั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว กู่ซื่อจึงหันหน้ามา ผู้เป็นสามีเอ่ยถาม“ฟื้นแล้วหรือ เจ้าอย่าเพิ่งคิดมาก อวี้เอ้อร์บอกว่าเป็นก็ต้องเห็นคนตายก็ต้องเห็นศพ คนที่มาบอกเพียงแค่บอกว่าพวกเขาตายแล้ว ไม่ได้บอกว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นหรือศพอยู่ที่ใดอวี้เอ้อร์เลยให้ข้าเข้าไปในอำเภอเพื่อว่าจ้างสำนักคุ้มกันภัยให้ขึ้นเขาไปตามหาเจินเจินกับครอบครัว…”

            กู่ซื่อลุกขึ้นนั่งในพลัน นางยื่นมือไปกุมมือสามีเอาไว้แน่น“อวี้เอ้อร์พูดถูก พวกเราจะอาศัยคำพูดของคนเหล่านั้นเพียงแค่ฝ่ายเดียวมิได้”

            ฉับพลันนั้นได้มีเสียงระเบิดดังมาจากในห้องครัวกู้ซิ่วไฉใช้มือตบที่ศีรษะตัวเองอย่างไม่แรงนัก จากนั้นกล่าวว่า “แย่แล้วข้าลืมไปเสียสนิทว่ากำลังต้มยาให้เจ้า”

            กู่ซื่อลุกจากเตียงสวมเสื้อตัวนอกแล้วเดินไปที่ห้องครัว “ช่างมันเถอะ ข้าดีขึ้นแล้วไม่จำเป็นต้องดื่มยาหรอก”

            เมื่อในใจมีความหวังอาการป่วยย่อมดีขึ้น

            ทันทีที่เปิดประตูลมหนาวพัดผ่านเข้ามาระลอกหนึ่งจนกู่ซื่อต้องห่อตัว “พวกเราสองคนสมควรพิจารณาตนเองภัยมาเยือนแต่กลับไม่มีสติ ต่อไปหากมีอะไรเกิดขึ้นอีกจะพึ่งแต่อวี้เอ้อร์คนเดียวไม่ได้ พวกเราต้องมีสติรับมือด้วย…”

            กู้ซิ่วไฉที่เดินตามมาด้านหลังพยักหน้าเห็นด้วย

            เช้าตรู่วันถัดมาท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมีแสงสว่างรำไร กู้ซิ่วไฉนำเหรียญอีแปะไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ยามนี้ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะล้างหน้าล้างตาเสร็จครั้นเห็นกู้ซิ่วไฉมาหาจึงเชิญไปนั่งพูดคุยกันที่ห้องโถง“มาที่นี่แต่เช้ามีธุระใดหรือ”

            เวลานี้เองภรรยาของผู้ใหญ่บ้านได้ยกน้ำชามาให้กู้ซิ่วไฉกล่าวขอบคุณก่อนจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเหรียญอีแปะออกมาวางบนโต๊ะจากนั้นเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างคร่าวๆ ให้อีกฝ่ายฟัง

            “…เป็นย่อมต้องเห็นคนตายย่อมต้องเห็นศพ ข้าเลยคิดจะเข้าไปในอำเภอเพื่อว่าจ้างสำนักคุ้มกันภัยให้ขึ้นเขาออกตามหาเพียงแต่ระหว่างนี้คงต้องรบกวนท่านให้หาผู้หญิงที่ปากจัดในหมู่บ้านไปเฝ้าหน้าบ้านรองสกุลหยวนไว้รวมถึงคนหนุ่มที่รูปร่างกำยำด้วย ถึงแม้บ้านหลังนั้นจะเก่าและทรุดโทรมทว่ามีคำกล่าวว่า ‘จะสวรรค์วิมานก็มิสู้บ้านตน’ ระหว่างที่ออกตามหาครอบครัวสกุลหยวนข้าเลยอยากให้ท่านส่งคนไปเฝ้าที่นั่น”

            เดิมทีผู้ใหญ่บ้านคิดจะพูดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นทว่าต่อมากลับคิดขึ้นได้ว่า ถึงแม้บ้านหลังนั้นจะเก่าไปสักหน่อยทว่าตอนหลังได้ทำการปรับปรุงซ่อมแซมจนดูดีไม่ใช่น้อยแล้วยิ่งกู่ซื่อจ้างให้ช่างไม้ทำเครื่องเรือนไว้ในห้องของเจินเจิน อีกทั้งต่อมาคุณชายท่านนั้นยังนำของตอบแทนมามอบให้อีกซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นของดีราคาแพงทั้งสิ้น ถึงแม้ภายนอกหยวนเหล่าเอ้อร์ไม่ได้ขนของกลับไปที่บ้านโดยฝากไว้ที่บ้านสกุลกู้ แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่แอบนำของมีค่าเหล่านั้นกลับไป

            คิดได้เช่นนี้ผู้ใหญ่บ้านจึงรับปากออกไป“ได้ ไม่มีปัญหา ข้าจะให้คนไปสร้างกระท่อมชั่วคราวที่หน้าบ้านรองสกุลหยวนและจะสั่งให้คนหนุ่มรูปร่างกำยำสี่คนและผู้หญิงในหมู่บ้านสองคนไปคอยสลับกันเฝ้าอยู่ที่นั่นแล้วข้าจะให้ฆ้องพวกเขาไว้ หากเกิดเหตุอะไรขึ้นจะได้ตีฆ้องแจ้งข่าวได้ทันท่วงที”

            กู้ซิ่วไฉกล่าวขอบคุณ“หากในกระท่อมขาดเหลือสิ่งใดมาบอกข้าได้ ข้าไม่ขออันใดมากขอแค่พวกเขาคอยเฝ้าที่หน้าบ้านรองสกุลหยวนอย่างสุดกำลังข้าไม่ได้กลัวว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนจะมาเอาสิ่งใดไปจากที่นั่นข้าแค่กลัวว่าพวกเขาจะมาเผาทำลายบ้านรองต่างหาก ยามนี้เข้าฤดูหนาวแล้วหิมะตกเกือบทุกวัน หากเกิดข้าตามหาพวกเขาเจอ พวกเขาจะได้มีที่อยู่…”

            ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าอย่างเข้าใจพร้อมบอกให้กู้ซิ่วไฉวางใจโดยตนจะจัดการเรื่องนี้อย่างดี เมื่อมีเงินค่าตอบแทนให้ คนในหมู่บ้านย่อมยินดีทำอย่างสุดกำลังอีกประการคือในเมื่อเขาเป็นคนคัดเลือกเอง คนเหล่านี้จะไว้ใจไม่ได้เชียวหรือ

            หลังจากนั้นกู้ซิ่วไฉและบุตรชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านก็ขับรถเทียมวัวเข้าไปในอำเภอเพื่อทำตามที่คิดไว้ขณะที่ผู้ใหญ่บ้านได้สั่งให้คนไปสร้างกระท่อมหน้าบ้านรองสกุลหยวนด้วยเหตุนี้เรื่องนี้จึงรู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้านในเวลารวดเร็ว

            บ้านใหญ่สกุลหยวนทุกคนมานั่งรวมกันในห้องโถงเพื่อพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้น

            “กู้ซิ่วไฉเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไรคนที่จ้างให้เจ้ารองนำทางขึ้นเขากลับออกมาได้มีแค่ครอบครัวเจ้ารองที่กลับออกมาไม่ได้ ทั้งคนที่มาแจ้งข่าวยังบอกแล้วว่าครอบครัวเจ้ารองตายอยู่ในนั้นไฉนพวกเขาถึงไม่เชื่อ ไม่เชื่อก็แล้วไปเถิด จะออกเงินจ้างคนขึ้นเขาไปตามหาก็แล้วไปแต่เหตุใดต้องให้คนไปคอยเฝ้าอยู่หน้าบ้านรองสกุลหยวนด้วยทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร จะป้องกันใครอย่างนั้นหรือ”หยวนเหล่าต้ากล่าวอย่างมีโทสะ

            “จะป้องกันใครหากไม่ใช่ท่านพ่อท่านแม่คงกลัวว่าท่านพ่อท่านแม่จะไปเอาทรัพย์สินของเจ้ารองมากระมัง!” เจียงซื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน

            หวางซื่อมีโทสะขึ้นมาในพลันตบโต๊ะเสียงดังกล่าวว่า “พวกเขามีสิทธิ์อันใด ใต้หล้านี้มีแต่บิดามารดาไม่รับบุตรไม่มีบุตรที่ไม่รับบิดามารดา หากครอบครัวเจ้ารองตายไป ทรัพย์สินของพวกเขาก็ย่อมตกเป็นของพวกเราอยู่ดีข้าจะดูสิว่าใครจะมาขวางข้าได้!”

            กล่าวจบหญิงชราลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยกับหยวนเหล่าซานและหยวนเหล่าซื่อที่นั่งเงียบไม่กล่าวคำใด“พวกเราไปบ้านเจ้ารองกัน ได้บ้านมาแล้วข้าจะแบ่งให้พวกเจ้าสองห้องจะได้อยู่กันอย่างสุขสบาย!”

            ยังไม่ทันที่คนจะเดินออกไป เจ้าใหญ่กลับกล่าวเตือนขึ้นมาเสียก่อน“ท่านย่า ด้วยนิสัยของท่านอารอง ก่อนขึ้นเขาต้องไม่ทิ้งของมีค่าเอาไว้ในบ้านแน่ ส่วนของตอบแทนที่คุณชายผู้นั้นให้มารวมถึงเงินก็ไม่แน่ว่าอาจจะฝากไว้ที่บ้านสกุลกู้ดังนั้นท่านไม่สู้ไปทวงของที่บ้านสกุลกู้ไม่ดีกว่าหรือ ไม่แน่ว่าที่กู้ซิ่วไฉให้คนในหมู่บ้านไปเฝ้าที่หน้าบ้านท่านอารองก็เพื่อล่อให้ท่านไปเอาบ้านจะได้ลืมเรื่องของตอบแทนที่คุณชายผู้นั้นให้มา”