Wind Breaker: ผ่าวายุ จอมเวทไร้ขอบเขต

เคร้ง... กริ๊ก...

เสียงโลหะกระทบกันดังผิดปกติขณะที่เซ็ตสึนะพยายามจะเก็บดาบเข้าฝักหลังจากจัดการการ์กอยล์เสร็จ เธอขมวดคิ้วแล้วดึงดาบออกมาดูอีกครั้ง

ท่ามกลางแสงสลัวของนครใต้พิภพ... ใบดาบคาตานะคู่ใจที่เคยแวววาว ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวลึก และที่เลวร้ายที่สุดคือ "คมดาบหักบิ่น" ไปเกือบครึ่งหลังจากที่ฟันคอหินแข็งๆ ของการ์กอยล์เมื่อครู่

"ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ..." เซ็ตสึนะพึมพำเสียงเศร้า เธอลูบไล้ใบดาบอย่างอาลัยอาวรณ์ "ขอโทษนะที่ฝืนใช้งานแกหนักเกินไป... ขอบใจที่ช่วยฉันไว้จนวินาทีสุดท้าย"

เปรี๊ยะ!

สิ้นเสียงคำลา ใบดาบส่วนที่เหลือก็แตกกระจายร่วงกราวลงพื้น เหลือเพียงด้ามดาบเปล่าๆ ในมือเธอ

"พี่สาว..." ไคโตะเดินเข้ามาดูด้วยความเป็๲ห่วง "ดาบหัก... แล้วเราจะสู้ต่อยังไง?"

"ฉันยังใช้เวทเสริมกายภาพชกต่อยได้... แต่อนุภาพคงลดลงไป 70%" เซ็ตสึนะกำด้ามดาบแน่น "ในสถานการณ์แบบนี้... ถือว่าแย่มาก"

ยูนะที่กำลังดมกลิ่นฟุดฟิดอยู่ จู่ๆ ก็หูตั้งขึ้น

"เดี๋ยวนะ! กลิ่นนี้มัน..." เธอดมไปทางบ้านที่มีควันไฟลอยออกมา "ตอนแรกนึกว่ากลิ่นสตูว์เนื้อ... แต่มันมีกลิ่น 'ถ่านหิน' กับ 'เหล็กหลอม' ปนอยู่ด้วย! กลิ่นเหมือนร้านลุงช่างตีเหล็กในเมืองเลย!"

"ช่างตีเหล็ก?" ไคโตะทวนคำ "ในที่กันดารแบบนี้เนี่ยนะ?"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน... นี่อาจจะเป็๞ความหวังเดียวที่จะซ่อมอาวุธให้เซ็ตสึนะได้

พวกเขาตัดสินใจเดินตรงไปที่บ้านหินหลังนั้น ประตูบ้านเปิดแง้มอยู่ เสียงค้อนกระทบทั่งดัง เปง... เปง... เป็๲จังหวะสม่ำเสมอ

ไคโตะรวบรวมความกล้า เคาะประตูเบาๆ

"ขอโทษครับ... มีใครอยู่ไหม?"

เงียบกริบ... เสียงค้อนหยุดลงทันที

ทันใดนั้น!

ฟุ่บ!

ค้อนเหล็กขนาด๾ั๠๩์ลอยละลิ่วพุ่งสวนออกมาจากประตูบ้าน เฉี่ยวหัวไคโตะไปนิดเดียวแล้วไปปักคาอยู่บนกำแพงด้านหลัง ตูม!

"ไอ้พวกหนูสกปรกจากข้างบน! ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับข้า!"

ชายชราร่างเล็กแต่กล้ามเนื้อเป็๲มัดๆ สูงเพียงระดับอกไคโตะ เดินดุ่มๆ ออกมาจากเงามืด เขาไว้หนวดเครายาวเฟิ้มสีขาวโพลน สวมชุดกันเปื้อนหนังเกรียมๆ และถือคีมคีบเหล็กร้อนๆ ในมือ

"เผ่าคนแคระ (Dwarf)!" ยูนะร้องอุทาน

"หือ?" ชายชราคนแคระหรี่ตามองผ่านแว่นตากันลมหนาเตอะ "ไม่ใช่พวกเบลซนี่หว่า... เด็กมนุษย์? เผ่าสมิง? แล้วก็..."

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ "ด้ามดาบหักๆ" ในมือเซ็ตสึนะ

แววตาเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็๲แววตาของช่างฝีมือที่เห็นของมีค่าถูกทำลาย เขาวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาแย่งด้ามดาบไปจากมือเซ็ตสึนะทันที

"ไอ้พวกบัดซบ! ใช้งานดาบชั้นยอดแบบนี้จนพังพินาศขนาดนี้ได้ยังไง!" เขาตะคอกใส่หน้าเซ็ตสึนะ "นี่มันงานตีของสำนัก 'มุรามาสะ' ไม่ใช่เรอะ! การไหลเวียนของมานาในดาบถูกตัดขาดหมดแล้ว! เสียของ! เสียของจริงๆ โว้ยยย!"

เซ็ตสึนะก้มหน้าสำนึกผิดเหมือนเด็กโดนดุ "ขอโทษค่ะ..."

ไคโตะเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาแก้ต่าง "คือ... พวกเราโดนพวกเบลซไล่ล่ามาครับ ดาบเล่มนั้นช่วยกันท่าไม้ตายให้พี่สาวผม... มันทำหน้าที่ของมันได้ดีที่สุดแล้ว"

ชายชราชะงักเมื่อได้ยินชื่อ 'เบลซ' เขาเงยหน้ามองไคโตะชัดๆ อีกครั้ง ก่อนจะเบิกตากว้าง

"ไอ้หน้าตาเซ่อๆ ผมยุ่งๆ แล้วก็แววตาดื้อด้านแบบนี้..."

เขาเดินวนรอบตัวไคโตะ แล้วใช้คีมเคาะที่หัวเข่าไคโตะ ปึก!

"แก... เป็๞ลูกของ 'ริว' ใช่ไหม?"

ไคโตะสะดุ้ง "คุณรู้จักพ่อผมเหรอ!?"

ชายชราถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วโยนด้ามดาบลงบนโต๊ะทำงาน

"ทำไมจะไม่รู้จัก... ก็ข้านี่แหละเป็๲คนตีไอ้คทา 'วายุศาสตรา' (Gale Rod) ที่แกถืออยู่นั่นให้มันเองกับมือ!"

เขาแสยะยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่หลอไปซี่หนึ่ง

"ข้าชื่อ 'กานต์' (Garn) ช่างตีดาบอัจฉริยะ (ที่หล่อที่สุด) แห่งนครใต้พิภพ!"

เขากอดอกมองเซ็ตสึนะ

"แม่หนู... อยากได้ดาบใหม่ไหม? ถ้าอยากได้ ก็เอาซากโกเลมหรือชิ้นส่วนมอนสเตอร์เจ๋งๆ มาแลกสิ ข้าไม่ทำให้ฟรีๆ หรอกนะ"

ยูนะตาเป็๞ประกายทันที เธอรีบควัก "หัวใจโกเลม" (Golem Core) และชิ้นส่วนการ์กอยล์ออกมาจากกระเป๋า

"นี่ไงปู่! ของดีเพียบ!"

ตาแก่กานต์ตาโตเป็๞ไข่ห่าน

"โฮ่! แกนกลางโกเลมผู้พิทักษ์!? หายากชิบเป๋ง! ...ดี! ด้วยไอ้นี่ ข้าจะตีดาบที่ตัดได้แม้แต่เกล็ด๣ั๫๷๹ให้ดู!"