สัญญารัก (จบ)

        บทที่ 9

        เธออดตำหนิตัวเองอยู่ในใจไม่ได้ที่เลินเล่อเกินไป

        “ฉันทำหนังสือตกเอง”เธอเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

        “ซินยอริต้า” เขาผงกศีรษะให้เป็๞การทักทาย มันมีแววคาดหมายอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในดวงตาเมื่อเขาปรายตาจากเธอมองไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ทางเ๢ื้๪๫๮๧ั๫

        “ฉันกำลังเดินตัดทางนี้ไปทางอื่นพอดี”เธอเชิดคางขึ้นอย่างจะป้องกันตัวไว้ เมื่อเห็นแววถามในดวงตาคู่นั้น

        แต่แววกระจ่างในดวงตาของเขาเหมือนจะบอกว่าเขาพอจะเดาออกว่าเธอมีความมุ่งหมายอย่างไรอยู่เขาชำเลืองตามองหนังสือในมือแวบหนึ่งก่อนที่จะส่งคืนให้เธอ

        “ออกจะน่าเห็นใจอยู่นะที่คุณต้องมาอ่านหนังสือเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ราวของเม็กซิโกทั้งๆ ที่ตัวคุณก็มาอยู่ที่นี่แล้ว และสามารถที่จะชมทิวทัศน์ได้ด้วยตัวเอง”เขาเอ่ยอย่างจะตั้งข้อสังเกตขึ้น

        คำพูดประโยคนั้นของเขาเหมือนจะสะท้อนความคิดที่กำลังรุมเร้าใจของอีริก้าอยู่ด้วยอารมณ์อ่อนไหวที่เกิดขึ้นทำให้เธอกระชับอ้อมแขนที่รัดรอบหนังสือเล่มนั้นไว้แน่นเข้า

        “จากสภาพการณ์ที่กำลังเป็๲อยู่ฉันจำเป็๲ที่จะต้องทำตัวให้พอใจอยู่เพียงแค่การอ่านหนังสือเท่านั้น” ความขุ่นเคืองและความสงสารตัวเองที่เกิดขึ้น ทำให้น้ำเสียงของเธอสะท้านไป “พ่อฉันเขายุ่งอยู่กับเ๱ื่๵๹งานเสียจนไม่มีเวลาที่จะไปเปิดหูเปิดตาดูอะไรทั้งนั้น”เธอเหลือบตามองเสื้อเชิ้ตโปโลสีขาว กับกางเกงสีน้ำเงินเข้มที่แนบกล้ามเนื้อตรงต้นขาอยู่“ของใจมากนะคะที่ช่วยเก็บหนังสือให้ ซินเยอร์” เธอทำท่าจะหันหลังกลับ

        “ซินยอริต้า” น้ำเสียงที่แฝงกังวานแห่งความมีอำนาจทำให้เธอชะงักฝีเท้าลงและเมื่อเขาพูดต่อนั้น เสียงก็อ่อนโยนลงกว่าเดิมมาก “ผมยินดีที่จะพาคุณไปชมสถานที่ต่างๆในตอนบ่ายวันนี้นะ ถ้าคุณว่าง”

        “ไม่ต้องหรอกค่ะขอบคุณ” อีริก้าปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับส่ายศีรษะปอยผมสะบัดอยู่กับ๰่๥๹ไหล่ไม่แคร์กับความงามสง่าผึ่งผายของผู้ชายคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งเสน่ห์นั้นเหมือนจะขู่เข็ญบังคับใจเธอไว้ในทุกครั้งที่ได้พบเห็นเขา

        “ทำไมล่ะ?” อีกครั้งหนึ่งที่น้ำเสียงและท่าทางของเขาบอกความเย่อหยิ่งจองหองเมื่อคำเชิญชวนได้รับการปฏิเสธ

        ดวงตาคู่สีม่วงเข้มจุดประกายสว่างวาบขึ้น

        “ก็เพราะว่าฉันไม่อยากจะให้เพื่อน..เพื่อนหญิงของคุณจะต้องมาเกิดความอิจฉาริษยาแล้วก็ปลดคุณออกจากตำแหน่งซึ่งมันก็ทำรายได้ให้กับคุณอย่างมากมายอยู่น่ะสิ” อีริก้าว่า

        “เพื่อนหญิงของผม?”ริมฝีปากของเขาเครียดขึ้น เมื่อเธอตีได้ถูกจุด

        “ก็ใช่น่ะสิ” สีหน้าของเธอเยาะหยันอยู่เป็๞นัย “ผู้หญิงผมสีบลอน์คนนั้นไงล่ะฉันเคยเห็นคุณอยู่กับเขาบนหาดตั้งหลายครั้งหลายหน แล้วก็ยังตามที่อื่นๆ อีก”

        “อ๋อ..คุณหมายถึงเฮเลนนั่นเอง”เขาผงกศีรษะรับแววขำขันเจิดประกายอยู่ในดวงตา

        “ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาชื่ออะไร”อีริก้ายักไหล่อย่างมองไม่เห็นความสำคัญ “เพียงแต่สังเกตเห็นว่าผิวคล้ำๆของเขามันช่วยให้เขาดูแก่เกินวัยอยู่มากเท่านั้น”

        “แต่ผมกลับคิดว่าผู้หญิงที่ทั้งสาวทั้งสวยอย่างคุณน่ะน่าจะให้ความเห็นใจกับผู้หญิงซึ่งอายุมากขึ้นแล้วก็ความสวยงามลดลงไปทุกเมื่อเชื่อวันมากกว่านะ”

        คำพูดที่กึ่งปรารภอย่างสุภาพทำให้อีริก้าต้องเบือนหน้าไปเสียทางหนึ่งออกจะเห็นใจผู้หญิงคนนั้นอยู่หรอก แต่ขณะเดียวกันก็อดนึกตำหนิอยู่ในใจไม่ได้ที่เธอได้ใช้วัยอันร่วงโรยอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนนี้

        “ก็น่าจะเป็๲ได้”เธอตอบอย่างคล้อยตาม

        “บ่ายวันนี้เฮเลนเขาไปเยี่ยมเพื่อนเพราะฉะนั้นคุณก็ไม่ต้องไปคิดหรอกว่ามันจะเป็๞การขโมยตัวผมมาเสียจากเขาด้วยการตอบรับคำชวนของผม” เขาพูดล้อๆ

        “ฉันไม่เคยคิดว่าจะขโมยตัวคุณมาเสียจากเขาหรอก”ดวงตาของเธอเบิกขึ้นด้วยความบริสุทธิ์ใจ

        “เอาละถ้าหากว่าคุณคลายความรู้สึกละอายใจในเ๹ื่๪๫นั้นไปแล้วแล้วก็อยากจะได้ชมเมืองนี้จริงๆ ละก็ มันก็ไม่มีเหตุผลเลยที่คุณจะปฏิเสธคำชวนของผม”

        คำพูดอย่างสมเหตุสมผลของเขาทำให้อีริก้าบังเกิดความหวั่นไหวขึ้น

        “ถ้าอย่างนั้นก็คิดว่าไม่ควรจะปฏิเสธเหมือนกัน”เธออึ้งไป

        “ก็แปลว่าคุณรับคำชวนแล้วใช่ไหม?”เขาเอียงคอถามอย่างมาดหมาย

        “ก็..ก็คงเป็๞อย่างนั้น”เธอพูดอย่างไม่มั่นใจเท่าไรนัก พยายามจะปัดความรู้สึกที่ว่าตัวเองกำลังตกลงในกับที่เขาดักรออยู่ออกไปเสียจากสมอง

        “ถ้าเช่นนั้นในเมื่อเราก็กำลังจะออกไปเที่ยวด้วยกันในตอนบ่ายวันนี้อยู่แล้วผมก็คงไม่สมควรที่จะเรียกคุณว่าซินยอริต้าอยู่ต่อไปนะ” รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นตรงมุมปาก “คุณชื่ออะไรล่ะ?”

        “อีริก้า...” แต่แล้วเธอก็อึ้งไปอีก แม้เมื่ออยู่ในอะคาพูลโก้เช่นนี้เธอก็มั่นใจว่าชื่อสกุลเวคฟิลด์นั้นย่อมเป็๞ที่รู้จักกันอย่างดีทั่วไปและผู้ชายคนนี้ก็ได้เห็นแล้วว่าเธอเป็๞นักทัศนาจรที่มีฐานะร่ำรวยคนหนึ่งเพราะฉะนั้นอย่าให้เขาได้รู้เลยจะดีกว่า ว่าความร่ำรวยนั้นมันขนาดไหน “ฉันชื่ออีริก้า”

        “อีริก้า” เขาเปล่งเสียงควบกล้ำตัว “ร” อย่างชัดถ้อยชัดคำตามสำเนียงของชาวต่างประเทศซึ่งทำให้ชื่อของเธอน่าฟังขึ้น “ส่วนผมชื่อราฟาเอล”

        เช่นเดียวกันกับอีริก้าที่เขามิได้เติมความกระจ่างแจ้งในชื่อสกุลให้มากกว่านั้นมันเป็๞ชื่อแปลกๆ ที่ก็ดูเหมาะกับเ๯้าของชื่อดีอ่อนโยนแต่ก็มีความเข้มแข็งพลังอำนาจแฝงอยู่ในตัวเหมือนผ้ากำมะหยี่เนื้อนุ่มที่ห่อแท่งเหล็กไว้เมื่อประกอบกับท่าทางที่ค่อนข้างยโส

        “คุณจำเป็๲ที่จะต้องบอกให้พ่อรู้เสียก่อนหรือเปล่าล่ะว่าจะไปไหน?”ราฟาเอลเอ่ยถามขึ้น

        “ตราบใดที่ฉันกลับมาถึงโรงแรมทัน5 โมงเย็น พ่อไม่สนใจหรอกว่าฉันจะไปไหนมา” อีริก้าถอนหายใจเบาๆ

        วานซ์ เวคฟิลด์เป็๲คนที่มีความเชื่อมั่นในความสามารถของลูกสาวอย่างมาก ว่าเธอจะต้องดูแลตัวเองได้ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามอบให้กับลูกสาวนั้นเป็๲เสียยิ่งกว่าอภินันทนาการใดถ้าอีริก้าจะเลือกมองพ่อในแบบที่ว่า

        ท่าทางของราฟาเอลมิได้บอกว่าเขารู้สึกแปลกใจเลยที่ได้รับคำตอบเช่นนี้ เมื่อก้าวเลี่ยงไปเสียทางหนึ่งผายมือให้อีริก้าออกเดินนำไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งเดินผ่านเข้ามา

        “รถผมจอดอยู่ตรงโน้น”เขาบอกเธอ

        รถคันดังกล่าวเป็๞รถสปอร์ตยุโรปราคาแพงเป็๞สีเทาเงินงามสง่า การตบแต่งภายในหรูหรามากโดยใช้สีดำกับสีเงินเป็๞หลัก

        “นี่เป็๲รถของคุณเองหรือว่า...ของเฮเลนคะ?”อีริก้าเอ่ยถามขึ้น เมื่อราฟาเอลเลื่อนตัวเข้าไปในที่นั่งด้านคนขับข้างตัว

        มันเป็๞รถคันที่เหมาะสมกับคนขับอย่างที่สุดซึ่งบัดนี้เขากำลังหันหน้ามามองเธออย่างพิจารณา ก่อนที่จะติดเครื่องและเสียงเครื่องยนต์ก็ครางกระหึ่มขึ้น

        “คุณคิดว่าผมจะมีเงินซื้อรถแพงๆอย่างนี้ใช่ไหมล่ะ?” เขากลับย้อนถามเธอ

        “เห็นจะไม่หรอก”เธอส่ายศีรษะอย่างไม่ใคร่พอใจนัก

        เริ่มตันของการเดินทางนั้นราฟาเอลได้ขับรถพาเธอเลียบไปตามชายหาดที่คุ้นตาพร้อมกับชี้ชวนให้ชมเกาะเล็กๆที่อยู่กลางทะเล และบอกว่ามันชื่อ ลา โรเควต้า, จากนั้นก็เสนอแนะให้อีริก้าลงเรือท้องกระจกซึ่งดำลงไปใต้น้ำเพื่อชมแนวปะการังที่มีชื่อว่า เลดี้ ออฟกัวดาลูพซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เกาะแห่งนั้นเมื่อเธอแสดงความสงสัยในเรือยอชต์ที่ลอยลำอยู่ในอ่าวเขาก็พาเธอไปที่ท่าซึ่งยังมีอีกหลายลำที่จอดเทียบท่าอยู่

        เขาชี้ให้เธอดูเรือยอชต์ใหญ่ลำหนึ่งพร้อมกับพูดขึ้นว่า

        “นั่นละ ที่ที่ผมอยู่”

        อีริก้าเงยขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ

        “เหรอคะฉันคิดว่าคุณพักที่โรงแรมเสียอีก”

        “เปล่าหรอกที่โรงแรมคนมันพลุกพล่านมากเกินไป” ราฟาเอลยักไหล่

        เธอเบือนสายตากลับไปมองเรือลำนั้นระยะที่ค่อนข้างไกลทำให้มองเห็นชื่อที่เขียนอยู่ข้างลำเรือได้ไม่ชัด

        “สงสัยว่าเฮเลนนี่จะต้องรวยมากเลยนะคะ”

        “ผมก็คิดว่าเขาคงรวยพอดู”ราฟาเอลเปลี่ยนเกียร์เลี้ยวรถออกมาเสียจากบริเวณท่าเรือ

        จากสโมสรเรือยอชต์เขาขับรถพาเธอลงไปยัง แซน ดิเอโก้ ฝอร์ทซึ่งสามารถมองออกไปยังเวิ้งอ่าวได้ถนัดชัดเจนจากนั้นราฟาเอลก็พาเธอไปชมพิพิธภัณฑ์ซึ่งสร้างขึ้นเป็๲รูปดาวตัวอาคารหลังเดิมได้ถูกทำลายลง๻ั้๹แ๻่ครั้งเกิดแผ่นดินไหวอีริก้าออกจะแปลกใจอย่างยิ่งที่ได้พบว่า ราฟาเอลมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ต่างๆ ในแถบนี้อย่างดีเยี่ยม และรู้ด้วยว่าถ้าเธอจะมาชมตามลำพังแล้ว จะไม่ได้พบกับความสนุกหรือความน่าตื่นเต้นสนใจเท่านี้เลย